Από τον Μυστικό Δείπνο ως την Ανάσταση...

Άγγελοι ή δαίμονες;...

...Δεν πιστεύω στην κόλαση ούτε στον παράδεισο, έτσι όπως μας τον παρουσιάζουν οι επίσημες θρησκείες...Μέσα μας είναι και τα δύο και κάθε στιγμή επιλέγουμε το άσπρο ή το μαύρο...

...Και το ερώτημα του τίτλου είναι ασφαλώς ρητορικό...Δεν είμαστε ούτε 100% άγγελοι ούτε 100% δαίμονες...Μέσα μας εμπεριέχουμε και τη θεία / αγγελική φύση, που στρέφεται προς το πνεύμα και την κατώτερη / δαιμονική, που παρασύρεται από τις απολαύσεις του υλισμού και ξεχνά την αληθινή της υπόσταση...

...Όσο για τον όρο "θανάσιμα αμαρτήματα", χρησιμοποίησα τον συμβατικό όρο που υιοθέτησε η χριστιανική εκκλησία, χωρίς να ασπάζομαι την άποψη πως η επιλογή τους οδηγεί στο θάνατο και την αιώνια φριχτή τιμωρία...Απλώς, όταν ξεχνιόμαστε και επιλέγουμε το αμάρτημα αντί για την αρετή, καθυστερούμε την πνευματική μας ανάπτυξη, "αστοχούμε" [σύμφωνα με την αρχαιοελληνική σημασία της "αμαρτίας", από το "αμαρτάνω"=χάνω το στόχο] και συσσωρεύουμε αρνητικό κάρμα, που μας βασανίζει και μετατρέπει τη ζωή μας σε πραγματική "κόλαση"...

...Αντίθετα, όταν διατηρούμε την επίγνωσή μας και επιλέγουμε συνειδητά την ταπεινοφροσύνη αντί για την αλαζονεία, την ελεημοσύνη / γενναιοδωρία αντί για την απληστία, την εγκράτεια αντί για τη λαγνεία, τη νηστεία αντί για τη λαιμαργία, την πραότητα και τη στγχώρεση αντί για την οργή, το ζήλο αντί για την οκνηρία και την αγάπη αντί για το φθόνο, τότε εγκαθιδρύουμε μέσα μας την ασύγκριτη πνευματική γαλήνη, που αντιστοιχεί στον "παράδεισο"...

ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΑΡΕΤΗ

Αλαζονεία Ταπεινοφροσύνη

Απληστία Ελεημοσύνη

Λαγνεία Εγκράτεια

Λαιμαργία Νηστεία

Οργή Πραότητα

Οκνηρία Ζήλος

Φθόνος Αγάπη

ΕΣΥ;;;….

Τι θα επιλέξεις;;;…

Καλώς ήρθες, παράξενε, στον τόπο μου...

Έχετε ποτέ αναρωτηθεί τι θα έλεγε ο Ιησούς Χριστός αν εμφανιζόταν ξαφνικά στην παράλογη και άγρια εποχή μας;...

Ποιον θα διάλεγε να μιλήσει και να μεταδώσει το μήνυμά του στον κόσμο;...

Ασφαλώς, όχι κάποιον από τους αυτοαποκαλούμενους "ιεράρχες" και "θρησκευτικούς οδηγούς", έτσι;...

Για να δούμε λοιπόν, τι σχέση μπορεί να έχουν οι χαρισματικοί εκφραστές του low bap σε ένα ιστολόγιο που λέγεται "Εσωτερικά Μονοπάτια"...

Από τους Active Member , μια συνομιλία με τον Εσταυρωμένο...

http://www.youtube.com/watch?v=0Q7rNOJBByg&feature=related

Απολαύστε τους στίχους:

- Bάζω λίγο σκοτάδι και λιγάκι βροχή
για να σου φτιάξω μια παράξενη αρχή
και να σε ξεμακρύνω λίγο από τη σκέψη σου
που έτσι κι αλλιώς σε συνερίζεται το κέφι σου.
Σε πάω σε δρόμο μικρό, σε σοκάκι παλιό
σ' ένα αιώνια ποτισμένο απ' το κρασί καπηλειό,
μέρος κακόφημο, ακόμα και για το στοχασμό μου
που ούτε κι ο φόβος δε με φέρνει στ' όνειρό μου.
Εδώ λοιπόν, θα μοιραστώ μια ιστορία μαζί σου
που 'ναι σα να συνέβη χθες και ορκίσου
αν σε πειράξει τόσο που ντραπείς
πουθενά να μη τη πεις.


- Καλώς ήρθες, ξένε, στον τόπο μου
άραξε δίπλα να σου βάλω ένα κρασί να πιεις,
συγχώρεσέ με λιγάκι για τον τρόπο μου,
μα με βρήκες στην αγκαλιά της ντροπής.
Ξέμεινα μόνος μου, πάρε και κάτσε όπου θες,
κουρασμένο σε βλέπω, πρέπει καιρό να γυρίζεις,
όμως μέσα στη ζαλάδα μου και πίσω απ' τις σκιές
σα να μου φαίνεται πως κάτι μου θυμίζεις.

- Γεια σου και σένα, έλειπα χρόνια, ήμουνα κάπου μακριά
με φέραν πίσω δυνατές φωνές
και κάποιες τύψεις που μου είπαν πως εδώ κοντά
έχω γεννηθεί κι έχω πεθάνει δυο χιλιάδες φορές.

- Ω, να τα μας, καλά είπα όταν σε είδα
πως σίγουρα παράξενα θα πρέπει να μιλάς
από άλλο κόσμο έχεις απάνω σου σφραγίδα
αυτά τα αγκάθια στο κεφάλι και τα ρούχα που φοράς.

- Κάποτε κάποιοι μου το φόρεσαν για στέμμα
και με χλευάζανε "μεγάλο βασιλιά"
ακόμα τρέχει από τότε φρέσκο αίμα
σ' αυτά που ανέβηκαν του χρόνου τα σκαλιά.
Γι' αυτό με βλέπεις μέσα στις σκιές
σαν να φοβάμαι και να θέλω να γλιτώσω
μια προσευχή σ' ένα περβόλι με ελιές
δε με αφήσανε ποτέ να την τελειώσω...


- Κι όμως μυρίζεις ουρανό και χώματα
κι αυτή την όμορφη δροσιά της σιωπής...

- Είναι που μ' έφεραν εδώ αλλόκοτα μαλώματα,
άκου λοιπόν τι θα τους πεις:
Αφού φωνάζουν όλοι αυτοί
κι αφού σκοτώνουν στ' όνομά μου,
πες, αναβάλλεται η γιορτή,
πάω να ξαπλώσω στα καρφιά μου.
Πες τους ο χρόνος πως τρελάθηκε,
δεν κάνει στάση Γολγοθά
πες ο παράξενος πως χάθηκε
κι έφυγε οριστικά.


- Μπερδεμένα μου τα λες, αλλά γουστάρω,
πρέπει να σπούδασες την τέχνη του μυαλού
ή σαν κι εμένα, όταν με πιάνει και σαλτάρω
και πίνω εδώ, με πιάνει αλλού.

- Γι' αυτό κι εγώ ήρθα εδώ και σε διάλεξα πιωμένο
για να μπορέσεις την αλήθεια να τους πεις,
κάτω απ' το φως το μέτωπο έχεις ιδρωμένο
μα το προσέχεις καθαρό, δε θα ντραπείς.
Οι άλλοι παίξανε μαζί μου στους αιώνες,
"αυτοκράτορα" με χρίσανε, με κάναν "στρατηγό",
τα απλά μου λόγια τα σκορπίσαν σαν κανόνες
και δεν ήξερα τίποτα εγώ.

- Πού με βρήκες εδώ κάτω, τι με θες;
Το μυαλό μου δε σαλεύει από κούνια,
σα να γεννήθηκα μου φαίνεται χθες
ενώ έξω υπάρχουν έξυπνοι μιλιούνια.

- Αυτούς τους είδα, τους άκουσα, τους νιώθει το πετσί μου,
προτιμώ τα καρφιά που με κρατάνε στο σταυρό,
αυτοί πουλήσαν ακριβά τη γέννησή μου,
αυτοί φυλάνε το σκοτάδι θησαυρό.
Πες στους εχθρούς μου ότι είχαν λόγο καλό
και θα τους σέβομαι γιατί πιο τίμια σταθήκαν,
όταν με σκότωναν κοιτούσαν ουρανό
κι έτσι προλάβαν, από εκεί συγχωρεθήκαν.


- Ωραίος, παράξενε φίλε μου, απόψε
για την ανημποριά μου βρήκες σκοπό,
πάρε μια κούπα, πάρε ψωμί και κόψε,
να τελειώσω το κρασί μου και θα πάω να τους πω:
Αφού φωνάζουν όλοι αυτοί
κι αφού σκοτώνουν στ' όνομά σου,
θα πω, αναβάλλεται η γιορτή,
πάς να ξαπλώσεις στα καρφιά σου,
θα πω ο χρόνος πως τρελάθηκε,
δεν κάνει στάση Γολγοθά
θα πω ο παράξενος πως χάθηκε
κι έφυγε οριστικά...

Αποκαθήλωση

Ξαφνικά
καθώς κανένας δεν κοιτούσε
- οι μαθητές παζάρευαν με νεκροθάφτες
το κόστος της ανάστασης -
κατέβηκε αθόρυβα
κι αφού τυλίχτηκε σ' ένα βρώμικο σάβανο,
γλίστρησε μέσα στο ανύποπτο πλήθος
που μανιακά δημοπρατούσε
μικρά μικρά κομμάτια
απ' τον χιτώνα Του.
Μόνο ο Ιούδας πρόσεξε τα ματωμένα χνάρια
κι έτρεξε πίσω Του:

"Κύριε!"

Με μάτια υγρά, πανέμορφα
Εκείνος
του 'βαλε μέσα στην παλάμη
τρία μεγάλα σιδερένια καρφιά
που 'στάζαν αίμα:

"Μη με προδώσεις!"