Ας μιλήσουν οι ήχοι...

Για να πάρουν μια γεύση όσοι δε μπόρεσαν να συμμετάσχουν στο καταπληκτικό διήμερο της προηγούμενης εβδομάδας...


...και για να θυμηθούμε τι ζήσαμε όσοι ανταμώσαμε στη μαγευτική Μακρινίτσα...


Μόλις φτάσαμε την Παρασκευή...πάρτυ γενεθλίων!...

Το Σάββατο όλη μέρα στην πλατεία, υπό τη μουσική υπόκρουση των τρεχούμενων νερών...

( δε βρήκα βίντεο από τη Μακρινίτσα και έβαλα από την Άρτα!...)

Γύρω μας να ακούγονται γέλια παιδικά, αληθινή ψυχοθεραπεία...

...ο ήχος της καμπάνας και του ρολογιού που σήμαινε τις ώρες να βάζει τάξη στο μέσα μας χάος ( αν και κάποιους τους εμπόδιζε να απολαύσουν τον ύπνο τους...)

(...και πάλι δε βρήκα τον ήχο της καμπάνας της Μακρινίτσας και χρησιμοποίησα...εισαγόμενο!...)

...και μια αρμονική συνύπαρξη των πιο αθώων πλασμάτων, των παιδιών και των ζώων...

Το βράδυ του Σαββάτου μια ξεχωριστή συναυλία στη γειτονική Πορταριά...

Νότης Μαυρουδής, Παναγιώτης Μάργαρης και Αναστασία Μουτσάτσου...

( Απολαύστε το πρώτο τραγούδι της συναυλίας...)

...και την Κυριακή, πάλι γενέθλια, το αποχαιρετιστήριο τραπέζι και η υπόσχεση να ξαναβρεθούμε σύντομα...

(...κλείνουμε με ένα οπτικοακουστικό αφιέρωμα στο Πήλιο με τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη...

Προσέξτε στο 2:27-2:30 την πλατεία της Μακρινίτσας χιονισμένη, με την εκκλησία και τη βρύση λευκοντυμένες σαν νυφούλες...)

Καλή αντάμωση και πάλι...

Η ενσάρκωση του λόγου

"Για μένα, το ανθρώπινο ον είναι υπερβατικό ον, δηλαδή υπερβαίνει τον λεγόμενο υλικό κόσμο - ίσως να συμβαίνει το ίδιο και στα ζώα, αλλά δεν το ξέρουμε.
Κάθε πλάσμα είναι λόγος που έχει παροντοποιηθεί, υλοποιηθεί μέσω του ανθρώπινου σώματος.
Ενσαρκώνεται διότι έχει αυτήν τη βασική εμπιστοσύνη που ονομάζεται πίστη, συντηρεί την ελπίδα μιας επαύριον που θα ανατείλει και προβάλλει το φως μιας αγάπης που είναι έλξη προς ένα σκοπό, ο οποίος το οδηγεί αλλού, σε ένα δρόμο δίχως τέλος.


- Μα πώς μπορεί να ενσαρκωθεί ένας λόγος;

Δεν ξέρω "πώς", αλλά είναι έτσι. Κατά τη συνουσία, ένας λόγος μένει ανείπωτος, οι γεννήτορες σταματούν να μιλούν κι από αυτόν τον άλεκτο λόγο, στη σιωπή της επιθυμίας, καμιά φορά έρχεται στη ζωή ένα νέο ανθρώπινο ον...
Εκείνη τη στιγμή είναι απογυμνωμένοι, είναι εκτός εαυτών. Δεν βρίσκονται πια στη συνήθη εικόνα του σώματός τους. Το σώμα τους αφανίζεται...

...Νομίζω ότι όλα όσα είμαστε είναι μεταφορά ή σημείο. Το σώμα μας δεν είναι παρά εικόνα κάποιου άλλου πράγματος, που ζει αιώνια. Έτσι, για μένα ο θάνατος δεν έχει νόημα χωρίς την ανάσταση...

...το σώμα μας είναι σχεδόν πάντα σε κατάσταση έλλειψης: έχουμε πάντα ανάγκη κάποιου πράγματος.
Αυτή όμως η έλλειψη του σώματός μας είναι εικόνα μιας άλλης, βαθιάς κλήσης που συνδέεται με τη μυστηριώδη μας υπόσταση και που ονομάζω έλλειψη Θεού."


( Αποσπάσματα από το βιβλίο της Φρανσουάζ Ντολτό:
"Τα Ευαγγέλια και η πίστη. Ο κίνδυνος μιας ψυχαναλυτικής ματιάς"
Εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2005, σελ. 382-384)

Πτωχοί τω πνεύματι...

Με έμπνευση από τις πολύ όμορφες αναρτήσεις της Ειρήνης στο «Με τα φτερά της ψυχής»

Να ξαναγίνουμε παιδιά

http://metafteratispsihis.blogspot.com/2010/03/blog-post_11.html

.

και του καπετάν Φώτη στα «Εσωτερικά Μονοπάτια»

Των παιδιών το γέλιο

http://internalpaths.blogspot.com/2010/03/blog-post.html

.

γράφτηκαν οι σημερινές σκέψεις

.

Ήμασταν την προηγούμενη Κυριακή σε ένα παιδότοπο στο πάρτυ του παιδιού ενός φίλου. Σε κάποια στιγμή είδα τον γιο μου να μαλώνει με ένα άλλο αγόρι

«Είσαι χαζός!»
«Αλήθεια ; Εσύ είσαι πολύ πιο χαζός!»
«Όχι τόσο όσο εσύ και να φύγεις από δω, δεν σε ξαναπαίζω» του είπε σπρώχνοντας τον ο πεντάχρονος γιος μου.
«Ούτε εγώ σε ξαναπαίζω ποτέ και δεν σε έχω φίλο» απάντησε ο εξάχρονος φίλος του.

Τα παιδιά απομακρύνθηκαν το ένα από το άλλο. Δεν πρόλαβα να τελειώσω τον καφέ μου και πρόσεξα ότι σαν να μη συνέβη τίποτα τα παιδιά έπαιζαν χαρούμενα και πάλι μαζί. Είχαν ξεχάσει εντελώς το επεισόδιο. Ούτε μούτρα, ούτε πληγωμένος εγωισμός, ούτε σκάλισμα του παρελθόντος, ούτε αντεγκλήσεις. Μετά από μια σύντομη ανταλλαγή αρνητικών συναισθημάτων και ένα ακόμη πιο σύντομο χρονικό διάστημα για να ξεθυμάνουν, τα παιδιά είχαν ξεχάσει τα πάντα.

Αυτό είναι που μας λείπει σκέφτηκα! Τι θα γινόταν αν στη θέση τους ήταν δύο μεγάλοι. Το πιθανότερο ήταν να πνίξουν το θυμό τους, να τον σπρώξουν βίαια στο υποσυνείδητό τους και να συνεχίσουν να τον κουβαλούν μαζί τους από κει και πέρα. Το σπίτι όμως δεν καθαρίζει αν σπρώξουμε τα σκουπίδια κάτω από το χαλί …

Τα παιδιά ζουν τόσο έντονα την κάθε στιγμή και φροντίζουν να εκδηλώσουν απόλυτα κάθε συναίσθημα θετικό ή αρνητικό έτσι ώστε να μην χρειάζεται να ανατρέχουν σ’ αυτό. Η στιγμή έχει περάσει κι έχει μείνει πίσω. Το παιδί δε θα ασχοληθεί πια με το παρελθόν. Κάπου στο δρόμο προς την ενηλικίωση φαίνεται ότι γινόμαστε ειδικοί στο να κρατάμε κακία, να υπερπροστατεύουμε το ευάλωτο Εγώ μας και να μην συγχωρούμε. Αποθηκεύουμε στη μνήμη μας λάθη και αδικίες και είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να τα χρησιμοποιήσουμε σαν πυρομαχικά. Γινόμαστε επιδέξιοι αντιρρησίες, με ακλόνητη άποψη για το τι είναι σωστό. Είμαστε αποφασισμένοι να κερδίσουμε την κάθε μάχη, κι όταν την χάνουμε αρχίζουμε αμέσως να σχεδιάζουμε την εκδίκηση μας.

Ας δούμε όμως και τη γνώμη του σοφού δάσκαλου Όσσο :

Την ημέρα που το παιδί αρχίζει να γίνεται γνώστης, χάνει τον Παράδεισο. Για λίγο διάστημα το παιδί ζει μέσα στον κήπο της Εδέμ. Δεν γνωρίζει τίποτα, είναι μη νους. Απλώς υπάρχει από τη μια στιγμή στην άλλη, δεν έχει έγνοιες. Όταν νιώθει πεινασμένο κλαίει, όταν νιώθει ικανοποιημένο κοιμάται, όταν είναι θυμωμένο ουρλιάζει. Δεν έχει όμως καμιά ιδέα για τίποτα. Ούτε επαινεί με το χαμόγελο ούτε επικρίνει με το κλάμα, ούτε αισθάνεται ντροπή όταν κλαίει, ούτε αισθάνεται περηφάνια, επειδή σήμερα ήταν καλό παιδί. Δεν γνωρίζει τίποτα για όλες αυτές τις ανοησίες. Δεν γνωρίζει ούτε το καλό ούτε το κακό ούτε κανενός είδους διακρίσεις. Ζει σε πλήρη ένωση με την πραγματικότητα και με οτιδήποτε συμβαίνει.

Σιγά-σιγά θα γίνει γνώστης, θα αρχίσει να μαθαίνει πράγματα. Τώρα έχει αρχίσει να τρώει τον καρπό του δέντρου και αργά ή γρήγορα ο παράδεισος θα εξαφανιστεί.

Θα συνεχίσουν να υπάρχουν παραλίες, μα δε θα είναι πια όμορφες. Θα συνεχίσουν να πετούν πεταλούδες, μα δε θα τις βλέπει πια. Θα συνεχίσουν να ανθίζουν λουλούδια, μα το παιδί δε θα τα βλέπει πια. Τώρα θα είναι πολύ απασχολημένο με το διάβασμα. Τώρα το μόνο που υπάρχει είναι αριθμητική, γεωγραφία, ιστορία, Μια στο τόσο, το παιδί ακούει ένα πουλί να κελαηδάει αλλά μόνο μια στο τόσο. Κι ολόκληρη η κοινωνία προσπαθεί να το απομακρύνει από εκείνο το κελάηδημα.

Ο δάσκαλος θα πει : «Κοίταξε στον πίνακα! Συγκεντρώσου» Το παιδί ήταν πράγματι συγκεντρωμένο. Το κελάηδημα του πουλιού ήταν τόσο όμορφο! Το παιδί ήταν απόλυτα συγκεντρωμένο κι ο δάσκαλος το απέσπασε. Τώρα πρέπει να κοιτάξει στον πίνακα κι εκεί δεν υπάρχει τίποτα να δει. Σιγά-σιγά, τα καταφέρνουμε να αποσπάσουμε το παιδί από το κελάηδημα του πουλιού.

Η αποπομπή δεν γίνεται από το Θεό, αλλά από την κοινωνία. Η κοινωνία σέρνει κάθε Αδάμ και κάθε Εύα έξω από τον κήπο της Εδέμ. Και από τη στιγμή που έχεις μπει στο κεφάλι για τα καλά, είναι πολύ δύσκολο να μπεις και πάλι μέσα σε κείνη την αγνότητα, σ’ εκείνη την Αγνή Γη του παραδείσου. Οι δάσκαλοι του Ζεν λένε, όπως ακριβώς είπε και ο Ιησούς : Αν δεν γίνετε σαν τα μικρά παιδιά, δεν θα μπείτε στο Βασίλειο του Θεού.

Ένας χριστιανός ιεραπόστολος πήγε σε ένα δάσκαλο του Ζεν και άρχισε να διαβάζει την Επί του Όρους Ομιλία. Ο δάσκαλος του Ζεν άκουγε και είπε : «Όποιος το έχει πει αυτό, πρέπει να βρίσκεται πολύ κοντά στη βουδική φύση». Ο δάσκαλος του Ζεν δεν είχε ποτέ ακούσει τίποτα για τον Χριστό και δεν είχε διαβάσει ποτέ τη Βίβλο. Κι όταν ο ιεραπόστολος διάβασε : «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι», ο δάσκαλος του Ζεν είπε: «Τώρα σταμάτα. Τώρα δεν χρειάζεται να διαβάσεις τίποτε άλλο. Όποιος το έχει πει αυτό είναι Βούδας.»

«Πτωχοί τω πνεύματι» σημαίνει απλώς χωρίς νου. «Πτωχοί τω πνεύματι» σημαίνει κενό. Όλες οι σκέψεις έχουν εξαφανιστεί. Τότε βρίσκεσαι και πάλι στον Παράδεισο.

Αρκετά ταλαιπωρήσαμε το μυαλό μας με πολύπλοκες σκέψεις, με τύψεις, με αμφιβολίες, με ενοχές του παρελθόντος και ανησυχίες του μέλλοντος. Η στάση μας αυτή υποδηλώνει έλλειψη εμπιστοσύνης στο Σύμπαν και την Ύπαρξη από την οποία προερχόμαστε.

Στην ουσία πάντα ήμασταν και θα παραμείνουμε παιδιά. Ας προσπαθήσουμε να ξαναανακαλύψουμε αυτήν την παιδικότητά μας

.

.

.

σσσσσσσσσσ...

.

.

.

Καληνύχτα !!!

.

Συνοδοιπόροι (στον ύπνο) είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Των παιδιών το γέλιο...

Πριν από μία εβδομάδα χτύπησε την πόρτα της οικογένειάς μας ο σκοτεινός καβαλάρης, ο ανελέητος επισκέπτης, που η λαϊκή φαντασία τον έντυσε με μαύρο μανδύα και του έβαλε στο χέρι δρεπάνι κοφτερό...


Η γιαγιά, η μάνα του πατέρα μου, μια γυναίκα βασανισμένη και κουρασμένη από τη ζωή, άφησε την τελευταία της πνοή και έφυγε πλήρης ημερών (93 ετών) για το βασίλειο των σκιών, να ανταμώσει τον άντρα και τους γιους της, που είχαν ταξιδέψει πριν από αυτήν...

Η ατμόσφαιρα στο σπίτι βαριά, θείοι και ξαδέρφια που είχαν να βρεθούν καιρό στεκόμασταν βουβοί δίπλα στο φέρετρο, μετά στον ναό και στο κοιμητήριο, όταν την αφήσαμε να αναπαυθεί πλάι στον παππού, στον πατέρα και στον θείο...


Επιστροφή στο σπίτι για τον καφέ, "της παρηγοριάς" που λένε, το ίδιο παγερό κλίμα, το ίδιο βάρος, όχι μόνο για τη γιαγιά, αλλά και για τους παλιότερους νεκρούς, ώσπου ξαφνικά...

...ξαφνικά, δροσιά και φως και γέλια παιδικά...


Τα μικρά ανηψάκια, ο Γιωργάκης και η Ρηνούλα, γυρίζουν απ' το σχολείο, μπαίνουν χοροπηδηχτά στο σπίτι και μαζί τους εισβάλλει η ίδια η ζωή, αυτή η αιώνια άπιαστη αλήτισσα, η ατίθαση και παντοδύναμη, που βγάζει τη γλώσσα στο πένθος και στη θλίψη...

Σκάνε χαμόγελα στα πρόσωπα, τα δάκρυα σκουπίζονται κι ένα "ααχ" ανακούφισης που δεν ακούγεται όμως πλανάται, σαν να ανασηκώσαμε όλοι μαζί πλάκα βαριά απάνω απ' το στήθος μας...

Τα πιτσιρίκια γνώριζαν ασφαλώς πως η γιαγιά "πήγε στον ουρανό, κοντά στον Θεούλη"... Οι γονείς προτίμησαν να τα στείλουν στο σχολείο, για να μην παρευρίσκονται στην κηδεία (εδώ προσωπικά έχω κάποιες ενστάσεις, αλλά δεν είναι του παρόντος).
Σημασία έχει πως κατάφεραν να διαλύσουν την πυκνή ομίχλη του πένθους με το αυθόρμητο γέλιο και τα αθώα βλέμματά τους...


Πάλι η ζωή θριάμβευσε...