Άγιο Καθήκον...

Φρόντισε να ‘ναι πάντα η ζωή σου συνυφασμένη με την Αλήθεια

κι όταν μπροστά στο δρόμο σου προβάλλει το Άγιο Καθήκον

και απαιτήσει το αίμα σου,

να μη σκεφτείς, μη φοβηθείς, να μη διστάσεις,

μονάχα στήσε ένα χορό

κι αποχαιρέτησε όσα αγάπησες με δακρυσμένο γέλιο

κι έπειτα ρίξου στη φωτιά

κραδαίνοντας σαν ξίφος τον σταυρό σου…

 

Καλώς σας βρήκα!!!

Επιτέλους!!!
Μετά από απουσία 50 ημερών, επέστρεψα στα μονοπάτια της τεχνολογίας!

Ο καπετάνιος, αφού άραξε στη στεριά για περίπου 7 εβδομάδες, είναι πλέον έτοιμος να ξαναμπαρκάρει μαζί σας για νέα ταξίδια!
Στο σημείο αυτό, οφείλω να συγχαρώ και να ευχαριστήσω τον άξιο συγκυβερνήτη μου από την Ξάνθη, που στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και κράτησε σταθερά το πηδάλιο του σκάφους όλο αυτό το διάστημα...

Σας χαιρετώ λοιπόν και σας καληνυχτίζω με μερικές σκέψεις μεγάλων ανθρώπων, που προσφέρονται για στοχασμό...

"Αγάπα και θα αγαπηθείς. Η αγάπη είναι μαθηματικώς ακριβοδίκαιη, σαν τις δυο πλευρές μιας αλγεβρικής εξίσωσης."

ΕΜΕΡΣΟΝ

"Ο δρόμος του ανώτερου ανθρώπου είναι τριπλός:

όντας ενάρετος, είναι απαλλαγμένος από τα άγχη,

όντας σοφός, είναι απαλλαγμένος από τη σύγχυση,

όντας τολμηρός, είναι απαλλαγμένος από το φόβο."

ΚΟΜΦΟΥΚΙΟΣ

"Δεν υπάρχει θεραπεία για τη γέννηση και το θάνατο πέρα από το να απολαύσεις το ενδιάμεσο διάστημα. Το σκοτεινό φόντο που παρέχει ο θάνατος τονίζει τα τρυφερά χρώματα της ζωής σε όλη τους την αγνότητα."

ΤΖΟΡΤΖ ΣΑΝΤΑΓΙΑΝΑ

"Οι χρυσές στιγμές στο ποτάμι της ζωής μάς προσπερνούν και το μόνο που βλέπουμε είναι άμμος. Οι άγγελοι έρχονται να μας επισκεφτούν και το αντιλαμβανόμαστε μόνο αφού έχουν φύγει."

ΤΖΟΡΤΖ ΕΛΙΟΤ

"Οι μεγάλες ψυχές έχουν θέληση, οι αδύναμες έχουν απλώς επιθυμίες..."

ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΠΑΡΟΙΜΙΑ

Το Πάσχα πέρα από όλα όσα γνωρίζουμε

Το Πάσχα πέρα από όλα όσα γνωρίζουμε, θα μπορούσε να είναι μια εσωτερική πνευματική κατάσταση, μέσα από την οποία κάθε ανθρώπινη υπόσταση κάποια στιγμή είναι αναγκασμένη να διέλθει για να φτάσει στη λύτρωση. Αρχίζουμε να κατανοούμε πλέον, ιδιαίτερα την εποχή που διανύουμε, πως το Πάσχα θα το βιώσουμε οι ίδιοι, πως θα περάσουμε όλα τα πάθη του Χριστού μέχρι να φτάσουμε στο τελικό στάδιο που είναι η Ανάστασή μας.

Η εορτή του Πάσχα είναι ένας συμβολισμός που έχει σχέση με την όλη πορεία του ανθρώπου, μέχρι να φτάσει στον προορισμό του, που δεν είναι άλλος από την ένωσή του με τη Μία Θεία Ουσία, τη Συμπαντική Θεότητα, της οποίας εκδήλωση και μόριο είναι ο ίδιος

Η κατάσταση του Πάσχα στον άνθρωπο αρχίζει από τη στιγμή που το Θείο Φως αρχίζει να επενεργεί πάνω στη διάνοιά του. Η Πνευματική Υπόσταση υποδουλώθηκε στο πέρασμα των αιώνων στην ύλη και παρέδωσε τα ηνία σ’ αυτήν. Έτσι έχουμε την κατάσταση δουλείας του Ισραηλίτικου λαού από τον Αιγυπτιακό. Ίσως δυστυχώς, έναν αντίστοιχο παραλληλισμό να μπορούμε να κάνουμε κι εμείς οι Έλληνες σήμερα που με την απώλεια των πνευματικών και ηθικών αξιών μας και με τις κακές επιλογές προσώπων, παραδώσαμε τα ηνία της χώρας μας σε ξένα χέρια.

Στο σημείο όμως αυτό έρχεται η κλήση του Φωτός, έντονη πλέον κι αποφασιστική, γιατί πάντα υπήρχαν κλήσεις αλλά ματαιώθηκαν, εφόσον η διάνοια είχε στα χέρια της όλες τις δυνάμεις, αδρανοποιώντας έτσι με όλα τα μέσα τα κέντρα, τα οποία ήταν κατάλληλα να συλλάβουν και να ενεργοποιήσουν αυτή την θεία έκχυση φωτός.

Η κρούση τώρα γίνεται έντονη, τόσο έντονη που κάθε περιθώριο αδυναμίας, εξασθένησης ή άγνοιας εξαλείφεται. Γίνεται σεισμός, επέρχεται κλονισμός στην έως τώρα κοιμώμενη και αδύναμη, έτοιμη να σβηστεί και να χαθεί συνείδηση. Η δόνηση συγκλονίζει και δημιουργεί ρήγμα βαθύ, εκεί που άλλοτε υπήρχε το συμπαγές πέτρωμα της συνήθειας και αφήνει να ελευθερωθεί η αχνή σπίθα ελπίδας, που είχε καταχωρηθεί σε μέρη άδυτα και σκοτεινά, προσμένοντας κάπου-κάπου λίγο οξυγόνο για να διατηρηθεί μέχρι τη στιγμή που θα της έδιναν τη δύναμη να φουντώσει και πάλι.

Αυτή η δόνηση, που είναι εντεταλμένη και προορισμένη για το σκοπό αυτό, κατευθύνεται από την Αέναη Πηγή προς όλες τις ψυχές και κρούει κάθε ψυχή. Και η κρούση αυτή δεν είναι απλή. Επιφέρει δόνηση ανάλογη, ώστε να προκαλέσει το απαραίτητο ρήγμα, αυτό που χρειάζεται για να επιτρέψει στην κρυμμένη φλόγα να εξέλθει και να ενδυναμωθεί. Είναι η Θεία Φωνή άνωθεν που καλεί το λαό της, τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, να ξυπνήσει. Είναι η Θεία Φωνή, το σπέρμα μέσα στον άνθρωπο, που απαντά στο κάλεσμα και αιτεί βοήθεια και στήριξη για να ενδυναμωθεί, για να μπορέσει να σπάσει τα δεσμά, να περπατήσει την Οδό και να ενωθεί με τη Μια Θεία Πηγή.

Είναι η Θεία καταβολή, η Θεία Υπόσταση σε κάθε άνθρωπο, που ξυπνά και έντονα διαμαρτύρεται για την έως τώρα δουλεία κι έντονα επιθυμεί να ελευθερωθεί, να σπάσει κάθε φραγμό δουλείας και υποταγής στους δεσμώτες, και να υπαχθεί στη Θεία Ουσία του.

Αγαπητοί μου συνοδοιπόροι

Καλή Λευτεριά

Και

Καλή Ανάσταση

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Προσκύνημα στον ιερό βράχο

Περπάτησα ξανά πάνω σε πέτρες άγιες,

βαπτίστηκα στης Αττικής τον ήλιο

κι έχτισα πάνω στο βράχο της ψυχής μου

ναό κι ακρόπολη…

Με το βλέμμα στραμμένο στο αιώνιο θαύμα

καθηλωμένος κι άναυδος

εκεί που σμίγουν λουσμένα μέσα σε μάρμαρο ιερό

τα έργα των θεών και των ανθρώπων,

λέπια τα ψεύδη πέσαν απ’ τα μάτια μου,

αποκατέστησα εντός μου την πολύτιμη αρμονία,

σαν άνθος πάλλευκο βλάστησε μέσα μου η αλήθεια…

Τόσο καιρό πού έψαχνα;…

Άλλο δεν έχει δρόμο να διαβεί

το Φως

παρά την Τέχνη…

Άγγελοι ή δαίμονες;...

...Δεν πιστεύω στην κόλαση ούτε στον παράδεισο, έτσι όπως μας τον παρουσιάζουν οι επίσημες θρησκείες...Μέσα μας είναι και τα δύο και κάθε στιγμή επιλέγουμε το άσπρο ή το μαύρο...

...Και το ερώτημα του τίτλου είναι ασφαλώς ρητορικό...Δεν είμαστε ούτε 100% άγγελοι ούτε 100% δαίμονες...Μέσα μας εμπεριέχουμε και τη θεία / αγγελική φύση, που στρέφεται προς το πνεύμα και την κατώτερη / δαιμονική, που παρασύρεται από τις απολαύσεις του υλισμού και ξεχνά την αληθινή της υπόσταση...

...Όσο για τον όρο "θανάσιμα αμαρτήματα", χρησιμοποίησα τον συμβατικό όρο που υιοθέτησε η χριστιανική εκκλησία, χωρίς να ασπάζομαι την άποψη πως η επιλογή τους οδηγεί στο θάνατο και την αιώνια φριχτή τιμωρία...Απλώς, όταν ξεχνιόμαστε και επιλέγουμε το αμάρτημα αντί για την αρετή, καθυστερούμε την πνευματική μας ανάπτυξη, "αστοχούμε" [σύμφωνα με την αρχαιοελληνική σημασία της "αμαρτίας", από το "αμαρτάνω"=χάνω το στόχο] και συσσωρεύουμε αρνητικό κάρμα, που μας βασανίζει και μετατρέπει τη ζωή μας σε πραγματική "κόλαση"...

...Αντίθετα, όταν διατηρούμε την επίγνωσή μας και επιλέγουμε συνειδητά την ταπεινοφροσύνη αντί για την αλαζονεία, την ελεημοσύνη / γενναιοδωρία αντί για την απληστία, την εγκράτεια αντί για τη λαγνεία, τη νηστεία αντί για τη λαιμαργία, την πραότητα και τη στγχώρεση αντί για την οργή, το ζήλο αντί για την οκνηρία και την αγάπη αντί για το φθόνο, τότε εγκαθιδρύουμε μέσα μας την ασύγκριτη πνευματική γαλήνη, που αντιστοιχεί στον "παράδεισο"...

ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΑΡΕΤΗ

Αλαζονεία Ταπεινοφροσύνη

Απληστία Ελεημοσύνη

Λαγνεία Εγκράτεια

Λαιμαργία Νηστεία

Οργή Πραότητα

Οκνηρία Ζήλος

Φθόνος Αγάπη

ΕΣΥ;;;….

Τι θα επιλέξεις;;;…

Πίστη ή ορθολογισμός;...

Είμαστε όλοι ανώτερα όντα, Κόρες και Γιοι του Θεού, Αγνοί και Άσπιλοι Πολεμιστές του Φωτός, ψυχές αθάνατες και μονάδες μιας καθαρής ενέργειας, που υπάρχει παντού και υπήρχε από πάντα…

 

Τι μπορεί να σημαίνει η παραπάνω φράση;…

Θα σας περιγράψω τι σημαίνει για μένα και πώς την καταλαβαίνω εγώ.

 

Αποτελεί βαθιά πεποίθησή μου πως η ζωή που ζούμε σ’ αυτόν εδώ τον πλανήτη, μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια ενός - φανταστικού και κατασκευασμένου από εμάς – μεγέθους που βαφτίσαμε “χρόνο”, δεν είναι η μόνη ζωή ούτε κατ’ ανάγκη η πιο αληθινή.

 

Οφείλω να πληροφορήσω εξ’ αρχής ότι για όσα λέω δεν έχω αδιάσειστες αποδείξεις ούτε επιχειρηματολογία δομημένη με τρόπο που να πληροί τα κριτήρια μιας επιστημονικής τεκμηρίωσης.

Απεναντίας, καθετί που υποστηρίζω βασίζεται αποκλειστικά σε πίστη, μια πίστη που σπάρθηκε και ρίζωσε μέσα στο χώμα των παραδόσεων, της ανατροφής, των παιδικών και νεανικών ακουσμάτων και αναγνώσεων, μα πάνω απ’ όλα των προσωπικών βιωμάτων και εμπειριών…

 

Σπρωγμένος από τη δίψα για το Μεγάλο Άγνωστο και υπακούοντας σε μια βαθιά εσωτερική ανάγκη, που από ψίθυρος σταδιακά γινόταν φωνή και κραυγή μέσα μου, είχα ορθάνοιχτα τα αισθητήρια όργανα και έψαχνα με λαχτάρα οτιδήποτε μπορούσε να αφορά αυτό που καλούμε “Θεό” και τη σχέση μας μαζί Του, οτιδήποτε μιλούσε για τη ζωή πριν τη γέννηση ή μετά το θάνατο, για την ψυχή, την ηθική, το νόημα της ζωής, τη σχέση μας με τον αληθινό μας εαυτό και τους άλλους ανθρώπους. Με λίγα λόγια, ρουφούσα κάθε πληροφορία που υποψιαζόμουν πως θα μπορούσε να απαντήσει στα βασανιστικά προαιώνια ερωτήματα του τύπου:

«Ποιος είμαι; Από πού έρχομαι, τι κάνω εδώ και πού πάω;»

.Η διαδικασία αυτής της εσωτερικής αναζήτησης είναι ένα μακρύ ταξίδι, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα και θα είναι ισόβιο. Βιβλία, στίχοι τραγουδιών, ταινίες, ατέλειωτες συζητήσεις με ανθρώπους λιγότερο ή περισσότερο πνευματικούς, μα πάνω απ’ όλα προσωπική παρατήρηση και ακρόαση αυτής της φωνούλας που δονούσε ολόκληρη την ύπαρξή μου. Η φωνή αυτή ήταν το φίλτρο, το υπερευαίσθητο μηχάνημα που “σκανάριζε” τις εμπειρίες μου και μου έλεγε: «αυτό είναι σωστό, εκείνο όχι», «αυτό πλησιάζει πιο κοντά στην αλήθεια, εκείνο όχι», «αυτό μου θυμίζει την καταγωγή μου, εκείνο όχι»…

Πιστεύω λοιπόν…

Πιστεύω πως η ζωή δεν είναι αποτέλεσμα τυχαίας αλληλεπίδρασης των στοιχείων του σύμπαντος, αλλά υλοποίηση της επιθυμίας του Ενός να γνωρίσει βιωματικά τον ίδιο Του τον Εαυτό. Για να μη μπερδευτούμε, ας τα πάρουμε από την…αρχή: "

 Πιστεύω πως το μόνο που υπάρχει είναι το Ένα, το Απόλυτο, το Παν, αυτό που εμένα μ’ αρέσει να λέω “Θεό”. Τίποτα άλλο δε μπορεί να νοηθεί έξω από Αυτό, γιατί απλούστατα περικλείει και περιλαμβάνει τα πάντα (αυτό άλλωστε σημαίνει και η χριστιανική φράση «ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών»)…

Ο Θεός λοιπόν, αυτό το υπέρτατο Πνεύμα, γνώριζε πως είναι το Παν το Υπαρκτό, όμως το γνώριζε μόνο εννοιολογικά / θεωρητικά και όχι βιωματικά / πρακτικά. Αυτό μπορούσε να γίνει μόνο αν βρισκόταν σε…απόσταση από τον ίδιο του τον εαυτό, για να μπορέσει να τον παρατηρήσει και να τον γνωρίσει. Επομένως, έπρεπε να βρει ένα σημείο αναφοράς έξω από αυτόν (πράγμα αδύνατον, αφού είναι τα πάντα) ή να δημιουργήσει ένα σημείο αναφοράς μέσα σ’ αυτόν! Και όντως αυτό έκανε!

 

Με μία μεγαλειώδη κοσμογονική έκρηξη (αυτό που οι σύγχρονοι επιστήμονες λένε “Big Bang”) διαίρεσε τον εαυτό του σε μέρη, που μπορούσαν πλέον να στρέφονται προς το Όλον και να βιώνουν μαζί του τη μεγαλειώδη σχέση της Ενότητας και της Πληρότητας. Έτσι, ο Θεός δημιούργησε το υλικό Σύμπαν από την καθαρή ενέργεια, από την ίδια την ουσία του εαυτού του. Όλα είναι Θεός, όλα είναι τα άγια κομμάτια του Αγίου Όλου…Και οι αθάνατες ψυχές μας, που ενσαρκώνονται για λίγα χρόνια σ’ ένα σώμα θνητό, είναι μικρές φλογίτσες που ξεπηδούν από το ηρακλείτειο Αιώνιο Πυρ, από την Πηγή του Φωτός που καταυγάζει την ίδια τη ζωή…

 Για να εκπληρωθεί λοιπόν η επιθυμία του Θεού να γνωρίσει βιωματικά τον εαυτό του, έπρεπε τα επιμέρους κομμάτια να μπουν στο υλικό σύμπαν ή με άλλα λόγια, να ελαττώσουν την ταχύτητα των δονήσεών τους και από καθαρή λεπτότατη πνευματική ενέργεια να μετατραπούν σε μία πιο χονδροειδή μορφή υλικής πλέον ενέργειας, κάτι που ισοδυναμούσε με αυτό που ονομάζουμε “εν-σάρκωση”…Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι μετατράπηκε η ουσία μας όταν ενσαρκωθήκαμε, δε γίναμε κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είμαστε. Είμαστε αγνά και τέλεια δημιουργικά πνεύματα με θεϊκή φύση και ουσία κι αυτό εκ των πραγμάτων δεν είναι δυνατόν να αλλάξει. Το μόνο που μπορούσε να γίνει ήταν να επιλέξουμε να…ξεχάσουμε ποιοι είμαστε, να παραιτηθούμε δηλαδή συνειδητά από την ανάμνηση του πραγματικού εαυτού μας και να συμμετέχουμε έτσι εθελοντικά στο κοσμικό “παιχνίδι” και σχέδιο του Θεού! Από τη στιγμή που αρχίσει κάποιος να προσεγγίζει τη σύλληψη αυτής της ιδέας, θα μείνει έκθαμβος και άφωνος μπροστά στο μεγαλείο που αποτελεί τη βάση της ίδιας μας της ύπαρξης!

 

Δεν είμαστε δούλοι κάποιου αυταρχικού και διεστραμμένου τυράννου, δεν είμαστε ξένοι, απόκληροι, αμαρτωλοί και παράσιτα του σύμπαντος!

Είμαστε το τελειότερο θαύμα που προήλθε από την πλαστουργό δύναμη του Υπέρτατου Όντος, η κορωνίδα της δημιουργίας και ταυτόχρονα εμείς οι ίδιοι οι δημιουργοί, οι σεναριογράφοι, οι σκηνοθέτες και οι ηθοποιοί του αιώνιου κοσμικού δράματος!

 Ηθελημένη “αμνησία” λοιπόν η ζωή μας και μοναδικός σκοπός της η βιωματική επίγνωση του τι σημαίνει να είσαι χωριστά από το Θεό, προκειμένου να οδηγηθούμε σταδιακά μέσα από εμπειρίες, λάθη, σχέσεις, παρατήρηση και προσωπικό αγώνα στην “επιστροφή”, στην “ενθύμηση”, στην “αφύπνιση”, στη “φώτιση” και την “επανένωση” με την αληθινή θεϊκή μας υπόσταση!  

 

Ξέρω πως οι υλιστές / ρεαλιστές / ορθολογιστές / άθεοι ή άλλου είδους αναγνώστες, που θα διαβάσουν αυτά τα λόγια ( ειδικά στο άκουσμα της “βδελυρής” έννοιας της  “πίστης” ), θα ξινίσουν τα μούτρα με απέχθεια ή στην καλύτερη περίπτωση, θα χαμογελάσουν ειρωνικά για την “αφέλεια” μιας ακόμα μεταφυσικής προσέγγισης του μεγάλου μυστηρίου της ζωής.

Πριν όμως σπεύσουν να λιθοβολήσουν τον “βλάσφημο” που υμνεί την ψυχή και αγνοεί τις κατακτήσεις της επιστήμης και της λογικής, ας αφήσουν τις πέτρες της “αλάνθαστης” κριτικής τους να κυλήσουν στο χώμα και ας μείνουν για λίγο σιωπηλοί και ακίνητοι…Ας θυμηθούν και ας απομονώσουν μέσα τους  κάθε στιγμή και κάθε φορά που σκίρτησαν από ασυγκράτητη χαρά ή από αφόρητη λύπη, κάθε φορά που ένιωσαν απλά ανθρώπινα συναισθήματα, έρωτα, πίστη σε κάποιον ή κάτι, συμπόνια, προσδοκία, ευτυχία, πόνο, ελπίδα ή απόγνωση…Κι αν έχουν το κουράγιο, ας αναρωτηθούν…Τι κακόγουστη και ανούσια φάρσα θα ήταν η ζωή και η ίδια η ύπαρξη, αν δεν υπήρχε η παρουσία και η απόδειξη του ζωντανού Θεού μέσα σε κάθε πτυχή και κάθε κύτταρο του ορατού και αόρατου κόσμου;…

 Θα αφήσω να γράψει τον επίλογο ο Δημήτρης Λιαντίνης με ένα απόσπασμα από νεανική επιστολή του:

« Είναι πλάνη απόλυτη και άγνοια τυφλή να ισχυρισθούμε ότι δεν υπάρχει μεταθανάτιος ζωή. Όσο και να το λέμε, σε τελευταία ανάλυση δεν το πιστεύει κανείς. Διότι τότε η ζωή χάνει το αλάτι της αυτόματα, χάνει τη βαθύτερη ουσία και τα θέμελά της. Όσοι από τους φιλοσόφους – και είναι λίγοι – φθάσανε σ’ αυτήν την πίστη, πιστέψανε δηλαδή ότι μαζί με το χωματένιο σαρκίο θάβεται και η ψυχή, η μόνη απάντηση που μας δώσανε ήταν μια σπαρακτική κραυγή άναρθρη και ανατριχιαστική, γεμάτη σκοτάδι και φρίκη. Γιατί ξεκόψανε τον άνθρωπο από τη μεγάλη και αιώνια πηγή του, το Θεό…»

 

Ανωριμότητα

Παντού ολόγυρα πόνος και θάνατος,

σκοτάδι άμετρο,

της παρακμής αναμφισβήτητα σημάδια.

Κι όμως εγώ είμαι χαρούμενος

κι απολαμβάνω ήρεμος

τη σιωπή που ανατέλλει

μέσα στις διάφανες προσευχές

που στολίζουν τα χείλη μου.

Σε συμβουλεύω,

πριν βιαστείς να με επικρίνεις

για την αδιάφορη, ανάλγητη

και ανώριμη στάση μου,

σκύψε και ρίξε μια ματιά

μες στα υπόγεια ύδατα

που σκάβουν πόντο πόντο

απ’ την αρχή του χρόνου

τα γρανιτένια της ψυχής σου πετρώματα.

Όπως θα στάζει μέσα σου το φως

σταγόνες θεϊκής αφής,

κόμπους ουράνιας δροσιάς,

κύματα αρμονίας,

θα εκπλαγείς,

θα αντιληφθείς

και θα με καταλάβεις…

Υλικές, συναισθηματικές, διανοητικές δεσμεύσεις

Το ουσιαστικότερο βήμα που πρέπει να κάνει ο άνθρωπος είναι να σβήσει τον δικό του «ήλιο» που αντιμάχεται «Εκείνον». Να καταργήσει το προσωπικό του «εγώ», για να ενταχθεί αυτόματα στην κατάσταση πριν από την πτώση. Στην εποχή που ο ομφάλιος λώρος τον συνέδεε ακόμα με το Θείο. Την εποχή που η Γνώση εισέρρεε άφθονη, λούζοντας το «Είναι» του με Φως. Η Γνώση που ανοίγοντας το δρόμο της Ψυχής καλεί το Πνεύμα να ανταποκριθεί προς την Αλήθεια. Καλεί το Πνεύμα να απαγκιστρωθεί από τις άγκυρες που το κρατούν στη γη, να πετάξει και να ενωθεί με το Θεό, που σαν πρωταρχική ιδέα ενυπήρχε μέσα του.

Η αιτία που μας κρατάει δέσμιους της γης και δεν μας αφήνει να πετάξουμε είναι κυρίως η εξάρτηση μας από την ύλη. Εκτός όμως από την ύλη, αλυσίδες που δένουν το πνεύμα μας στις μορφικές εκδηλώσεις μιας δεδομένης χρονικής στιγμής, μπορούν επίσης να γίνουν το συναίσθημα και η διάνοια. Όσο αυτά κυριαρχούν, το πνεύμα μας καθηλώνεται στο χώρο και το χρόνο, χάνοντας τη γνώση της οικουμενικότητας των αισθήσεων. Δυστυχώς οι πιο λεπτές μορφές δεσμεύσεων είναι πάντα και οι πιο επικίνδυνες. Γιατί θέλοντας και μη, όταν τις παρατηρούμε από την υλική μας κατάσταση, τις μεγαλοποιούμε, τις ωραιοποιούμε και τις θεωρούμε οικουμενικές.

Στο όνομα της υποτιθέμενης αγάπης, όταν αυτή δεν είναι παρά ένα συναίσθημα, παραμερίζεται η Οικουμενική Αγάπη. Στο όνομα της παντογνωσίας όταν αυτή δεν είναι παρά διανοητικές, εξωτερικές γνώσεις, δεν δίνεται χώρος στη Θεία Γνώση. Έτσι ο άνθρωπος τελματώνεται στην ύλη με την ψευδαίσθηση της σωστής επιλογής. Αυτή είναι και η δυσκολότερη κατάσταση. Η ψευδαίσθηση της σωστής επιλογής είναι εκείνη που αποκοιμίζει την αναζήτηση της τελείωσης.

Οι άνθρωποι που έχουν πνευματικές ανησυχίες, που έχουν διαμορφώσει διαχρονικά ένα πνεύμα υψηλό και ένα ήθος αξιόλογο, κατά κανόνα ξεπερνούν τις βαριές υλικές δεσμεύσεις, αλλά κινδυνεύουν να τελματωθούν από λεπτότερες και πιο αιθέριες. Αυτό που θα πρέπει να καταδειχθεί σ’ αυτή την ομάδα ανθρώπων, είναι να μάθουν να κοιτάζουν μέσα τους. Μπορεί να είναι ήδη προετοιμασμένοι αρκετά να δεχθούν την Θεία Αλήθεια. Όμως πρέπει να καταλάβουν ότι Αυτή δεν είναι εκείνη που μέχρι σήμερα κατείχαν. Δεν είναι αυτή που έχουν κατά καιρούς ανακαλύψει σε κείμενα ή σε εξωτερικά τυπικά.

Το γεγονός ότι μέσα σ’ όλα αυτά υπάρχουν Ακτίνες Φωτός, δυσκολεύει τα πράγματα. Ο Θείος Σπινθήρας, που κατοικεί μέσα τους, αναγνωρίζει τις ακτίνες φωτός που διασώθηκαν ανάμεσα στο πλήθος των επίκτητων γνώσεων και ανταποκρίνεται σ’ αυτά τα ψήγματα Αλήθειας, γιατί διψάει για την Αλήθεια. Εκεί λοιπόν που βρίσκει αυτά τα ψήγματα έλκεται ισχυρά και νομίζει ότι αν παραμείνει και ψάξει και «μυηθεί» περισσότερο, τότε θα μπει στην Αλήθεια. Γι’ αυτό επιμένει, γι’ αυτό έλκεται και ίσως πολλές φορές γι’ αυτό τελματώνεται.

Αυτό που είναι απαραίτητο να κατανοήσει ο άνθρωπος, είναι ότι ενώ σε εξωτερικούς χώρους μπορεί να βρει ίχνη Αλήθειας, μέσα του, στο Άχωρο και Άχρονο, θα βρει την Πλήρη Αλήθεια. Πρέπει να νιώσει ο ίδιος την Αλήθεια. Γιατί ο ίδιος είναι Θεός. Δηλαδή, η Αλήθεια! Πρέπει πρώτα να καταλάβει ότι αυτό που βρήκε έξω από το Θείο Εαυτό του δεν είναι, ούτε μπορεί να εξελιχθεί στην Πλήρη Αλήθεια. Έπειτα, κι αφού έχουμε το δεδομένο ότι ψάχνει, να κάνει μια στροφή 180 μοιρών και να κατανοήσει ότι ο ίδιος έχει την Αλήθεια μέσα του. Αρκεί να καθαρίσει το «Είναι» του και να ψάξει με σεβασμό στο κέντρο των Ουρανών του. Στη σύνδεση του με την Αλήθεια. Στη σύνδεσή του με το Θεό.

.

.

“Η γνώσις φυσιεί (προκαλεί έπαρση),

η δε αγάπη οικοδομεί”

.

Απόστολος Παύλος

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...