Αμνησία

Δως μου το χέρι σου

.

Κράτησε με

.

Τράβα με κοντά σου

.

Βοήθα με να ανέβω

.

Απάλλαξε με από τα πάθη μου

.

Κι όμως έχεις τη δύναμη να το κάνεις μόνος σου

.

Μη φεύγεις σε παρακαλώ, άκουσε με

.

Χρειάζομαι τη βοήθεια σου

.

Θα ‘θελα να σου μοιάσω

.

Να γίνω κι εγώ … άγγελος

.

Είσαι ήδη άγγελος αλλά δεν το θυμάσαι

.

… Είμαι ήδη; … και δεν το θυμάμαι ; …

.

Μην ανησυχείς, θα το θυμηθείς

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Άπιαστο πουλί

Δεν φεύγω.
Δεν πάω πουθενά.
Είμαι εδώ κι είμαι παντού
όχι μονάχα τώρα μα από πάντα.
Έχω φτάσει.
Δεν ψάχνω.
Δε γυρεύω τίποτα.
Δε μου ανήκει τίποτα κι ανήκω σ' όλα.
Μέσα στα πάντα βρίσκομαι.
Δεν είμαι εγώ.
Δεν είσαι εσύ
κι ας μην το ξέρεις.
Είμαι εσύ και είσαι εγώ
κι είμαστε όλοι κι όλα.
Είμαστε ένα.

Δε θέλω.
Δεν επιθυμώ.
Δεν αγωνίζομαι.
Δεν κυνηγώ.
Δεν τρέχω να ξεφύγω.
Ούτε κατέχω, ούτε κατέχομαι.
Δεν κρίνω.
Δεν κατηγορώ
ούτε απολογούμαι.
Παρατηρώντας δημιουργώ.
Κατανοώντας χτίζω.

Είμαι κελί.
Είμαι φρουρός.
Είμαι φυλακισμένος.
Είμαι κλειδί.
Πόρτα ανοιχτή.
Είμαι δεσμά σπασμένα.

Κι αυτό το άπιαστο πουλί που αναζητάς,
βαθιά στα σπλάχνα σου
νεκρό σε καρτερά
να τ' αναστήσεις...

Μεταμόρφωση

Έσβησα όλα τα φώτα κι έμεινα μόνος

μέσα στον μεγάλο καθρέφτη
είδωλο αμείλικτο του γυμνού εαυτού μου
- μισός σκοτάδι μισός λάμψη -
ανυπεράσπιστος
απέναντι στον φόβο μιας αλλαγής
ελκυστικής και αναπόφευκτης.


Έπνιξα λίγο πριν βγει στα χείλη
την κραυγή της δειλίας
την ηχώ μιας ζωής που ξεθώριασε
που γαντζώνεται πάνω μου με της συνήθειας τα φτιασίδια
παρακαλώντας ικετεύοντας
μην την εγκαταλείψω.


Εγκαθίδρυσα μέσα μου τη σιωπή των αιώνων.
Ακινητώ και αφουγκράζομαι.


Τώρα τα σπλάχνα μου δονούνται
φλέβες σεισμών στολίζουνε το δέρμα μου
με κραδασμούς χαρμόσυνους
εαρινούς
το φυλλοβόλο μου κορμί βαθιές στεριώνει ρίζες
κι ανηφορίζουνε στο στήθος μου χυμοί πολύβουοι.


Τώρα οι αισθήσεις πάλλονται
και μαστιγώνουν τον πηχτό αέρα
με τα ολοκαίνουργια πολύχρωμα φτερά
μιας πεταλούδας που βαφτίστηκε στον ήλιο.


( Ταριχευτές, συλλέξτε το κουκούλι της
- αδιάσειστο τεκμήριο θανατογένεσης
- στου μέλλοντος τα εξελικτικά μουσεία
θρυμματισμένο έκθεμα...)

Ορθολογισμός ή Διαλογισμός ;

Ξεκινώντας από το «Φιλοσοφικό Καφενείο» όπου τέθηκε το θέμα περνάμε στα «Εσωτερικά Μονοπάτια» για να προχωρήσουμε λίγο τη σκέψη μας.

Διαβάζουμε στις Ουπάνισαντς :

«Είναι κάτι που δε βλέπεται από το μάτι,
Που δε λέγεται με την ομιλία,
Που δε συλλαμβάνεται με το νου.
Κάτι που δεν το ξέρουμε και δεν το καταλαβαίνουμε.
Πως λοιπόν θα μπορούσαμε να το διδάξουμε ;»

Ο Λάο Τσε που ονομάζει την «απόλυτη αλήθεια» των Βουδιστών Τάο, πολλά χρόνια πριν την εμφάνιση του Βούδα, αρχίζει με την παρακάτω φράση την διδασκαλία του Ταο Τε Τσίνγκ :

.

«Το Τάο που μπορεί να εκφραστεί δεν είναι το αιώνιο Τάο».

.

Όποιος παρακολουθεί τα ειδησεογραφικά πρακτορεία και τον διεθνή τύπο, ξέρει καλά πως ο άνθρωπος δεν κατάφερε να γίνει σοφότερος μέσα στις τελευταίες δύο χιλιετίες που μας χωρίζουν από την εποχή του Λάο Τσε, παρά την εκπληκτική ανάπτυξη των ορθολογικών γνώσεων. Και το γεγονός αποτελεί την πιο χειροπιαστή απόδειξη και την αδυναμία της διάδοσης της απόλυτης γνώσης με τις λέξεις.

Ο Τσουάνγκ Τσε είπε :

«Αν η απόλυτη γνώση ήταν κάτι που θα μπορούσε να ειπωθεί, τότε ο καθένας θα την έλεγε στον αδελφό του»

Κατά συνέπεια, η απόλυτη γνώση, ορίζεται σαν μια εντελώς έξω-διανοητική εμπειρία της πραγματικότητας, μια εμπειρία που δεν έχει καμιά σχέση με την συνηθισμένη διανοητική λειτουργία του νου, και πραγματοποιείται μόνο στην περιοχή του «διαλογισμού» της μυστικιστικής διδασκαλίας. Η ύπαρξη της διαλογιστικής κατάστασης, δεν έχει διαπιστωθεί μόνον από τις εμπειρίες των μυστικιστών τόσο της Ανατολη όσο και της Δύσης, αλλά ακόμη και από την ίδια την ψυχολογική έρευνα.

Ο Ουίλιαμς Τζέημς γράφει σχετικά :

«Η συνηθισμένη μας συνείδηση, όπως την αντιλαμβανόμαστε κατά την διάρκεια της εγρήγορσης, που την ονομάζουμε ορθολογική συνείδηση, αποτελεί μόνον έναν ιδιαίτερο τύπο συνείδησης και σε καμιά περίπτωση τον μοναδικό. Πέρα και πίσω από αυτή υπάρχουν κι άλλες μορφές συνείδησης εντελώς διαφορετικές.»

Όπως έγραψα και στο «καφενείο» η σκέψη και η συνειδητότητα δεν είναι συνώνυμα. Η σκέψη είναι μόνο μια μικρή πλευρά της συνειδητότητας. Η σκέψη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη συνειδητότητα, αλλά η συνειδητότητα δεν χρειάζεται τη σκέψη για να υπάρξει.

Φώτιση σημαίνει ανύψωση πάνω από τη σκέψη.

Μπορεί κάποιος χρησιμοποιώντας μόνο τον νου του να φτάσει στην φώτιση ;

Προσευχή...

Στάθηκα ασάλευτος
με τα μάτια του νου μου κλειστά
και ορθάνοιχτα διάπλατα
της ψυχής μου τα μάτια
με ανάσα αργή το κορμί μετουσίωσα
σ' ένα βότσαλο άυλο
σιωπηλά να βυθίζεται
στης Πνοής Σου
την αρχέγονη
λίμνη.

Σαν το γιο που επέστρεψε
εμπειρίες γεμάτος
Σου ζητώ καλωσόρισμα
και φιλί ευλογίας.
Σε προσμένω διαυγής
διψασμένος
να σμίξεις
σα βροχή από φως
με το μαύρο μου χώμα.

Στην εγκάρσια τομή της καθόδου μου
στους ισθμούς
στον πυρήνα της ύπαρξης
ταπεινά και αγόγγυστα
ρυμουλκώ
τη ζωή μου
κοντά Σου.

Σα λουλούδι νιογέννητο
σαν το θάνατο άστρου
κοινωνώ κάθε κύτταρο
αρμονίας στο Σύμπαν
κι είμαι ήλιος αυτόφωτος
ανατέλλω και δύω
στα νερά
της Μορφής Σου
τ' απύθμενα.


Στους βωμούς των αιθέρων Σου
στους ναούς της Γαλήνης
εξαγνίζω του πνεύματος
το μονάκριβο σκεύος
να υψωθώ μες στα χέρια Σου
Δισκοπότηρο ξέχειλο
από Πίστη
Σοφία
κι Αγάπη.

(Θα χριστώ
Εραστής της Ολότητας
των πλασμάτων Διάκονος
κι Αγωγός
της πανίερης
Χάρης...)