Άγγελος Αγάπης...

Κλείνω τα μάτια

και με τα χρώματα που ανθίζουν στην ψυχή σου

στήνω της μνήμης γέφυρα, να με γυρίσει ο καιρός πίσω δυο χρόνους

εκεί στο κεντρικότερο σημείο της πόλης που αγαπήσαμε,

εκεί μες στην κατάμεστη πλατεία που πρωτοσμίξανε τα διψασμένα χείλη μας

και με προσκάλεσε το βλέμμα σου

να κατοικήσω μες στης καρδούλας σου τα δώματα...

Ποιος είμαι αλήθεια; Τι έκανα, τι πέτυχα μεγάλο,

ν' αξίζω και να μου χρωστά τέτοια η ζωή χαρά,

πόσο καλός και δίκαιος υπήρξα,

πόσους βοήθησα ή έσωσα ανθρώπους

για να μου στείλει ο Θεός, τιμή και ευλογία,

έναν απ' τους αγγέλους Του,

σύντροφος και συνοδοιπόρος να μου σταθεί;...

Τώρα που πιάνω ολόγυρα σήματα στους αιθέρες

και μυστικά καλέσματα τα σπλάχνα μου δονούνε,

τώρα που ξεφυτρώνουνε δειλά και πλαταγίζουν

φτερά πάνω στους ώμους μου μ' ανυπομονησία,

πλάσμα γλυκό και τρίσχαρο, μορφή μου λατρεμένη,

αγαπημένη ύπαρξη Εσύ, κοντά μου μείνε,

να με γεμίζεις δύναμη όταν λιγοψυχάω,

απ' το μοσχάτο στόμα σου νέκταρ ζωής να πίνω,

μες στης αγάπης σου το Φως να λούζεται η ψυχή μου,

να ξαποσταίνω απ' τον καπνό και τη βουή της μάχης,

να δένεις τις λαβωματιές, να κλείνεις τις πληγές μου,

να μου θυμίζεις σαν ξεχνώ την Ανθρωπιά, το Δίκιο,

να μ' οδηγείς ερωτικά στην πιο βαθιά μου ουσία

και να με σπρώχνεις με στοργή ξανά προς την ευθύνη...

Ερωτικές Δονήσεις

Ήλιε, που κάθε πρωινό

απ’ τα παραθυρόφυλλα δειλά

γλυκοχαϊδεύεις το γυμνό, ανέγγιχτο κορμί της,

καθώς αργολικνίζεται στα μεταξένια της σεντόνια,

πάρε αν θες τα μάτια μου να δεις πως τη θαυμάζω

και τότε είμαι σίγουρος διπλά θα την φωτίζεις

Μα ίσως τα μάτια μόνα τους ποτέ να μη μπορέσουν

δίχως της καρδιάς την συνδρομή

ούτε της άφατης ομορφιάς

την λάμψη να αντικρύσουν,

μήτε της αγνής αγάπης

τους θείους αναπαλμούς να αντέξουν.

Γι’ αυτό αν θέλεις Ήλιε μου

αλώβητο σε ένταση τον θαυμασμό να νοιώσεις

πάρε μαζί με τη ματιά και την αθώα καρδιά μου

που ο έρωτας τη δόνησε στα πιο ισχυρά του ρίχτερ

και μ’ ύψωσε απλό θνητό,

ισόθεο στην τάξη.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Δημοτικό

">

Τρία πουλάκια κάθονταν ψηλά σε μαύρο πύργο,

το ‘να κοιτάει τη Ζάκυνθο, του Σολωμού το λόφο,

τ’ άλλο τις χιονοσκέπαστες κορφές του Ταϋγέτου,

το τρίτο το πικρότερο τ’ Αχέροντα τα μέρη

που ‘ναι τα μαύρα τα νερά κι οι πύλες του θανάτου.

Δεν κελαηδούσαν σαν πουλιά μηδέ σαν χελιδόνια

μον’ κελαηδούσαν κι έλεγαν ανθρωπινή κουβέντα:

«Για ιδές θάμα κι αντίθαμα που γίνεται στον κόσμο,

με δυο φτερούγες χρυσαφιές στους ώμους φυτρωμένες

να γελοπαίζει ο Χάροντας στους ουρανούς πετώντας

κι απ’ τη φαρέτρα να τραβά βέλη φαρμακεμένα

και να δοξεύγει τους θνητούς, στο χώμα να τους ρίχνει.

Κι όποιος δεχτεί τη σαϊτιά τα μάτια του θολώνουν

και η ψυχή του πνίγεται σε βουερό σκοτάδι

κι εκεί προσμένει ο Έρωτας στου ποταμού την όχθη

μέσα στη βάρκα του σκυφτός κρατώντας το δρεπάνι,

δίνει η ψυχή τον οβολό και την κερδίζει ο Άδης!»…

Θραύσματα Καρδιάς

Σχέσεις …

Τι ενώνει δύο ανθρώπους ; Η χημεία θα απαντήσετε.

Και τι είναι η χημεία ;

Είναι αυτή η μυστηριώδης ελκτική δύναμη που τους φέρνει κοντά, αυτή η “κολλώδης ταινία” που τους δένει.

Οι σχέσεις, είτε είναι σχέσεις φιλίας, είτε ερωτικές δοκιμάζονται συχνά. Και έτσι είναι το σωστό. Εκεί φαίνεται η δύναμη της “κόλλας”. Αν η κόλληση αντέξει, μετά την ένταση θα επικρατήσει η ηρεμία, η γαλήνη. Αν η απωστική δύναμη είναι ισχυρή θα συμβεί ο χωρισμός. Και συνήθως, μόλις η ένταση καταλαγιάσει, θα επιχειρηθεί η επανένωση. Θα είναι το ίδιο ισχυρή όμως με την πρώτη φορά ;

Μπορείς να κολλήσεις ένα κομμάτι σελοτέιπ στο χέρι σου.

Αν το κάνεις με προσοχή η ένωση μένει σταθερή και διατηρείται.

Μπορείς να το ξεκολλήσεις και να το κολλήσεις ξανά, αλλά η αποτελεσματικότητα δε θα ‘ναι η ίδια με την πρώτη φορά.

Μπορείς να το επαναλάβεις πολλές φορές, αλλά κάθε φορά η κόλλα θα κρατάει λιγότερο.

Ο λόγος είναι προφανής… Κάθε φορά, κομματάκια από το δέρμα σου, μικρά και αόρατα, ξεριζώνονται από το τράβηγμα.

Είναι αυτά τα μικροσκοπικά θραύσματα που εμποδίζουν την ένωση να ξαναγίνει σταθερή και διαρκής.

Είναι το σύνολο αυτών των θραυσμάτων που τελικά, μια μέρα, κάνουν την ταινία να μην κολλάει πια.

Είναι αυτά τα απολεσθέντα θραύσματα της ψυχής μας, που αν δεν τα επανακτήσουμε, δεν επιτρέπουν την επανένωση να λειτουργήσει.

Πατήστε πάνω στο video για να το δείτε ολόκληρο

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...


1η Ανάρτηση Ξάνθη Φιλοσοφείν

Διαίσθηση

Στηρίζουν τις ανάπηρες ελπίδες μου
τα δεκανίκια
των κομμένων φράσεων
των παύσεων
των βιαστικών αναπνοών
και μιας διαίσθησης που με χλευάζει
λέγοντάς μου
πως ετοιμάζεις μέσα σου αποσκευές
μιας αναπόφευκτης επιστροφής.

Μην πάρεις τίποτα...
Έτσι να 'ρθείς
δίχως φορτία
δίχως παρελθόν
χωρίς του φόβου μάσκες.

Δε θα χαθείς, μη σκιάζεσαι...
Χρόνια σκαλίζω αλυσίδες και φτερά
πάνω στην πέτρα,
κάνοντας θόρυβο πολύ,
για να μ' ακούς
κι όλο δανείζω τη φωνή μου στη βροχή
να ψιχαλίζει μες στις φλέβες σου
την προσευχή
και την ανάγκη μου...

Μπορείς να ανθίσεις ;

Τι συμβαίνει
όταν ανθίζει ένα λουλούδι
στο βάθος του δάσους
και κανένας δεν το βλέπει,
κανένας δεν ξέρει το άρωμά του,
κανένας δεν περνάει δίπλα του,

σχολιάζοντας «τι όμορφο!»
κανένας δεν γεύεται την ομορφιά του,
τη χαρά του,
κανένας δεν το μοιράζεται ;

Τι συμβαίνει στο λουλούδι ;
Υποφέρει ;
Παθαίνει πανικό ;
Αυτοκτονεί ;
Το λουλούδι εξακολουθεί να ανθίζει.
Δεν έχει καμιά διαφορά είτε περνάει κάποιος είτε όχι.
Το λουλούδι εξακολουθεί να σκορπίζει το άρωμά του στους ανέμους.
Εξακολουθεί να προσφέρει τη χαρά του στο Θεό,
στο Όλο.

Τη στιγμή που αισθάνεσαι
Ότι δεν είσαι εξαρτημένος
από κανέναν,
εδραιώνεται μέσα σου μια βαθιά δροσιά
και μια βαθιά σιωπή,
μια χαλάρωση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι σταματάς
να ερωτεύεσαι.

Αντίθετα, για πρώτη φορά γνωρίζεις
μια καινούργια ποιότητα,
μια καινούργια διάσταση του έρωτα :
Έναν έρωτα που δεν είναι πια βιολογικός,
έναν έρωτα που είναι πιο κοντά στη φιλία,
από οποιαδήποτε σχέση.
Ο έρωτάς σου γίνεται περισσότερο
σαν μια αύρα γύρω σου,
την οποία μπορείς να τη μοιραστείς με τον καθένα,
ακόμα και με έναν ξένο.

Στην πραγματικότητα, μοιράζεσαι
Χωρίς να κάνεις τίποτα.
Γίνεται η ίδια σου η φύση.
Είσαι έρωτας.
Στο παρελθόν, ερωτευόσουν έναν άνθρωπο.
Τώρα δεν ερωτεύεσαι κανέναν.
Είσαι έρωτας.

Όπου βρίσκεσαι,
μεταφέρεις το άρωμά σου.
Όπου βρίσκεσαι,
μεταφέρεις το φρέσκο σου αεράκι,
τη χαλαρή δροσιά σου.
Και θα νιώθεις τρομερά ελεύθερος.

Διαβάστε σχετικά με το θέμα

στην όμορφη ανάρτηση της Πεταλούδας με τίτλο :

Όσσο, εγωισμός και ερωτικά τραγούδια

http://feneritti.blogspot.com/2010/05/blog-post.html

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό ...