Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

Ποιος μου κλέβει τον ελεύθερο χρόνο;...

Πρόσφατα και μετά από πολλή σκέψη και έρευνα, έκανα μια σπουδαία και εντυπωσιακή ανακάλυψη! Η μέρα μου έχει ακριβώς 24 ώρες! Μετά από ατέλειωτους υπολογισμούς και εξονυχιστικές μετρήσεις και επαληθεύσεις, το αποτέλεσμα ήταν ίδιο! Ακριβώς 24! Ούτε λιγότερες, ούτε περισσότερες! Και το πιο εντυπωσιακό ακόμα είναι ότι και η δική σου μέρα έχει τις ίδιες ακριβώς ώρες! Τι απίστευτη κοσμική σύμπτωση, έτσι;...

Πώς μοιράζουμε συνήθως αυτό το σταθερό ημερήσιο απόθεμα ωρών;


Ασφαλώς, κάποιες ώρες θα αφιερωθούν στον απαραίτητο, ευεργετικό και ζωτικής σημασίας ύπνο. Η διάρκεια του ύπνου ποικίλει ανάλογα με τις ανάγκες και τον τρόπο ζωής του καθένα μας. Εγώ, για παράδειγμα, κοιμάμαι συνήθως 6 με 7 ώρες και αυτές μου είναι αρκετές για να ξεκουραστώ. Κάποιοι πρέπει να κλείσουν οπωσδήποτε 8ωρο (το οποίο τηρούν με θρησκευτική ευλάβεια!), κάποιοι με ιδιαίτερες αντοχές θέλουν μόνο 4 με 5 ώρες, ενώ υπάρχουν και αρκετοί που φροντίζουν ο αριθμός των ωρών που σπαταλούν (ή αξιοποιούν) στη χώρα του Μορφέα να φτάνει σε διψήφια επίπεδα, χτυπώντας κάτι 10ωρα και 12ωρα!


Έπειτα, κάποιο διάστημα της ημέρας θα αφιερωθεί στην εξυπηρέτηση βασικών λειτουργικών αναγκών του σώματός μας, καθώς και στις απαραίτητες υποχρεώσεις της καθημερινότητας (δουλειές του σπιτιού, ψώνια, εξόφληση λογαριασμών με το αναπόφευκτο στήσιμο σε ατέλειωτες ουρές, διάβασμα των παιδιών, κ.ά.). Δεν ξεχνώ φυσικά τον χρόνο που καταθέτουμε στην εργασία μας και ο οποίος μπορεί να είναι 4, 8 ή και περισσότερες ώρες, ανάλογα με τη φύση και τις απαιτήσεις του επαγγέλματός μας, στον οποίο χρόνο προστίθεται και η τόσο χαλαρωτική για τα νεύρα μας διαδικασία της μετακίνησης προς και από τον χώρο εργασίας! Όλα αυτά μας κάνουν γύρω στις 12 με 14 ώρες (+/-2) καθημερινώς και όλα αυτά σε μία μέρα που θα την χαρακτηρίζαμε "φυσιολογική", χωρίς να υπολογίσουμε τα απρόβλεπτα και έκτακτα περιστατικά.


Τι μας μένει λοιπόν;...Αν φεύγουν γύρω στις 20 ώρες με τον ύπνο και όλα τα υπόλοιπα, μένουν περίπου 4 ώρες τις καθημερινές και 10 με 12 ώρες τα Σαββατοκύριακα (ή στα ρεπό), οι οποίες αποκαλούνται ελεύθερος χρόνος! Κι εδώ είναι το μεγάλο στοίχημα! Το πώς επιλέγουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτό το πολύτιμο απόσταγμα της κάθε μέρας μας είναι που θα διαμορφώσει τις συνήθειες, τον χαρακτήρα και σε τελική ανάλυση τη ζωή μας ολόκληρη! Δεν έχω πρόθεση να κρίνω τις επιλογές κανενός. Ο καθένας, από τη στιγμή που αυτοπροσδιορίζεται ως "ενήλικος" με όλη την ωριμότητα και την υπευθυνότητα που συνεπάγεται αυτός ο χαρακτηρισμός, βάζει τις προτεραιότητές του και επιλέγει, έχοντας παράλληλα και την επίγνωση των κερδοφόρων ή ζημιογόνων συνεπειών των επιλογών του. Θα μου πείτε τώρα: "Σιγά μην έχει και επίγνωση!"


Εντάξει, μάλλον περιγράφω μια ιδανική κατάσταση. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αλλού θα οδηγηθώ αν σαπίζω 4-5 ώρες στον καναπέ με το τηλεκοντρόλ στο χέρι και αλλού αν διαβάζω, αν κάνω βόλτες στη φύση, αν παίζω με τα παιδιά και τα ζώα ή αν προσεύχομαι και διαλογίζομαι.


Στο ερώτημα λοιπόν του τίτλου θέλω να απαντήσω ότι αυτός ο...άτιμος που μου κλέβει τον ελεύθερο χρόνο έχει συγκεκριμένο όνομα και λέγεται...Φώτης! Μόνος μου επιλέγω, μόνος μου παγιδεύομαι, μόνος μου ξεμπλέκω...Είναι μέρες που τις γεμίζω δημιουργικά, κάνοντας πράγματα ουσιαστικά και όταν το βράδυ ξαπλώνω στο κρεβάτι νιώθω πλήρης και ικανοποιημένος που έζησα κάθε λεπτό με νόημα και ουσία. Και είναι και μέρες που απλώς φεύγουν, χάνονται στα βάθη του χρόνου, γλιστρούν σαν σκιές και μοιάζουν σαν να μην ήρθαν και να μην πέρασαν ποτέ. Κάπου λέει ο Γιώργος Σεφέρης: "Άφησα αυτό το μεγάλο ποτάμι να γλιστρήσει μέσα απ' τα δάχτυλά μου, χωρίς να προλάβω να πιω μια στάλα..."


Θα κλείσω με τη φωνή του Κωνσταντίνου Καβάφη. Μπορεί να ακούγεται θλιμμένη και μελαγχολική, στην ουσία όμως εγώ την ακούω να έρχεται πριν από 102 χρόνια και να μου λέει: "Ζήσε! Μην ξεχνιέσαι! Μην παγιδεύεσαι στην ανία, μη σπαταλάς τις ώρες και τις μέρες σου!"

"ΜΟΝΟΤΟΝΙΑ"

Την μια μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι
η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.
Αυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει,

είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.
(1908)

[Η ορθογραφία ακολουθεί το πρωτότυπο. Όχι, δεν ήταν ανορθόγραφος ο ποιητής! Απλώς, δεν είχαν διαμορφωθεί τότε οι κανόνες της σύγχρονης νεοελληνικής γραμματικής και κάποιες λέξεις γράφονταν αλλιώς.]



6 σχόλια:

Ευρύνοος είπε...

Αδελφέ μου Φώτη, το θέμα είναι οτι στην πραγματικότητα, μας έχουν βάλει σε ένα κανάλι ώστε ο ελεύθερος χρόνος να περνάει ανεκμετάλευτος..
θέλει πολύ κουράγιο να ακολουθήσεις τον δρόμο σου, χωρίς να σκεφτείς επίκτητες ανάγκες..
δυστυχώς ο περισσότερος κόσμος ασχολείται με την τηλεόραση και άλλα τέτοια..
όμως να σου πώ οτι ακόμη και μία βόλτα στην Φύση, απαιτεί χρήματα..

(κι εγώ ας πούμε θα ήθελα να ταξιδεύω συνέχεια και να συζητώ με ανθρώπους και να μην κάνω τίποτε άλλο..
γι αυτό λέω οτι τα καλύτερα ταξίδια, είναι του μυαλού..

εκεί είσαι τελείως ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!

σύν η ανάγκη για επικοινωνία και η ανάγκη μοιρασιάς πληροφοριών, (μέσω διαδικτύου) τρώει αρκετό χρόνο απο τον ελεύθερο..


οπότε σε μία ιδανική κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων, θα υπήρχε πιό γόνιμος και ουσιώδης ελεύθερος χρόνος..

καλησπέρα φίλε μου :)

Fotis είπε...

Καλησπέρα, Τάσο μου!
Δεν έχεις άδικο! Δεν ελέγχουμε πάντα εμείς τον ελεύθερο χρόνο μας, απλώς θέλω να πιστεύω ότι μπορώ και έχω ακόμα την ευθύνη.
Η ανάγκη για επικοινωνία είναι ζωτική και μ' αυτό εννοώ και τη διαπροσωπική, αλλά και τη διαδικτυακή. Πολύ σωστά αναφέρεις και τον χρόνο που απαιτείται για να επισκεφτείς τα φιλικά blogs ή γενικά να ενημερωθείς.
Με τα ταξίδια του μυαλού μου θύμισες το γνωστό τραγούδι:
"Δεν έκανα ταξίδια μακρινά, ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει".

Θα τα πούμε, φίλε!

delta είπε...

Αυτός ο γέρος, φαλακρός απατεώνας, ο Χρόνος …

Κλέφτης αυτός της ζωής μας, κλέφτες κι εμείς του χρόνου μας, του ελεύθερου χρόνου που μας άφησαν να έχουμε δηλαδή οι υπόλοιποι κλέφτες.

Ο κλέψας του κλέψαντος …

Και τι μας μένει ρε παιδιά ; Μας μένει η φράση του Μάρκου Αυρήλιου :

Περιορίσου στο παρόν !

Έτσι είναι νομίζω. Εξουσιάζεις τη στιγμή – εξουσιάζεις τη ζωή.

Πότε χρησιμοποιούμε το χρόνο μας σωστά; Όταν ζούμε με σύνεση και σοφία. Και πώς το κάνουμε αυτό πράξη; Με το να φροντίζουμε να βρίσκουμε σε κάθε στιγμή της ζωής μας, τι ζητάει η Ύπαρξη από μας. Με το να ζούμε έντονα την κάθε στιγμή χωρίς να συσσωρεύουμε ψυχολογική μνήμη, χωρίς να αφήνουμε ανεξόφλητα γραμμάτια. Επίσης, με το να γεμίζουμε τους εαυτούς μας όχι με οινόπνευμα, αλλά με το Πνεύμα τού Θεού. Με το να βιώνουμε την ΑΓΑΠΗ σε όλο της το μεγαλείο.

"Η έγνοια της μετριότητας είναι πως θα σκοτώσει το χρόνο. Ο ιδιοφυής προσπαθεί να εκμεταλλευτεί κάθε δευτερόλεπτο."

Άρθουρ Σοπενχάουερ, 1788-1860, Γερμανός Φιλόσοφος

Όχι μια μάταιη ζωή, χωρίς νόημα και σκοπό, αλλά μια καρποφόρα ζωή, γεμάτη χαρά και ομορφιά, γεμάτη ευδαιμονία, γεμάτη επίγνωση.

Απελευθερωμένοι από την πίεση ή το άγχος τής καθημερινότητας και ασφαλισμένοι στην αγάπη του Θεού, από την οποία ξεκινούν και στην οποία θα καταλήξουν τα πάντα

Σε ένα ηλιακό ρολόι έγραφε :

Δεν μετρώ τις ώρες εκτός αν έχουν ήλιο.

Καλό βράδυ καπετάνιοι …

Fotis είπε...

Φίλε, τα σχόλιά σου ισοδυναμούν με άλλη μία ανάρτηση, συμπληρωματική της δικής μου! Μόνο οι φωτογραφίες λείπουν!

Σ' ευχαριστώ που μου θυμίζεις συνεχώς τις θεμελιώδεις αλήθειες:
Η ευλογημένη ζωή είναι να ζεις την κάθε στιγμή έντονα, όντας πλήρης από το Πνέυμα και την Αγάπη του Θεού, γεμάτος χαρά, επίγνωση και ευγνωμοσύνη για το θαύμα της Ύπαρξης!

Καληνύχτα, συγκυβερνήτη!...

Μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

Ο χρόνος τελικά έχει να κάνει με την συνειδητότητά μας.
Δε νομίζω πως υπάρχει "ελεύθερος" και "σκλαβωμένος" χρόνος. Ή αλλιως δεν υπάρχει κάτι που να τον ελευθερώνει ή να τον σκλαβώνει εκτός από τον εαυτό μας.

Ακόμα και στο μποτιλιάρισμα στο δρόμο για τη δουλειά αν εγώ είμαι ξυπνητή και σε εγρήγορση τότε είμαι ελεύθερη και μπορώ να βιώνω ότι ΥΠΑΡΧΩ.

Φώτη μου καλό σου απόγευμα!!

Fotis είπε...

Καλησπέρα, Ελένη μου!

Έτσι όπως τα λες είναι! Ξέρω ότι ο χρόνος είναι μια ανθρώπινη νοητή κατασκευή, που εξυπηρετεί (ή ταλαιπωρεί!) την καθημερινότητά μας.
Και το μέγεθος και η διάρκειά του σίγουρα είναι σχετικά και αυξομειώνονται ανάλογα με τις εμπειρίες και τη διάθεσή μας.
Και πόσο αληθινό είναι αυτό που λες για το συνειδητό βίωμα και τις στιγμές της επίγνωσης εν μέσω μποτιλιαρίσματος!
Κάθε στιγμή είναι επιλογή μας να βρισκόμαστε σε εγρήγορση. Δεν ξέρω τι γίνεται βέβαια, αν αρχίσουν οι Ελληνάρες οδηγοί το αγαπημένο χόμπυ της κόρνας και των χριστοκάντηλων! Εκεί τη διατηρώ την επίγνωση;...

Καλό βράδυ, φίλη μου!