Υλικές, συναισθηματικές, διανοητικές δεσμεύσεις

Το ουσιαστικότερο βήμα που πρέπει να κάνει ο άνθρωπος είναι να σβήσει τον δικό του «ήλιο» που αντιμάχεται «Εκείνον». Να καταργήσει το προσωπικό του «εγώ», για να ενταχθεί αυτόματα στην κατάσταση πριν από την πτώση. Στην εποχή που ο ομφάλιος λώρος τον συνέδεε ακόμα με το Θείο. Την εποχή που η Γνώση εισέρρεε άφθονη, λούζοντας το «Είναι» του με Φως. Η Γνώση που ανοίγοντας το δρόμο της Ψυχής καλεί το Πνεύμα να ανταποκριθεί προς την Αλήθεια. Καλεί το Πνεύμα να απαγκιστρωθεί από τις άγκυρες που το κρατούν στη γη, να πετάξει και να ενωθεί με το Θεό, που σαν πρωταρχική ιδέα ενυπήρχε μέσα του.

Η αιτία που μας κρατάει δέσμιους της γης και δεν μας αφήνει να πετάξουμε είναι κυρίως η εξάρτηση μας από την ύλη. Εκτός όμως από την ύλη, αλυσίδες που δένουν το πνεύμα μας στις μορφικές εκδηλώσεις μιας δεδομένης χρονικής στιγμής, μπορούν επίσης να γίνουν το συναίσθημα και η διάνοια. Όσο αυτά κυριαρχούν, το πνεύμα μας καθηλώνεται στο χώρο και το χρόνο, χάνοντας τη γνώση της οικουμενικότητας των αισθήσεων. Δυστυχώς οι πιο λεπτές μορφές δεσμεύσεων είναι πάντα και οι πιο επικίνδυνες. Γιατί θέλοντας και μη, όταν τις παρατηρούμε από την υλική μας κατάσταση, τις μεγαλοποιούμε, τις ωραιοποιούμε και τις θεωρούμε οικουμενικές.

Στο όνομα της υποτιθέμενης αγάπης, όταν αυτή δεν είναι παρά ένα συναίσθημα, παραμερίζεται η Οικουμενική Αγάπη. Στο όνομα της παντογνωσίας όταν αυτή δεν είναι παρά διανοητικές, εξωτερικές γνώσεις, δεν δίνεται χώρος στη Θεία Γνώση. Έτσι ο άνθρωπος τελματώνεται στην ύλη με την ψευδαίσθηση της σωστής επιλογής. Αυτή είναι και η δυσκολότερη κατάσταση. Η ψευδαίσθηση της σωστής επιλογής είναι εκείνη που αποκοιμίζει την αναζήτηση της τελείωσης.

Οι άνθρωποι που έχουν πνευματικές ανησυχίες, που έχουν διαμορφώσει διαχρονικά ένα πνεύμα υψηλό και ένα ήθος αξιόλογο, κατά κανόνα ξεπερνούν τις βαριές υλικές δεσμεύσεις, αλλά κινδυνεύουν να τελματωθούν από λεπτότερες και πιο αιθέριες. Αυτό που θα πρέπει να καταδειχθεί σ’ αυτή την ομάδα ανθρώπων, είναι να μάθουν να κοιτάζουν μέσα τους. Μπορεί να είναι ήδη προετοιμασμένοι αρκετά να δεχθούν την Θεία Αλήθεια. Όμως πρέπει να καταλάβουν ότι Αυτή δεν είναι εκείνη που μέχρι σήμερα κατείχαν. Δεν είναι αυτή που έχουν κατά καιρούς ανακαλύψει σε κείμενα ή σε εξωτερικά τυπικά.

Το γεγονός ότι μέσα σ’ όλα αυτά υπάρχουν Ακτίνες Φωτός, δυσκολεύει τα πράγματα. Ο Θείος Σπινθήρας, που κατοικεί μέσα τους, αναγνωρίζει τις ακτίνες φωτός που διασώθηκαν ανάμεσα στο πλήθος των επίκτητων γνώσεων και ανταποκρίνεται σ’ αυτά τα ψήγματα Αλήθειας, γιατί διψάει για την Αλήθεια. Εκεί λοιπόν που βρίσκει αυτά τα ψήγματα έλκεται ισχυρά και νομίζει ότι αν παραμείνει και ψάξει και «μυηθεί» περισσότερο, τότε θα μπει στην Αλήθεια. Γι’ αυτό επιμένει, γι’ αυτό έλκεται και ίσως πολλές φορές γι’ αυτό τελματώνεται.

Αυτό που είναι απαραίτητο να κατανοήσει ο άνθρωπος, είναι ότι ενώ σε εξωτερικούς χώρους μπορεί να βρει ίχνη Αλήθειας, μέσα του, στο Άχωρο και Άχρονο, θα βρει την Πλήρη Αλήθεια. Πρέπει να νιώσει ο ίδιος την Αλήθεια. Γιατί ο ίδιος είναι Θεός. Δηλαδή, η Αλήθεια! Πρέπει πρώτα να καταλάβει ότι αυτό που βρήκε έξω από το Θείο Εαυτό του δεν είναι, ούτε μπορεί να εξελιχθεί στην Πλήρη Αλήθεια. Έπειτα, κι αφού έχουμε το δεδομένο ότι ψάχνει, να κάνει μια στροφή 180 μοιρών και να κατανοήσει ότι ο ίδιος έχει την Αλήθεια μέσα του. Αρκεί να καθαρίσει το «Είναι» του και να ψάξει με σεβασμό στο κέντρο των Ουρανών του. Στη σύνδεση του με την Αλήθεια. Στη σύνδεσή του με το Θεό.

.

.

“Η γνώσις φυσιεί (προκαλεί έπαρση),

η δε αγάπη οικοδομεί”

.

Απόστολος Παύλος

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Φαντάσου ...

Ο James Bender, στο βιβλίο του Πώς να Μιλάτε Σωστά (Νέα Υόρκη, Εκδόσεις McGraw-Hill, 1994), διηγείται την ιστορία ενός χωρικού που καλλιεργούσε καλαμπόκι που πάντα κέρδιζε βραβεία. Κάθε χρόνο έφερνε το καλαμπόκι του στην έκθεση της Πολιτείας και κέρδιζε την μπλε σημαία. Μια χρονιά ένας δημοσιογράφος του πήρε συνέντευξη, κι έμαθε κάτι πολύ ενδιαφέρον για τον τρόπο που το καλλιεργούσε.
.
Ο δημοσιογράφος ανακάλυψε ότι ο αγρότης μοιραζόταν τον σπόρο του καλαμποκιού του με τους γείτονές του. «Πώς μπορείτε να μοιράζεστε τον καλύτερο σπόρο σας με τους γείτονές σας, όταν κι αυτοί φέρνουν καλαμπόκι στην έκθεση, σε ανταγωνισμό μαζί σας, κάθε χρόνο;» ρώτησε ο δημοσιογράφος.

.

«Μα, δεν το ξέρετε, κύριε;», είπε ο αγρότης. «Ο άνεμος ξεσηκώνει την γύρη από το καλαμπόκι, όταν ωριμάζει, και την μεταφέρει από χωράφι σε χωράφι. Αν οι γείτονές μου καλλιεργούν κατώτερης ποιότητας καλαμπόκι, η επικονίαση αυτής της γύρης σταθερά θα υποβαθμίζει την ποιότητα του δικού μου καρπού. Αν θέλω να παράγω καλό καλαμπόκι θα πρέπει να βοηθήσω τους γείτονές μου να καλλιεργούν καλό καλαμπόκι».

.
Ο αγρότης αυτός γνώριζε καλά την αλληλεξάρτηση της φύσης. Το καλαμπόκι του δεν μπορεί να βελτιώνεται αν δεν βελτιώνεται και το καλαμπόκι του γείτονα. Το ίδιο ισχύει και σε όλα τα άλλα επίπεδα της ζωής. Υπάρχουν άνθρωποι που συμπεριφέρονται εγωιστικά και επιπόλαια στη φύση, νομίζοντας έτσι ότι οι ίδιοι δεν πρόκειται να επηρεαστούν από τη συμπεριφορά τους αυτή.

Οτιδήποτε μας περιστοιχίζει παίζει ρόλο στη ζωή μας κι εμείς στη δική του. Έμψυχο ή άψυχο, δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι η σχέση αλληλεξάρτησης και συμβίωσης που εκατομμύρια χρόνια υπάρχει επάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη. Κι όμως μερικοί άνθρωποι επιλέγουν να την αγνοούν. Είμαστε όλοι δεμένοι μεταξύ μας με ένα αόρατο πλέγμα και πράξη μας καλή ή κακή επηρεάζει το σύμπαν.

.

Πέρα από τα σύνορα του ατομικού νου βρίσκεται η ελευθερία, η γνώση και η αγάπη. Μέσα στον παγκόσμιο νου, είμαστε όλοι ένα, μπερδεμένοι στο ατέλειωτο δίχτυ της ενέργειας που μας περιβάλλει, σε έναν κοινό Εαυτό. Δεν υπάρχει λοιπόν κανένα μυστήριο γύρω από την τηλεπάθεια, την κατάθλιψη, την τρέλα, τη μετενσάρκωση, κλπ. Οι σκέψεις κυκλοφορούν ελεύθερα απ’ το ένα κεφάλι στο άλλο χωρίς πραγματικά να κυκλοφορούν. Δεν χρειάζονται κανένα μεταφορικό μέσο, γιατί το ΙΔΙΟ ΕΓΩ βρίσκεται μέσα σε όλες τις σκέψεις. Έτσι πιάνουμε τις σκέψεις των άλλων πολύ συχνότερα απ’ όσο νομίζουμε. Δεν τις πιάνουμε μόνο μέσα στα όνειρα μας, αλλά συνεχώς αυτό παθαίνουμε.

Όμως δεν το υποπτευόμαστε, ούτε όταν λέμε σε κάποιον «αχ μου το πήρες απ’ το στόμα», ούτε όταν ξαφνικά χωρίς κανένα λόγο μας χαλάει το κέφι. Νομίζουμε πως είμαστε κυκλοθυμικοί, αλλά είμαστε απλούστατα τόσο ευαίσθητοι, ώστε να λαβαίνουμε τα συναισθήματα των άλλων, να λαβαίνουμε δηλαδή τα δυσάρεστα αποτελέσματα των ξένων σκέψεων. Η ίδια διαδικασία είναι υπεύθυνη και για τις διάφορες ενοχές που βασανίζουν τους ανθρώπους. Έχουν πράγματι βαριά συνείδηση όσοι βασανίζονται από αόριστες ενοχές, ή μήπως λαβαίνουν τις ενοχές των άλλων ;

Ζητάμε την ευτυχία, αλλά πως μπορούμε να είμαστε ευτυχείς αν δεν είναι όλοι ευτυχείς ; Πως μπορούμε να εξαιρούμε τον εαυτό μας από μια «κακή» πράξη του άλλου, και πως μπορούμε να εξαιρούμε τον άλλο από μια «καλή» πράξη δική μας ; Ακόμη κι αν τάχουμε όλα, υγεία, εξυπνάδα, καλοσύνη, αγάπη, οικογένεια, χρήμα κλπ, πάλι δεν είμαστε ικανοποιημένοι και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι όσα αγαθά κι αν έχει ο άνθρωπος, πάντα κάτι θα τον βασανίζει : Τα συναισθήματα των άλλων! Βαθιά μέσα του ξέρει ότι δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος αν υπάρχει έστω κι ένας δυστυχισμένος. Αλλά δεν το ξέρει ότι το ξέρει. Και υποφέρει ψυχικά, και λένε γι’ αυτόν : «Μα τι του λείπει ; Τα’ χει όλα !»

Γ’ αυτό και όλοι όσοι θέλουν να ζουν ειρηνικά θα πρέπει να βοηθούν τους «πλησίον» τους να έχουν ειρήνη. Όσοι επιλέγουν να ζουν καλά πρέπει να βοηθήσουν άλλους να ζουν καλά, γιατί η αξία μιας ζωής μετριέται από τις ζωές που αγγίζει. Κι εκείνοι που επιλέγουν να είναι ευτυχείς θα πρέπει να βοηθούν άλλους να βρουν ευτυχία, γιατί η ευτυχία κι η ευημερία καθενός είναι συνδεδεμένη με την ευτυχία και την ευημερία όλων.

Ας προσπαθήσουμε όμως να το δούμε κι ανάποδα

Φαντάσου λοιπόν μια κοινωνία που όλοι οι άνθρωποι θα βίωναν πληρότητα και ευδαιμονία, που όλοι θα ξεχείλιζαν από ανιδιοτελή αγάπη και χαρά, που όλοι θα ένοιωθαν συμπόνια για τον πλησίον, θα είχαν την εσωτερική ανάγκη να προσφέρουν, να απαλύνουν κάθε πόνο του συνανθρώπου τους. Σε ένα τέτοιο κόσμο, αν σε ρίχνανε σήμερα, πόσο ακόμη νομίζεις ότι θα μπορούσες να διατηρήσεις τη μιζέρια σου ;

.

.

.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Μεταμόρφωση

Έσβησα όλα τα φώτα κι έμεινα μόνος

μέσα στον μεγάλο καθρέφτη
είδωλο αμείλικτο του γυμνού εαυτού μου
- μισός σκοτάδι μισός λάμψη -
ανυπεράσπιστος
απέναντι στον φόβο μιας αλλαγής
ελκυστικής και αναπόφευκτης.


Έπνιξα λίγο πριν βγει στα χείλη
την κραυγή της δειλίας
την ηχώ μιας ζωής που ξεθώριασε
που γαντζώνεται πάνω μου με της συνήθειας τα φτιασίδια
παρακαλώντας ικετεύοντας
μην την εγκαταλείψω.


Εγκαθίδρυσα μέσα μου τη σιωπή των αιώνων.
Ακινητώ και αφουγκράζομαι.


Τώρα τα σπλάχνα μου δονούνται
φλέβες σεισμών στολίζουνε το δέρμα μου
με κραδασμούς χαρμόσυνους
εαρινούς
το φυλλοβόλο μου κορμί βαθιές στεριώνει ρίζες
κι ανηφορίζουνε στο στήθος μου χυμοί πολύβουοι.


Τώρα οι αισθήσεις πάλλονται
και μαστιγώνουν τον πηχτό αέρα
με τα ολοκαίνουργια πολύχρωμα φτερά
μιας πεταλούδας που βαφτίστηκε στον ήλιο.


( Ταριχευτές, συλλέξτε το κουκούλι της
- αδιάσειστο τεκμήριο θανατογένεσης
- στου μέλλοντος τα εξελικτικά μουσεία
θρυμματισμένο έκθεμα...)

Ο καθρέπτης των σχέσεων

Υπάρχει μια θαυμάσια ιστορία από την παράδοση των Σούφι.

Κάποιος έφτασε σε ένα χωριό και πήγε να επισκεφτεί τον σοφότερο γέροντα. «Σκέφτομαι να έρθω να εγκατασταθώ εδώ», είπε ο επισκέπτης, «μα δεν έχω ακόμα πάρει την απόφαση. Αναρωτιέμαι τι είδους χωριό είναι αυτό. Μπορείς να μου πεις μερικά πράγματα για τους κατοίκους της περιοχής ;» Ο γέροντας του απάντησε : «Πες μου, τι είδους άνθρωποι ζούσαν εκεί που κατοικούσες μέχρι σήμερα ;» «Ήταν ληστές, απατεώνες και ψεύτες», του απάντησε ο επισκέπτης. «Ξέρεις κάτι ;» του είπε ο γέροντας. «Τέτοιου είδους άνθρωποι είναι και οι κάτοικοι αυτού του τόπου». Ο επισκέπτης έφυγε από το χωριό και δεν ξαναγύρισε. Μισή ώρα αργότερα, ένας άλλος άνδρας μπήκε στο χωριό. Αναζήτησε κι αυτός τον δάσκαλο και όταν τον βρήκε του είπε : «Τι είδους άνθρωποι μένουν σ’ αυτό το χωριό;» Και πάλι ο δάσκαλος τον ρώτησε : «Τι είδους άνθρωποι κατοικούσαν εκεί που έμενες παλιά ;» «Οι πιο καλοί, οι πιο ευγενικοί, οι πιο συμπονετικοί», απάντησε ο επισκέπτης. «Θα μου λείψουν πάρα πολύ». «Ακριβώς τέτοιου είδους άνθρωποι ζουν και εδώ», του απάντησε ο δάσκαλος.

Η ιστορία αυτή μας υπενθυμίζει ότι τα χαρακτηριστικά που διακρίνουμε πιο ξεκάθαρα στους άλλους είναι αυτά που υπερισχύουν μέσα μας. Από τη στιγμή που θα μπορέσουμε να κοιτάξουμε μέσα στον καθρέπτη των σχέσεων, θα αρχίσουμε να διακρίνουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα του εαυτού μας.

.

Μέσα από τον καθρέφτη των σχέσεων – όλων των σχέσεων – βιώνουμε διευρυμένες καταστάσεις συνείδησης. Τόσο εκείνοι που αγαπάμε όσο και αυτοί τους οποίους αντιπαθούμε, αποτελούν καθρέφτες του εαυτού μας. Ποιοι άνθρωποι μας έλκουν ; Εκείνοι που έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά με εμάς, αλλά και ακόμα περισσότερα. Θέλουμε να βρισκόμαστε κοντά τους επειδή υποσυνείδητα διαισθανόμαστε πως κάνοντας το, ίσως μπορέσουμε κι εμείς να εκδηλώσουμε περισσότερα από αυτά τα χαρακτηριστικά. Κατά τον ίδιο τρόπο μας απωθούν οι άνθρωποι εκείνοι οι οποίοι αντανακλούν χαρακτηριστικά τα οποία δεν θέλουμε να παραδεχτούμε ότι κι εμείς διαθέτουμε. Αν λοιπόν νιώθετε μια έντονη αντιπάθεια για κάποιον, τότε να είστε σίγουροι πως έχετε κάποια κοινά χαρακτηριστικά, τα οποία αρνήστε να αναγνωρίσετε στον εαυτό σας. Αν ήσασταν πρόθυμοι να αποδεχτείτε την ύπαρξη τους, αυτός ο άνθρωπος δε θα σας αναστάτωνε τόσο πολύ.

.

Αναγνωρίζοντας το γεγονός πως μπορούμε να διακρίνουμε χαρακτηριστικά του εαυτού μας στους άλλους, κάθε σχέση γίνεται ένα εργαλείο για την εξέλιξη της συνείδησης μας. Και καθώς συντελείται αυτή η εξέλιξη, βιώνουμε διευρυμένες καταστάσεις συνείδησης.

Την επόμενη φορά που θα νιώσετε έλξη για κάποιον, αναρωτηθείτε τι ακριβώς σας προσέλκυσε. Η ομορφιά του, η χάρη, η κομψότητα του, η επιρροή, η δύναμη, ή η ευφυΐα του ; Ό,τι και αν είναι αυτό, να ξέρετε πως διαθέτετε και εσείς την ίδια ιδιότητα. Δώστε προσοχή σε αυτά τα συναισθήματα και ίσως αρχίσετε να αποκτάτε καλύτερη συνείδηση του εαυτού σας.

.

Φυσικά το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους που σας απωθούν. Καθώς πλησιάζετε όλο και περισσότερο στον αληθινό σας εαυτό, θα πρέπει να κατανοήσετε και να αποδεχτείτε και τα λιγότερο ελκυστικά χαρακτηριστικά σας. Η θεμελιώδης φύση του σύμπαντος είναι η συνύπαρξη των αντίθετων αξιών. Δεν μπορείτε να φανείτε γενναίοι αν δεν έχετε και λίγη δειλία μέσα σας. Δεν μπορείτε να είστε ενάρετοι αν δεν έχετε και την ικανότητα να κάνετε κακό.

.

Περνάμε ένα μεγάλο μέρος της ζωής μας αρνούμενοι πως διαθέτουμε μια τέτοια σκοτεινή πλευρά, και καταλήγουμε να προβάλλουμε αυτά τα χαρακτηριστικά σε άλλους ανθρώπους στη ζωή μας. Σας έχει τύχει να γνωρίσετε άτομα τα οποία επιλέγουν πάντα «λάθος» ανθρώπους στη ζωή τους ; Συνήθως δε μπορούν να κατανοήσουν γιατί τους συμβαίνει συνεχώς κάτι τέτοιο. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό δεν είναι ότι τα άτομα αυτά έλκουν το σκοτάδι. Η πραγματική αιτία συνίσταται στο ότι δεν είναι πρόθυμα να αναγνωρίσουν την ύπαρξη του στη δική τους ζωή. Κάθε φορά που γνωρίζουμε ένα πρόσωπο που μας προκαλεί αντιπάθεια, μας προσφέρεται μια ευκαιρία προκειμένου να αποδεχτούμε το παράδοξο της συνύπαρξης των αντιθέτων και να ανακαλύψουμε μια καινούργια πλευρά του εαυτού μας. Είναι ένα ακόμα βήμα προς την ανάπτυξη του πνευματικού μας εαυτού. Οι πιο φωτισμένοι άνθρωποι στον κόσμο αποδέχονται πλήρως το γεγονός ότι είναι ικανοί τόσο για το καλό όσο και για το κακό. Όταν συναναστρέφεστε ανθρώπους που αναγνωρίζουν τις αρνητικές τους ιδιότητες, ποτέ δε θα αισθανθείτε ότι σας κρίνουν. Σε επικρίσεις καταφεύγουν μόνο όσοι αντιμετωπίζουν το καλό και το κακό, το σωστό και το λάθος, ως ιδιότητες που οι ίδιοι δε διαθέτουν.

Όταν είμαστε πρόθυμοι να αποδεχτούμε τόσο τη φωτεινή όσο και τη σκοτεινή μας πλευρά, τότε μπορούμε να αρχίσουμε να θεραπεύουμε τον εαυτό μας, αλλά και να αποκαθιστούμε τις σχέσεις μας. Αρχίστε φέρνοντας στο νου σας το πιο αντιπαθητικό άτομο που θα μπορούσατε να σκεφτείτε. Σκεφτείτε για παράδειγμα τον Αδόλφο Χίτλερ και πείτε : «Σε τι θα μπορούσα να μοιάζω εγώ με τον Χίτλερ ;» Οι περισσότεροι άνθρωποι αρνούνται πως μπορεί να έχουν έστω και την παραμικρή ομοιότητα μαζί του. Σκεφτείτε όμως καλύτερα. Δεν έχετε ποτέ εκφράσει προκατάληψη απέναντι σε μια ομάδα ανθρώπων μόνο και μόνο επειδή έχουν μια συγκεκριμένη εθνικότητα ή ένα συγκεκριμένο χρώμα δέρματος, ή μια συγκεκριμένη προφορά ή κάποια αναπηρία ; Αν μπορείτε να ανακαλέσετε στη μνήμη σας έστω και ένα τέτοιο είδους συμβάν, τότε θα πρέπει να αποδεχτείτε την ομοιότητα σας με τον Αδόλφο Χίτλερ. Όλοι είμαστε πολυδιάστατα όντα. Οτιδήποτε υφίσταται κάπου στον κόσμο, υφίσταται και μέσα σας. Όταν αποδεχόμαστε αυτές τις διαφορετικές πλευρές του εαυτού μας, αναγνωρίζουμε τη σύνδεση μας με την συμπαντική συνείδηση και διευρύνουμε την προσωπική μας επίγνωση.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό ...