Άγιο Καθήκον...

Φρόντισε να ‘ναι πάντα η ζωή σου συνυφασμένη με την Αλήθεια

κι όταν μπροστά στο δρόμο σου προβάλλει το Άγιο Καθήκον

και απαιτήσει το αίμα σου,

να μη σκεφτείς, μη φοβηθείς, να μη διστάσεις,

μονάχα στήσε ένα χορό

κι αποχαιρέτησε όσα αγάπησες με δακρυσμένο γέλιο

κι έπειτα ρίξου στη φωτιά

κραδαίνοντας σαν ξίφος τον σταυρό σου…

 

Εξάρτηση...

Όσο θα αργοσταλάζει μέσα στις ασθενικές μας φλέβες

ο ορός της εξάρτησης,

τόσο η ώρα θα μακραίνει

που θα δειπνήσουμε με τους θεούς

στης Αλήθειας την τράπεζα…

Προσκύνημα στον ιερό βράχο

Περπάτησα ξανά πάνω σε πέτρες άγιες,

βαπτίστηκα στης Αττικής τον ήλιο

κι έχτισα πάνω στο βράχο της ψυχής μου

ναό κι ακρόπολη…

Με το βλέμμα στραμμένο στο αιώνιο θαύμα

καθηλωμένος κι άναυδος

εκεί που σμίγουν λουσμένα μέσα σε μάρμαρο ιερό

τα έργα των θεών και των ανθρώπων,

λέπια τα ψεύδη πέσαν απ’ τα μάτια μου,

αποκατέστησα εντός μου την πολύτιμη αρμονία,

σαν άνθος πάλλευκο βλάστησε μέσα μου η αλήθεια…

Τόσο καιρό πού έψαχνα;…

Άλλο δεν έχει δρόμο να διαβεί

το Φως

παρά την Τέχνη…

Η αγάπη είναι φώτιση

.

Μια ευχή μονάχα αν έμενε να κάνω,

.

για αγάπη θα την χάλαγα κι αυτή

.

Όχι να βρω αγάπη στη ζωή μου

.

Όχι να μ’ αγαπήσουν πιο πολύ

.


.

Να μάθω πρώτα εγώ να αγαπάω αληθινά,
.

με αμόλυντη απ’ τον χρόνο, την εξάρτηση αγάπη

.

να κάψω όλα τα είδωλα που βρήκα δανεικά

.

σκορπίζοντας τις στάχτες τους στου ορίζοντα την άκρη

.

.

Φώτιση είναι η υπέρβαση της λήθης λένε κάποιοι

.

ποιο πρόσωπο να φόραγα προτού να γεννηθώ ;

.

τι άραγε θα μείνει από μένα όταν πεθάνω ;

.

Φώτιση είναι η τέλεια, η υπέρτατη αγάπη

.

.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό ...

Η εν Δελφοίς σοφία

Δελφικά Παραγγέλματα

Αριθμούνται σε 145 και αποτελούνται από 2 εως 5 λέξεις εμποτισμένες με σοφία. Οι σοφοί που τα παρέδωσαν είναι οι:

Θαλής ο Μιλήσιος, Πιττακός ο Μυτιληναίος, Βίας ο Πριηνεύς, Σόλων ο Αθηναίος, Κλεόβουλος ο Ρόδιος, Περίανδρος ο Κορίνθιος, Χείλων ο Λακεδαιμόνιος.

Ήταν χαραγμένα στους Δελφούς, στον πρόσθιο τοίχο του Πρόναου ή επί των παραστάδων της πύλης του μεγάλου ναού ή επί του υπέρθυρου ή επί των πολλών στηλών, που είχαν τοποθετηθεί στις πλευρές του ναού περιμετρικά.

Τα 2 παραγγέλματα ( ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ και ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ) βρεθήκαν στον πρόναο του Ναού του Απόλλωνος στους Δελφούς εκατέρωθεν του ιερού γράμματος Ε.

ΕΠΟΥ ΘΕΩ . Να ακολουθείς τον Θεό.

ΘΕΟΥΣ ΣΕΒΟΥ. Να σέβεσαι τους θεούς.

ΓΟΝΕΙΣ ΑΙΔΟΥ. Να σέβεσαι τους γονείς σου.

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΝ ΑΙΔΟΥ. Να σέβεσαι τους μεγαλύτερους.

ΙΚΕΤΑΣ ΑΙΔΟΥ. Να σέβεσαι τους ικέτες.

ΣΕΑΥΤΟΝ ΑΙΔΟΥ. Να σέβεσαι τον εαυτό σου.

ΦΟΝΟΥ ΑΠΕΧΟΥ. Να μη φονεύεις.

ΟΡΚΩ ΜΗ ΧΡΩ. Να μην ορκίζεσαι.

ΟΥΣ ΤΡΕΦΕΙΣ, ΑΓΑΠΑ. Να αγαπάς αυτούς που τρέφεις.

ΕΣΤΙΑΝ ΤΙΜΑ. Να τιμάς το σπίτι σου.

ΓΑΜΟΥΣ ΚΡΑΤΕΙ. Να σέβεσαι τον γάμο σου.

ΓΑΜΕΙΝ ΜΕΛΛΟΝ ΚΑΙΡΟΝ ΓΝΩΘΙ. Να παντρεύεσαι την κατάλληλη στιγμή.

ΕΞ ΕΥΓΕΝΩΝ ΓΕΝΝΑ. Να προσπαθείς να συγγενεύσεις με καλούς ανθρώπους.

Ο ΜΕΛΛΕΙΣ ΔΟΣ. Να δίνεις αυτό που πρόκειται να δώσεις.

ΗΤΤΩ ΥΠΕΡ ΔΙΚΑΙΟΥ. Να μάχεσαι ( ή να καταβάλλεσαι ) για το δίκαιο.

ΦΡΟΝΕΙ ΘΝΗΤΑ . Να σκέφτεσαι όπως αρμόζει σε θνητό.

ΕΥ ΠΑΣΧΕ ΘΝΗΤΟΣ. Να υπομένεις ό,τι συμβεί ως θνητός.

ΑΡΧΕ ΣΕΑΥΤΟΥ. Να κυριαρχείς στον εαυτό σου.

ΘΥΜΟΥ ΚΡΑΤΕΙ. Να συγκρατείς το θυμό σου.

ΟΜΙΛΕΙ ΠΡΑΩΣ. Να ομιλείς με πραότητα.

ΗΔΟΝΗΣ ΚΡΑΤΕΙΝ. Να είσαι εγκρατής.

ΓΛΩΤΤΑΝ ΙΣΧΕ. Nα συγκρατείς τη γλώσσα σου.

ΓΛΩΤΤΗΣ ΑΡΧΕ. Να κυριαρχείς στη γλώσσα σου.

ΜΗ ΘΡΑΣΥΝΟΥ. Μην είσαι θρασύς.

ΑΡΡΗΤΑ ΜΗ ΛΕΓΕ. Μην αποκαλύπτεις μυστικά.

ΛΕΓΕ ΕΙΔΩΣ. Να μιλάς όταν γνωρίζεις.

ΟΦΘΑΛΜΟΥ ΚΡΑΤΕΙ. Να ελέγχεις ό,τι βλέπεις.

ΠΙΝΩΝ ΑΡΜΟΖΕ. Όταν πίνεις να είσαι συγκρατημένος.

ΑΚΟΥΣΑΣ ΝΟΕΙ. Να κατανοείς αφού ακούσεις.

ΦΡΟΝΗΣΙΝ ΑΣΚΕΙ. Να καλλιεργείς τη φρόνηση.

ΜΕΛΕΤΕΙ ΤΟ ΠΑΝ. Να μελετάς τα πάντα.

ΒΟΥΛΕΥΟΥ ΧΡΟΝΩ. Να υπολογίζεις τον χρόνο.

ΓΝΟΥΣ ΠΡΑΤΤΕ. Να πράττεις με επίγνωση, με αυτογνωσία.

ΠΑΣΙ ΔΙΑΛΕΓΟΥ. Να συνδιαλέγεσαι με όλους.

ΑΚΟΥΕ ΠΑΝΤΑ. Να ακούς τα πάντα.

ΑΚΟΥΩΝ ΟΡΑ. Όταν ακούς, να βλέπεις.

ΔΟΞΑΝ ΔΙΩΚΕ. Να επιδιώκεις τη δόξα.

ΔΟΞΑΝ ΜΗ ΛΕΙΠΕ. Να μην αποφεύγεις τη δόξα.

ΚΑΛΟΝ ΛΕΓΕ. Να λες το ορθό, το δίκαιο, την αλήθεια.

ΠΑΝΤΑΣ ΕΥΛΟΓΕΙ. Να λες καλά λόγια για όλους.

ΕΥΓΕΝΕΙΑΝ ΑΣΚΕΙ. Να ασκείσαι στην ευγένεια.

ΦΙΛΟΦΡΟΝΕΙ ΠΑΣΙΝ. Να έχεις φιλικά αισθήματα για όλους.

ΕΥΠΡΟΣΗΓΟΡΟΣ ΓΙΝΟΥ. Να είσαι ευπροσήγορος και παρηγορητικός.

ΕΥΦΗΜΟΣ ΙΣΘΙ. Να έχεις καλή φήμη.

ΕΥΦΗΜΙΑΝ ΑΣΚΕΙ. Να χρησιμοποιείς την καλή σου φήμη ( προκειμένου να επηρεάσεις καταστάσεις ).

ΦΥΛΑΚΗΝ ΠΡΟΣΕΧΕ. Να είσαι σε εγρήγορση ( να μην εφησυχάζεις, να είσαι σε επιφυλακή ).

ΟΜΟΙΟΙΣ ΧΡΩ. Να συναναστρέφεσαι με τους όμοιους σου.

ΟΡΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ. Να κοιτάς ( προνοείς ) το μέλλον σου.

ΥΒΡΙΝ ΜΙΣΕΙ. Να μισείς την ύβρη.

ΕΥΧΟΥ ΔΥΝΑΤΑ. Να εύχεσαι όσα μπορούν να γίνουν.

ΧΡΗΣΜΟΥΣ ΘΑΥΜΑΣΕ. Να εκτιμάς τους χρησμούς.

ΦΙΛΟΙΣ ΒΟΗΘΕΙ. Να βοηθάς τους φίλους.

ΦΙΛΙΑΝ ΑΓΑΠΑ. Να αγαπάς τη φιλία.

ΦΙΛΟΙΣ ΕΥΝΟΕΙ. Να ευνοείς (βοηθάς) τους φίλους.

ΦΙΛΙΑΝ ΦΥΛΑΤΤΕ. Να διατηρείς τη φιλία.

ΦΙΛΩ ΧΑΡΙΖΟΥ. Να είσαι πάντα διαθέσιμος στους φίλους.

ΝΕΩΤΕΡΟΝ ΔΙΔΑΣΚΕ. Να διδάσκεις τους νεότερους.

ΥΙΟΥΣ ΠΑΙΔΕΥΕ. Να εκπαιδεύεις τα παιδιά σου.

ΣΟΦΙΑΝ ΖΗΤΕΙ. Να αναζητάς τη σοφία.

ΜΑΝΘΑΝΩΝ ΜΗ ΚΑΜΝΕ. Να μην κουράζεσαι να μαθαίνεις.

ΓΝΩΘΙ ΜΑΘΩΝ. Να γνωρίζεις αφού μάθεις (να αποκτάς γνώση, να γνωρίζεις από τις εμπειρίες).

ΣΟΦΟΙΣ ΧΡΩ. Να συναναστρέφεσαι με σοφούς ή να χρησιμοποιείς τη σοφία τους.

ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΓΙΝΟΥ. Να αγαπάς τη σοφία.

ΣΑΥΤΟΝ ΙΣΘΙ. Να είσαι ο εαυτός σου.

ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ. Να γνωρίζεις τον εαυτό σου.

ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΑΝΤΕΧΟΥ. Να προσηλώνεσαι στην εκπαίδευσή σου και να υπομένεις τις δυσκολίες της.

ΗΘΟΣ ΔΟΚΙΜΑΖΕ. Να επιδοκιμάζεις το ήθος.

ΤΕΧΝΗ ΧΡΩ. Να ασκείς ή να χρησιμοποιείς την τέχνη.

ΕΥΕΡΓΕΣΙΑΣ ΤΙΜΑ. Να εκτιμάς τις ευεργεσίες που σου γίνονται.

ΑΓΑΘΟΥΣ ΤΙΜΑ. Να τιμάς τους αγαθούς.

ΕΠΑΙΝΕΙ ΑΡΕΤΗΝ. Να επαινείς τον ενάρετο.

ΤΥΧΗΝ ΝΟΜΙΖΕ. Να έχεις κατά νου το τυχαίο που θα συμβεί.

ΤΥΧΗ ΜΗ ΠΙΣΤΕΥΕ. Να μην πιστεύεις στην τύχη ή να μη γίνεσαι τυχοδιώκτης.

ΤΥΧΗΝ ΣΤΕΡΓΕ. Να αποδέχεσαι την τύχη (τα μοιραία γεγονότα - ατυχίες της ζωής σου).

ΕΓΓΥΗΝ ΦΕΥΓΕ. Να αποφεύγεις να εγγυάσαι για κάποιον ή για κάτι.

ΧΑΡΙΝ ΕΚΤΕΛΕΙ. Να υπηρετείς την Χάρη.

ΕΥΤΥΧΙΑΝ ΕΥΧΟΥ. Να εύχεσαι ευτυχία.

ΟΝΕΙΔΟΣ ΕΧΘΑΙΡΕ. Να εχθρεύεσαι τον χλευασμό.

ΥΒΡΙΝ ΑΜΥΝΟΥ. Να προφυλάσσεσαι από την ύβρη.

ΠΡΑΤΤΕ ΔΙΚΑΙΑ. Να πράττεις δίκαια.

ΚΡΙΝΕ ΔΙΚΑΙΑ. Να κρίνεις δίκαια.

ΑΔΙΚΕΙΝ ΜΙΣΕΙ. Να μισείς την αδικία.

ΑΔΩΡΟΔΟΚΗΤΟΣ ΔΙΚΑΖΕ. Να δικάζεις χωρίς δωροδοκία.

ΑΙΤΙΩ ΠΑΡΟΝΤΑ. Να αιτιολογείς όσα σου συμβαίνουν.

ΥΙΟΙΣ ΜΗ ΚΑΤΑΘΑΡΡΕΙ. Να μην αποκαρδιώνεις τα παιδιά σου.

ΚΟΙΝΟΣ ΓΙΝΟΥ. Να είσαι κοινωνικός.

ΑΠΟΚΡΙΝΟΥ ΕΝ ΚΑΙΡΩ. Να αποκρίνεσαι εγκαίρως.

ΠΡΑΤΤΕ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΩΣ. Να πράττεις με σιγουριά (δίχως αμφιβολίες).

ΕΛΠΙΔΑ ΑΙΝΕΙ. Να δοξάζεις την ελπίδα.

ΤΩ ΒΙΩ ΜΑΧΟΥ. Να μάχεσαι για τη ζωή.

ΑΤΥΧΟΥΝΤΙ ΣΥΝΑΧΘΟΥ. Να συμπάσχεις με τον δυστυχή.

ΧΡΟΝΟΥ ΦΕΙΔΟΥ. Να κάνεις οικονομία στον χρόνο σου.

ΠΕΡΑΣ ΕΠΙΤΕΛΕΙ ΜΗ ΑΠΟΔΕΙΛΙΩΝ. Μη διστάζεις να τελειώνεις ό,τι αρχίζεις.

ΕΠΙΤΕΛΕΙ ΣΥΝΤΟΜΩΣ. Να ολοκληρώνεις το έργο σου χωρίς αναβολή.

ΚΑΙΡΟΝ ΠΡΟΣΔΕΧΟΥ. Να αποδέχεσαι τον χρόνο.

ΓΗΡΑΣ ΠΡΟΣΔΕΧΟΥ. Να αποδέχεσαι το γήρας.

ΑΜΑΡΤΑΝΩΝ ΜΕΤΑΝΟΕΙ. Να μετανοείς όταν αστοχείς - αποτυγχάνεις.

ΕΡΙΝ ΜΙΣΕΙ. Να μισείς την έριδα (φιλονικία).

ΟΜΟΝΟΙΑΝ ΔΙΩΚΕ. Να επιδιώκεις την ομόνοια.

ΒΙΑΣ ΜΗ ΕΧΟΥ. Να μην είσαι βίαιος.

ΒΙΑΝ ΜΗΔΕΝ ΠΡΑΤΤΕΙΝ. Να μην κάνεις τίποτα με βία.

ΝΟΜΩ ΠΕΙΘΟΥ. Να πειθαρχείς στο Νόμο.

ΤΟ ΚΡΑΤΟΥΝ ΦΟΒΟΥ. Να φοβάσαι αυτό που επικρατεί, που εξουσιάζει.

ΘΝΗΣΚΕ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ. Να πεθαίνεις για την πατρίδα.


ΕΧΘΡΟΥΣ ΑΜΥΝΟΥ. Να προφυλάσσεσαι από τους εχθρούς σου.

ΕΠΙ ΡΩΜΗ ΜΗ ΚΑΥΧΩ. Να μην καυχιέσαι για τη δύναμή σου.

ΜΗ ΑΡΧΕ ΥΒΡΙΖΕΙΝ. Να μην κυριαρχείς με αλαζονεία.

ΛΑΒΩΝ ΑΠΟΔΟΣ. Όταν λαμβάνεις να ανταποδίδεις.

ΕΥΓΝΩΜΩΝ ΓΙΝΟΥ. Να είσαι ευγνώμων.

ΠΡΟΝΟΙΑΝ ΤΙΜΑ. Να εκτιμάς τη (θεϊκή) πρόνοια.

ΥΦΟΡΩ ΜΗΔΕΝΑ. Να μη βλέπεις κανένα με καχυποψία .

ΑΛΛΟΤΡΙΩΝ ΑΠΕΧΟΥ. Να απέχεις από όσα αλλοτριώνουν την ψυχή.

ΨΕΓΕ ΜΗΔΕΝΑ. Να μην κατηγορείς κανένα.

ΔΙΑΒΟΛΗΝ ΜΙΣEI. Να μισείς τη διαβολή, να μη συκοφαντείς.

ΦΘΟΝΕΙ ΜΗΔΕΝΙ. Να μην φθονείς κανένα.

ΑΠΕΧΘΕΙΑΝ ΦΕΥΓΕ. Να αποφεύγεις την απέχθεια.

ΕΧΘΡΑΣ ΔΙΑΛΥΕ. Να διαλύεις τις έχθρες.

ΚΑΚΙΑΝ ΜΙΣΕΙ. Να μισείς την κακία.

ΚΑΚΙΑΣ ΑΠΕΧΟΥ. Να απέχεις από την κακία.

ΔΟΛΟΝ ΦΟΒΟΥ. Να φοβάσαι τον δόλο.

ΑΠΟΝΤΙ ΜΗ ΜΑΧΟΥ. Να μην μάχεσαι (μην κακολογείς) αυτόν που είναι απών.

ΠΛΟΥΤΕΙ ΔΙΚΑΙΩΣ. Να πλουτίζεις δίκαια.

ΔΙΚΑΙΩΣ ΚΤΩ. Να αποκτάς τίμια (δίκαια).

ΠΟΝΕΙ ΜΕΤ' ΕΥΚΛΕΙΑΣ. Να κοπιάζεις με τιμή.

ΠΛΟΥΤΩ ΑΠΟΣΤΕΙ. Να απέχεις από τον πλούτο.

ΧΡΩ ΧΡΗΜΑΣΙ. Να εκμεταλλεύεσαι τα χρήματά σου.

ΔΑΠΑΝΩΝ ΑΡΧΟΥ. Να ελέγχεις τις δαπάνες σου.

ΕΧΩΝ ΧΑΡΙΖΟΥ. Όταν έχεις, να χαρίζεις.

ΧΑΡΙΖΟΥ ΕΥΛΑΒΩΣ. Να χαρίζεις με ευλάβεια.

ΚΤΩΜΕΝΟΣ ΗΔΟΥ. Να ευχαριστιέσαι με αυτά που αποκτάς, να μην είσαι άπληστος.

ΕΡΓΑΖΟΥ ΚΤΗΤΑ. Να κοπιάζεις για όσα μπορούν να αποκτηθούν, για όσα είναι εφικτά.

ΠΑΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ. Κάθε τι που έχει μέτρο είναι άριστο.

ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ. Τίποτα να μην είναι υπερβολικό.

ΕΥΣΕΒΕΙΑΝ ΦΥΛΑΤΤΕ. Να είσαι ευσεβής.

ΑΙΣΧΥΝΗΝ ΣΕΒΟΥ. Να σέβεσαι τη ντροπή.

ΚΙΝΔΥΝΕΥΕ ΦΡΟΝΙΜΩΣ. Να κινδυνεύεις με σύνεση και λογική.

ΜΗ ΕΠΙ ΠΑΝΤΙ ΛΥΠΟΥ. Να μη λυπάσαι για το κάθε τι.

ΑΛΥΠΩΣ ΒΙΟΥ. Να επιδιώκεις να ζεις χωρίς λύπες.

ΤΕΛΕΥΤΩΝ ΑΛΥΠΟΣ. Να πεθαίνεις χωρίς λύπη.

ΙΔΙΑ ΦΥΛΑΤΤΕ. Να προστατεύεις την ιδιοκτησία σου.

ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΘΗΡΩ. Να κυνηγάς το καλό σου.

ΣΕΑΥΤΟΝ ΕΥ ΠΟΙΕΙ. Να ευεργετείς τον εαυτό σου ( ή να κάνεις ό,τι καλύτερο για τον εαυτό σου ).

ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥ. Να τιμάς τους προγόνους.

ΕΠΙ ΝΕΚΡΩ ΜΗ ΓΕΛΑ. Να μην περιγελάς τους νεκρούς .

ΕΠΑΓΓΕΛΟΥ ΜΗΔΕΝΙ. Να μη διατάζεις κανένα.

ΠΑΙΣ ΩΝ ΚΟΣΜΙΟΣ ΙΣΘΙ, ΗΒΩΝ ΕΓΚΡΑΤΗΣ, ΜΕΣΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣ, ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΣΟΦΟΣ. Όταν είσαι παιδί να είσαι κόσμιος, έφηβος εγκρατής, άνδρας δίκαιος, γέροντας σοφός.

Άνθρωπε αγάπα !

Καλησπέρα

Μόλις γύρισα από μια μεσημεριανή σαββατιάτικη έξοδο με τρεις πολύ καλούς φίλους και μου ήλθε η διάθεση να μοιραστώ λίγες σκέψεις μαζί σας. Τι θα μπορούσα να γράψω όμως που να καταφέρει λίγο να αγγίξει τις καρδιές σας ; Ίσως αν περιγράψω αυτό που βιώνω τα τελευταία χρόνια. Και δεν είναι κάτι που διάβασα. Δεν έχει σχέση με εξωτερική γνώση. Κάρμα, μετενσάρκωση, ζεν, τάο, τσάκρας, κουνταλίνη και όλα όσα πρόσφατα έγιναν τόσο πολύ της μόδας. Ίσως αν μοιραστώ μαζί σας το μυστικό της ζωής μου. Και πάντα να ξέρετε ότι κάθε μυστικό είναι κρυμμένο στο πιο φανερό σημείο. Ανοίξτε όλα τα ιερά βιβλία και ψάξτε το κοινό σημείο τους. Και θα το βρείτε. Είναι το πιο δυνατό όπλο. Αυτό που θα εξοντώσει όλους τους εχθρούς σας. Αμφιβάλετε ;


Μπορείτε αυτή τη στιγμή να αγαπήσετε αληθινά αυτόν που θεωρείτε εχθρό σας ; Την επόμενη στιγμή ο εχθρός σας δεν υπάρχει πια. Η προϋπόθεση είναι να έχουμε ισχυρή αυτοεκτίμηση και αυτό επιτυγχάνεται αν αγαπήσουμε αληθινά τον εαυτό μας. Ο υπέροχος Λάο Τσε, αυτός ο μεγάλος ευγενικός δάσκαλος είχε πει ότι είμαστε ήδη όλοι τέλειοι. Πάντα με συγκινούσε αυτή η ρήση.

Αρχίζεις λέγοντας : «Ναι αγαπώ τον εαυτό μου εδώ που βρίσκεται με όλους τους εθισμούς και τους περιορισμούς του, όμως δε σημαίνει ότι θα βρίσκομαι και αύριο εδώ. Σημαίνει απλώς ότι μ’ αρέσει ο εαυτός μου εδώ που βρίσκεται τώρα. Είμαι σπουδαίος. Και ξεκινάω. Ξεκινάω να αγαπήσω ολόκληρο τον κόσμο. Τον άλλο μου εαυτό.»

Η αγάπη όλα τα υπομένει

η αγάπη όλα τα ελπίζει

δίνει ζωή στην οικουμένη

κι η γη γυρίζει - κι η γη γυρίζει

τραγούδησε ο Κώστας Χατζής σε στίχους της Σώτιας Τσώτου

Τι όμορφο τραγούδι !

Αγάπα άνθρωπε. Αυτό είναι το κλειδί. Αυτό είναι η αρχή και το τέλος.

.

Στη σημερινή κοινωνία που εμείς δημιουργήσαμε, η λέξη αγάπη ακούγεται συχνά. Φεύγει από τα χείλια μας με επιπολαιότητα, χωρίς ούτε καν να την αντιλαμβάνεται η ψυχή μας. Η λέξη αυτή, που και το ψιθύρισμα της δονεί τα σύμπαντα, δεν ταρακουνάει καθόλου την καρδιά μας. Αλλοίμονο ! Έχουμε τόσο φροντίσει να περιβάλλουμε την ψυχή μας με περιβλήματα, ώστε να μην την φτάνουν οι Θείοι Αναπαλμοί. Η ύλη που θελήσαμε να υποτάξουμε, μας υπόταξε τελικά. Η τύφλωσή μας είναι τόσο μεγάλη που βλέπουμε το φως για σκοτάδι.

Όταν αγάπη ονομάζουμε τις συγκινησιακές μας φορτίσεις και τους επιπόλαιους συναισθηματισμούς μας, έχουμε ποτέ συλλογιστεί πόσο διαστρεβλώνουμε την Θεία Ουσία της Ύπαρξης ; Την δική μας Θεία Ουσία ; Μα η αγάπη υψώνεται πάνω από τέτοιες μικρότητες, πάνω από όλα. Γιατί η αγάπη είναι ο Θεός, η αγάπη είναι ο νόμος που συντονίζει όλη την πλάση. Δεν είναι δυνατό να την υποδουλώνεις μέσα στα ελαττώματα και το υλικό σου πεδίο. Καλύτερα προσπάθησε να βάλεις έναν αετό πίσω στο τσόφλι από όπου βγήκε, παρά να περιορίσεις το Άπειρο και να καθορίσεις τον χώρο που καταλαμβάνει…

Η αγάπη δεν κατέχει, ούτε κατέχεται. Η αγάπη αρκείται στην αγάπη. Δεν γνωρίζει ζήλια, ούτε ανταμοιβή, ιδιοκτησία ή θυμό. Δεν δίνει τίποτα, παρά μόνο από τον εαυτό της και δεν παίρνει τίποτα παρά μόνο από τον εαυτό της. Είναι άφθαρτη και αιώνια, δεν κουράζεται και πάντα ελπίζει. Η αγάπη είναι ένωση και δεν δέχεται μέσα της τίποτα που να διαχωρίζει.

Το μίσος, το μόνο που γνωρίζει είναι ο χωρισμός. Γι’ αυτό στην κοινωνία μας τα πάντα είναι χωρισμένα. Ο εαυτός μας απ’ τον εαυτό μας, το δικό μας από του άλλου. Μαχόμαστε χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι πολεμάμε το άλλο μας μισό. Και φυσικά πουθενά δεν οδηγούμαστε. Πολλές φορές νομίζουμε ότι αγαπάμε κι αυτό μας γεμίζει ευτυχία. Είναι κι αυτό όμως ένα τέχνασμα του μίσους, για να μας καθησυχάσει και να μας αποκοιμίσει. Γιατί αγαπάμε με το νου μας που γνωρίζει μόνο να χωρίζει. Κι αν αγαπάμε καμιά φορά με την καρδιά μας, παρεμβάλλουμε σ’ αυτήν τόσα στοιχεία, που δεν βγαίνει παρά μια φριχτή παραποίηση.

.

.

Ας δοκιμάσουμε να γίνουμε σαν τα δέντρα, που απλόχερα προσφέρουν τους καρπούς τους σε όλους, χωρίς καμιά διάκριση και χωρίς να ζητούν κανένα αντάλλαγμα. Αυτή η προσφορά είναι η ανάγκη τους και η ζωή τους. Ας δοκιμάσουμε να γίνουμε σαν τα πουλιά που συνεχίζουν να πετούν στον ουρανό και να κελαηδούν, παρόλο που τα πυροβολούν και τα σκοτώνουν οι αδαείς κυνηγοί. Ας δοκιμάσουμε να γίνουμε σαν τα λουλούδια που σκορπίζουν το άρωμά τους παρόλο που τα κόβουν. Ας το δοκιμάσουμε. Και το αποτέλεσμα μπορεί να μας εκπλήξει. Αυτή η αγάπη θα μας κάνει άφθαρτους. Αυτή η αγάπη θα μας κάνει αιώνιους. Αυτή η Αγάπη θα μας καταστήσει Θεούς !

.

Δεν ξέρει η αγάπη μοιρολόι

αρχή και τέλος δεν γνωρίζει

χτυπάει τ' αόρατο ρολόι

κι η γη γυρίζει - κι η γη γυρίζει


Άνθρωπε, αγάπα !!!

.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προοριαμό ...

Ο εναρμονισμός του «Είναι» με τον Λόγο

Το δημιούργημα άνθρωπος θέλησε να ονομαστεί δημιουργός. Και ενώ ο Δημιουργός του διοικεί τα πάντα, χωρίς να τα περιορίζει και τα κατευθύνει με την Άπειρη Αγάπη Του, αυτός επιζητά την υποδούλωση. Αντιτάσσει την ατέλεια στην τελειότητα, επιδοκιμάζοντας την αποτυχία του. Όμως στο Τέλειο δεν μπορεί να εισχωρήσει το ατελές.


Έτσι το ατελές αποκόπτεται για να διανύσει την πορεία του και να καταλήξει στην αρχική του Τελειότητα. Όσο ο άνθρωπος διατηρεί τον τίτλο του δημιουργού πάντα θα αποτυγχάνει, γιατί διαιωνίζει την αποστασία του. Πρέπει να εναρμονίσει το «Είναι» του με τους κραδασμούς του Λόγου Δημιουργού. Τότε αυτομάτως γίνεται δημιουργός. Δημιουργός αρμονίας, Δημιουργός του Παντός.

Aυτή η θέση περιμένει τον άνθρωπο από την αρχή της εκπόρευσής του. Γι’ αυτό η Δημιουργία αναμένει από αυτόν την Τέλεια Εκδήλωσή της. Γιατί συντονιζόμενος με τον Λόγο – Δημιουργό, δεν θα μπορούσε παρά να ενεργεί σαν Αυτόν. Μέσα από τον άνθρωπο η δημιουργία θα ολοκληρωθεί. Μέσα από αυτόν θα οδηγηθεί στην Πηγή της, χωρίς να πάψει να υπάρχει.

Όταν ο άνθρωπος οδηγηθεί διαμέσου του Λόγου – Δημιουργού στο Θεό – Πηγή, τότε και η Δημιουργία ολόκληρη θα αποκτήσει πάλι την ισορροπία της μέσα στη Θεότητα. Τα Σύμπαντα θα αντηχήσουν από υπέροχους ήχους χωρίς καμιά παραφωνία. Οι Νόμοι θα αδρανοποιηθούν , γιατί τίποτα δε θα αντιτίθεται σ’ αυτούς. Παντού η Ένωση, παντού η Αγάπη.

Ο άνθρωπος είναι αναγκαίο να αντιληφθεί τη θέση του μέσα στο Σύμπαν. Είναι αλληλένδετος με το Σύμπαν, γιατί συνδέεται με το Θεό, που το δημιούργησε. Στο χέρι του κρατά την Ενότητα, στο λόγο του στηρίζεται η Δημιουργία. Όταν ο λόγος του πλανάται η ισορροπία χάνεται. Όταν ο λόγος του εναρμονίζεται με το Θείο Λόγο, τα πάντα είναι Τέλεια και η Βασιλεία των Ουρανών υπάρχει παντού.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό ...

Ορθολογισμός ή Διαλογισμός ;

Ξεκινώντας από το «Φιλοσοφικό Καφενείο» όπου τέθηκε το θέμα περνάμε στα «Εσωτερικά Μονοπάτια» για να προχωρήσουμε λίγο τη σκέψη μας.

Διαβάζουμε στις Ουπάνισαντς :

«Είναι κάτι που δε βλέπεται από το μάτι,
Που δε λέγεται με την ομιλία,
Που δε συλλαμβάνεται με το νου.
Κάτι που δεν το ξέρουμε και δεν το καταλαβαίνουμε.
Πως λοιπόν θα μπορούσαμε να το διδάξουμε ;»

Ο Λάο Τσε που ονομάζει την «απόλυτη αλήθεια» των Βουδιστών Τάο, πολλά χρόνια πριν την εμφάνιση του Βούδα, αρχίζει με την παρακάτω φράση την διδασκαλία του Ταο Τε Τσίνγκ :

.

«Το Τάο που μπορεί να εκφραστεί δεν είναι το αιώνιο Τάο».

.

Όποιος παρακολουθεί τα ειδησεογραφικά πρακτορεία και τον διεθνή τύπο, ξέρει καλά πως ο άνθρωπος δεν κατάφερε να γίνει σοφότερος μέσα στις τελευταίες δύο χιλιετίες που μας χωρίζουν από την εποχή του Λάο Τσε, παρά την εκπληκτική ανάπτυξη των ορθολογικών γνώσεων. Και το γεγονός αποτελεί την πιο χειροπιαστή απόδειξη και την αδυναμία της διάδοσης της απόλυτης γνώσης με τις λέξεις.

Ο Τσουάνγκ Τσε είπε :

«Αν η απόλυτη γνώση ήταν κάτι που θα μπορούσε να ειπωθεί, τότε ο καθένας θα την έλεγε στον αδελφό του»

Κατά συνέπεια, η απόλυτη γνώση, ορίζεται σαν μια εντελώς έξω-διανοητική εμπειρία της πραγματικότητας, μια εμπειρία που δεν έχει καμιά σχέση με την συνηθισμένη διανοητική λειτουργία του νου, και πραγματοποιείται μόνο στην περιοχή του «διαλογισμού» της μυστικιστικής διδασκαλίας. Η ύπαρξη της διαλογιστικής κατάστασης, δεν έχει διαπιστωθεί μόνον από τις εμπειρίες των μυστικιστών τόσο της Ανατολη όσο και της Δύσης, αλλά ακόμη και από την ίδια την ψυχολογική έρευνα.

Ο Ουίλιαμς Τζέημς γράφει σχετικά :

«Η συνηθισμένη μας συνείδηση, όπως την αντιλαμβανόμαστε κατά την διάρκεια της εγρήγορσης, που την ονομάζουμε ορθολογική συνείδηση, αποτελεί μόνον έναν ιδιαίτερο τύπο συνείδησης και σε καμιά περίπτωση τον μοναδικό. Πέρα και πίσω από αυτή υπάρχουν κι άλλες μορφές συνείδησης εντελώς διαφορετικές.»

Όπως έγραψα και στο «καφενείο» η σκέψη και η συνειδητότητα δεν είναι συνώνυμα. Η σκέψη είναι μόνο μια μικρή πλευρά της συνειδητότητας. Η σκέψη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη συνειδητότητα, αλλά η συνειδητότητα δεν χρειάζεται τη σκέψη για να υπάρξει.

Φώτιση σημαίνει ανύψωση πάνω από τη σκέψη.

Μπορεί κάποιος χρησιμοποιώντας μόνο τον νου του να φτάσει στην φώτιση ;

Η επί του όρους ομιλία

Παίρνοντας αφορμή από την αναφορά του delta στο πνευματικό φως, στα θαύματα και στην πορεία μας προς την τελείωση, θέλω να κάνω ένα σύντομο αφιέρωμα στην εμπνευσμένη ερμηνεία της Επί του όρους ομιλίας από τον Emmet Fox. Η ανάλυση είναι μια διασκευασμένη απόδοση των ιδεών του Fox διανθισμένη με λίγες δικές μου παρατηρήσεις.

Σύμφωνα με τον Fox, υπάρχει μια μεγάλη Αλήθεια στον κόσμο και γι' αυτή την Αλήθεια ήρθε και μίλησε στον κόσμο ο Ιησούς Χριστός. Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι ο Ιησούς παρανοήθηκε και παρερμηνεύτηκε οικτρά και από την παρερμηνεία αυτή ξεκίνησε η ολισθαίνουσα πορεία και ο εκφυλισμός της χριστιανικής θρησκείας. Ο Ιησούς δεν οραματίστηκε τη δημιουργία οργανωμένης θρησκείας βασισμένης σε ιεραρχία αξιωματούχων και σε τελετουργικά συστήματα. Η όλη χροιά της διανόησής Του είναι απόλυτα αντιεκκλησιαστική, αφού κατέκρινε και καταπολέμησε την προσήλωση στους τύπους και την υπακοή σε σκληρούς και αυθαίρετους κανόνες. Δίδασκε μόνο ότι ο άνθρωπος πρέπει να κατανοεί και να πράττει τα πάντα μέσα σε ένα πνευματικό φως. Δίδασκε ότι ο άνθρωπος είναι κατά βάση ον πνευματικό και αιώνιο και ότι ο κόσμος της ύλης και η επίγεια ζωή είναι μόνο ένας τομέας της συνολικής αλήθειας που τον αφορά.
Ποια είναι όμως αυτή η Αλήθεια;...


Η μεγάλη Αλήθεια είναι ότι ο εξωτερικός κόσμος υπόκειται στην ανθρώπινη σκέψη και ότι ο άνθρωπος μπορεί να κυριαρχήσει επάνω του αν ελέγξει απόλυτα τις σκέψεις του και αφυπνίσει τη συνειδητότητά του. Οι εμπειρίες όλης της ζωής μας είναι η εξωτερική εκδήλωση των μυστικών μας σκέψεων, είναι επομένως καθαρά θέμα προσωπικής επιλογής και ο καθένας δρέπει τη σοδειά που μόνος του έχει σπείρει. Με βάση την ιδέα αυτή, μπορούμε να κατανοήσουμε τις έννοιες της προσευχής και του θαύματος.
Όλοι οι μεγάλοι μύστες, φιλόσοφοι αλλά και επιστήμονες υποστήριξαν ότι το σύμπαν είναι ένα τέλειο σύστημα νόμου και τάξης. Επειδή όμως ό κόσμος της ύλης είναι μόνο ένα μικρό τμήμα του, όλοι οι κανόνες του φυσικού πεδίου μπορούν να υπερκερασθούν από μια κατανόηση/συνειδητότητα που έχει ανυψωθεί και τους έχει υπερβεί. Αυτό είναι το λεγόμενο θαύμα. Κάτω λοιπόν από το ίδιο πρίσμα, η προσευχή είναι η ανύψωση της συνειδητότητας πάνω από τους περιορισμούς του φυσικού πεδίου που αφορούν την ύλη.
Αυτό ακριβώς έκανε ο Ιησούς. Ήταν σε θέση μέσω της προσευχής και της άμεσης επαφής του με τη Θεία Χάρη να υπερνικήσει τους περιορισμούς της ύλης και να επιδράσει θαυματουργικά πάνω στους φυσικούς νόμους. Επειδή η σκέψη του καθένα μας ανήκει στο συλλογικό υποσυνείδητο με το οποίο αλληλεπιδρά, κάθε καλή ή κακή σκέψη μας έχει αντίκτυπο σε όλη την ανθρωπότητα του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Επομένως, ο Ιησούς υπερνικώντας την ύλη αλλά και τον ίδιο το θάνατο, έκανε έργο ανυπολόγιστης αξίας για την ανθρωπότητα και γι' αυτό δίκαια καλείται Σωτήρας του κόσμου.


Ο Ιησούς λοιπόν προτείνει να χαράξουμε μια καινούργια πορεία για το νου, βασιζόμενος στην ιδέα πως, αν η νοητική κατάσταση είναι σωστή, τότε και όλα τα υπόλοιπα θα είναι σωστά.
Ας δούμε συνοπτικά το πρώτο μέρος της Επί του όρους ομιλίας, που είναι περισσότερο γνωστό ως Μακαρισμοί:

"Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών."

Οι "πτωχοί τω πνεύματι" είναι αυτοί που έχουν αδειάσει τον εαυτό τους από κάθε επιθυμία να επιβάλλουν την ατομική τους θέληση, που έχουν απορρίψει πλάνες, στερεότυπα, πεποιθήσεις και προκαταλήψεις, προκειμένου να αναζητήσουν ολόψυχα και ανεμπόδιστα τον Θεό.

"Μακάριοι οι πενθούντες, ότι αυτοί παρακληθήσονται."

Οι "πενθούντες" είναι αυτοί που επιλέγουν να πλησιάσουν τον Θεό μέσω της θλίψης και του πένθους, αντί μέσω της συνειδητής στροφής προς Αυτόν. Τα βάσανα και οι επίπονες εμπειρίες δεν είναι "τιμωρία", αλλά το φυσικό επακόλουθο μιας σχέσης αιτίας-αποτελέσματος. Ο Θεός είναι το Φως, η Θερμότητα και η Αγάπη. Αν επιλέξεις να απομακρυνθείς από το φως, θα βυθιστείς στο σκοτάδι. Αν τραβηχτείς μακριά από τη φωτιά, θα νιώσεις κρύο. Αν απορρίψεις την αγάπη, πρέπει να μάθεις να ζεις μέσα στο φόβο και το μίσος. Είναι απλό. Μαθαίνεις από τα λάθη σου και επιλέγεις πλέον να στραφείς προς ένα νέο τρόπο σκέψης.
Έτσι, το πένθος γίνεται ένα μάθημα ζωής και μια ευεργεσία κρυφή, μέσα από την οποία θα προκύψει η "παρηγορία", δηλ. η εμπειρία της Θεϊκής Παρουσίας.


"Μακάριοι οι πραείς, ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γην."

Οι "πραείς" είναι όσοι έχουν διευρυμένο νου, βαθειά πίστη, άφεση του εαυτού και εσωτερική κατανόηση ότι το Θέλημα του Θεού, η Σοφία, η Χάρις και η Οικονομία της Διανοίας Του θα φέρνουν πάντοτε κάτι καλύτερο από οτιδήποτε μπορούμε εμείς να φανταστούμε ή να ζητήσουμε. Μέσω της πραότητας, της ταπεινότητας και της ένθερμης προσευχής, μπορεί ο άνθρωπος να κυριαρχήσει πάνω στις εξωτερικές εμπειρίες και στις εκδηλώσεις της ζωής, δηλ. να"κληρονομήσει την γην"...

"Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται."

Η "δικαιοσύνη" δεν είναι μόνο η ορθή συμπεριφορά, αλλά πρωτίστως η ορθή σκέψη για κάθε θέμα, σε κάθε τομέα της ζωής. Ο Ιησούς μιλά συνεχώς για τον μεγάλο κοσμικό και απαράβατο Νόμο του Σύμπαντος: "Ό,τι ακριβώς συμβαίνει εντός, συμβαίνει και εκτός" ή αλλιώς, "ό,τι σπέρνεις με τις αόρατες σκέψεις σου, αυτό θερίζεις στον ορατό σου περίγυρο". Αυτό που χρειάζεται είναι να είμαστε πραγματικά και ολόψυχα αφοσιωμένοι στις προσπάθειές μας, να "πεινάμε" και να "διψάμε" για την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη και να προσευχόμαστε συνεχώς για καθοδήγηση, έμπνευση και ενεργό επίδραση του Αγίου Πνεύματος στη ζωή μας.

"Μακάριοι οι ελεήμονες, ότι αυτοί ελεηθήσονται."

Δε μιλάει εδώ για την τυπική ελεημοσύνη και τη δωρεά των υλικών αγαθών. Ο Ιησούς μιλούσε συμβολικά. Εκείνο που πραγματικά έχει σημασία είναι να υπάρχει ευσπλαχνία στη σκέψη μας, να είμαστε "ελεήμονες" στις νοητικές μας κρίσεις για τους αδελφούς μας και να τους βοηθούμε να ελευθερώνονται από το ψέμα και την πλάνη. Αν μοιραστούμε μαζί τους το φως, αν τους "ελεήσουμε", δείχνοντάς τους την ατραπό της Αλήθειας, τότε θα ελεηθούμε και θα ευλογηθούμε κι εμείς.



"Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται."

Τι είναι η "καρδιά" και πώς μπορεί να "καθαριστεί";...Οι "καθαροί τη καρδία" είναι όσοι αναγνωρίζουν τον Θεό ως την αληθινή Αιτία και τη μόνη αληθινή Δύναμη που υπάρχει. Όσοι τον βλέπουν ως την Πηγή της ζωής και όλων των αγαθών και το αποδεικνύουν πρακτικά και συγκεκριμένα, με κάθε σκέψη, λόγο και πράξη τους. Η "καρδιά" δεν είναι φυσικά ο συνειδητός νους, αλλά το αχανές υποσυνείδητο με τα απύθμενα και αχαρτογράφητα βάθη. Ο "καθαρισμός" και η αναμόρφωση του υποσυνείδητου μπορούν να επιτευχθούν με τη θερμή προσευχή ( δηλ. την ανύψωση της συνειδητότητας ) και την ειλικρινή πρόθεση να ζήσουμε σε αρμονία με τη Θεϊκή Βούληση. Όποιος το πετύχει αυτό, θα "δει τον Θεό", θα Τον αντιληφθεί πνευματικά και θα κατανοήσει την αληθινή Φύση και Ουσία Του.

"Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί Υιοί Θεού κληθήσονται."

Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με την παγκόσμια ειρήνη και τον περιορισμό των εξοπλισμών, αλλά με την ειρήνη του πνεύματος. Για να είναι επιτυχημένη η προσευχή και η επικοινωνία μας με τον Θεό, πρέπει να κατακτήσουμε την εσωτερική γαλήνη, την ηρεμία της ψυχής, τη σιωπή του διαλογισμού, αυτή την ειρήνη που ξεπερνά τα ανθρώπινα μέτρα και μοιάζει με λεία γυάλινη θάλασσα, που περιβάλλει τον Θρόνο του Θεού. Οι "ειρηνοποιοί" που διαλογίζονται και αυτοσυγκεντρώνονται, ξεπερνούν τους περιορισμούς, ανοίγουν το πνεύμα τους και γίνονται πράγματι "Υιοί Θεού".


"Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης, ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών. Μακάριοι εστε όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσιν και ειπωσι παν πονηρόν ρήμα καθ' υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού."

Αυτό που εννοεί εδώ ο Ιησούς είναι ότι όλες οι θλίψεις, οι διωγμοί και τα εμπόδια πηγάζουν αποκλειστικά από μέσα μας. Κάθε πνευματική διεργασία συνεπάγεται και μια "μάχη" με την κατώτερη φύση μας, με τον κατώτερο εαυτό μας, που εμμένει σε παλιά πρότυπα σκέψης και μας "προσβάλλει", μας "καταδιώκει" και μας "συκοφαντεί". Όποιος δώσει αυτές τις μάχες και εξελιχθεί πνευματικά, θα γευτεί την ευλογία και τη χαρά της πνευματικής τελείωσης, δηλ. της "βασιλείας των ουρανών".

Κλείνοντας, πρέπει να τονίσουμε ότι, από τη στιγμή που θα κατανοήσει κάποιος την αληθινή έννοια της διδασκαλίας του Ιησού, τα αποτελέσματα που θα έχει στη ζωή του θα εξαρτηθούν αποκλειστικά από την ειλικρίνεια και την ακρίβεια της εφαρμογής των αρχών αυτών σε κάθε τομέα και συναλλαγή της καθημερινότητας. Αυτά που έλεγε ο Ιησούς Χριστός είτε τα εννοούσε έχοντας πλήρη επίγνωσή τους είτε δεν τα πίστευε και συνεπώς έλεγε ανοησίες! Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δε μπορούμε να ισχυριζόμαστε πως η διδασκαλία αυτή είναι η θεϊκά εμπνευσμένη Αλήθεια και συγχρόνως να αποφεύγουμε την προσπάθεια πρακτικής εφαρμογής της, θεωρώντας την ουτοπική και ανεδαφική. Κι αυτό είναι ένα μήνυμα που απευθύνω πρώτα στον ίδιο μου τον ασυνεπή εαυτό:

Αν θεωρώ τον Ιησού Χριστό έναν παράλογο ονειροπόλο που πουλούσε κούφια λόγια, τότε αυτόματα αρνούμαι τη θεϊκή Του φύση και κατά αναλογία τη δική μου θεϊκή ουσία, δηλ. την ύπαρξη της χριστικής αλήθειας μέσα στην ψυχή και το πνεύμα μου.
Αν όμως δέχομαι και ομολογώ πως η διδασκαλία του Χριστού είναι η Οδός προς την πνευματική Αλήθεια και την Φώτιση, τότε οφείλω να προσπαθήσω να προσαρμόσω τον τρόπο ζωής μου και να ευθυγραμμίσω τις σκέψεις, τα λόγια και τις πράξεις μου με τους λόγους και το παράδειγμά Του...