Ποτάμια...

Ποτάμια που προέρχονται από της γης τα βάθη

τέκνα πηγών, αδέρφια της βροχής

και του λευκού χιονιού,

κατηφορίζουν προς τη θάλασσα,

άλλα αργά, νωχελικά, στριφογυρίζουν

τη διαδρομή και το τοπίο απολαμβάνοντας

κι άλλα ασυγκράτητα, πολύβουα

κι ορμητικά μες στη βιασύνη τους

από μεγάλους καταρράκτες στα δέλτα της αιωνιότητας

χύνονται παφλάζοντας…

Συναντηθήκαμε, αδερφέ μου, στο μεσοστράτι της ζωής,

σαν τους διαβάτες που έσμιξαν και περπατήσανε παρέα λίγες ώρες,

συνοδοιπόροι ερχόμενοι από αλλού και για αλλού τραβώντας…

Κέρδος ή χάσιμο και για τους δυο μας τούτο το αντάμωμα

ποιος το γνωρίζει;…

Δεν έχω μάθει να μετράω με αριθμούς

την αγωνία, την ελπίδα και τον πόνο μου.

Μου φτάνει μόνο που ήσουν εδώ

για λίγες μέρες ή ώρες τι πειράζει,

που κοιταχτήκαμε ανθρώπινα, που σφίξαμε τα χέρια

και που στηρίξαμε ο ένας του άλλου τον καρπό

στο παραπάτημα…

Λόγια δεν έχω άλλα να σου πω,

καλό σου δρόμο,

σαν τα ποτάμια θ’ ανταμώσουμε ξανά σε κάποια θάλασσα,

για την παρέα στο ταξίδι

σ’ ευχαριστώ…

Πόσο εύθραυστοι είμαστε...

«Ποίημα για κάθε άνθρωπο»

(John Wood, 1974)

Θα σας παρουσιάσω αργά-αργά

πτυχές του εαυτού μου,

αν έχετε υπομονή και είστε τρυφεροί.

Θα ανοίξω συρτάρια

που συνήθως μένουν κλειστά

και θα βγάλω από εκεί τόπους και ανθρώπους και πράγματα,

ήχους και οσμές, έρωτες και απογοητεύσεις, ελπίδες και λύπες,

κομμάτια εδώ κι εκεί μιας ζωής τριάντα χρόνων

που αιχμαλώτισα στις φούχτες μου

και αφού βρέθηκαν στα χέρια μου

εξόρυξαν το δρόμο προς τη μνήμη μου,

εισέβαλαν στην καρδιά μου

- εσείς κι εγώ δεν θα τα δούμε ποτέ –

είναι ο εαυτός μου.

Αν δεν τα πάρετε στα σοβαρά,

αρνηθείτε τη σημασία τους

ή αν, χειρότερα, τα κρίνετε,

θα αρχίσω ήσυχα, αργά-αργά να τα τυλίγω

σε μικρά βελούδινα πανάκια,

όπως τα παλιά ασημένια και χρυσά κοσμήματα,

θα τα τοποθετήσω σε μία μικρή ξύλινη μπιζουτιέρα

και θα την κλειδώσω…

[ Πόσες φορές έχουν οι άνθρωποι γύρω μας προσπαθήσει να μας προσφέρουν μικρά πολύτιμα κομμάτια από το θησαυρό της ψυχής τους κι εμείς είτε γελάσαμε μαζί τους είτε αδιαφορήσαμε είτε ακόμα τους επιτεθήκαμε, με αποτέλεσμα να τους τρομάξουμε και να “κλειδώσουν” πάλι την καρδιά τους…

Μήπως θα έπρεπε να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί;…

Άλλωστε, είμαστε όλοι τόσο εύθραυστοι…

Ο Sting κάτι ξέρει…]

Ένας χρόνος στα πελάγη της ψυχής μας!!!

26 Νοεμβρίου 2009 – 26 Νοεμβρίου 2010:

Πριν από 365 ημέρες ( και νύχτες ) χάραξα για πρώτη φορά πορεία στη μπλογκόσφαιρα, κάνοντας βήματα δειλά σε “μονοπάτια…εσωτερικά”…

 Σήμερα, μετά από 66 αναρτήσεις, 736 καταμετρημένα σχόλια, με έναν πολύτιμο συνεργάτη και συγκυβερνήτη και πλήρωμα 83 επώνυμους αναγνώστες ( και…εκατομμύρια ανώνυμους σε 145 χώρες!...), βρίσκομαι στην ευχάριστη και συγκινητική θέση να σας ανακοινώσω πως το πειρατικό ιστιοφόρο του Καπετάν-Φώτη και του υποπλοίαρχου Καπετάν-Μήτσου κλείνει 1 ολόκληρο χρόνο υπερατλαντικών ταξιδιών στα πελάγη της σκέψης, της φαντασίας και της ψυχής μας…

 Σας ευχαριστώ όλους για την ανεκτίμητη παρέα και τη συντροφιά σας!

Υψώνω ψηλά τα ποτήρια σε μια πανελλήνια, πανευρωπαϊκή και παγκόσμια διαδικτυακή πρόποση:

Ο χρόνος που θα μπει σε 5 εβδομάδες θα είναι σίγουρα γεμάτος δυσκολίες, προκλήσεις παντός είδους, πόνο και ανασφάλεια για το μέλλον.

Εύχομαι όμως να μας φέρει πιο κοντά στο Θεό, δηλαδή πιο κοντά στον πραγματικό μας εαυτό, στην πηγή της Αγάπης, της Αρμονίας, της Πληρότητας και της Αλήθειας…

Αν καταφέρουμε αυτό και μόνο, κάθε προσωπικό, οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό ή άλλου είδους πρόβλημα θα πάψει να μοιάζει τρομακτικό και άλυτο και θα πλησιάσουμε ακόμα περισσότερο στο Φως ή καλύτερα, θα γίνουμε ακόμα περισσότερο Φως…

 Να είστε όλοι καλά και Χρόνια μας Πολλά!!!

Υ.Γ.: Ένα ξεχωριστό και μεγάλο “ευχαριστώ” σε σένα, Δημήτρη μου!

Χωρίς τη βοήθεια, τις γνώσεις και τη συμπαράστασή σου δεν ξέρω αν θα κρατούσα τόσο γερά το πηδάλιο…Σ’ ευχαριστώ!

Ας μιλήσουν οι ήχοι...

Για να πάρουν μια γεύση όσοι δε μπόρεσαν να συμμετάσχουν στο καταπληκτικό διήμερο της προηγούμενης εβδομάδας...


...και για να θυμηθούμε τι ζήσαμε όσοι ανταμώσαμε στη μαγευτική Μακρινίτσα...


Μόλις φτάσαμε την Παρασκευή...πάρτυ γενεθλίων!...

Το Σάββατο όλη μέρα στην πλατεία, υπό τη μουσική υπόκρουση των τρεχούμενων νερών...

( δε βρήκα βίντεο από τη Μακρινίτσα και έβαλα από την Άρτα!...)

Γύρω μας να ακούγονται γέλια παιδικά, αληθινή ψυχοθεραπεία...

...ο ήχος της καμπάνας και του ρολογιού που σήμαινε τις ώρες να βάζει τάξη στο μέσα μας χάος ( αν και κάποιους τους εμπόδιζε να απολαύσουν τον ύπνο τους...)

(...και πάλι δε βρήκα τον ήχο της καμπάνας της Μακρινίτσας και χρησιμοποίησα...εισαγόμενο!...)

...και μια αρμονική συνύπαρξη των πιο αθώων πλασμάτων, των παιδιών και των ζώων...

Το βράδυ του Σαββάτου μια ξεχωριστή συναυλία στη γειτονική Πορταριά...

Νότης Μαυρουδής, Παναγιώτης Μάργαρης και Αναστασία Μουτσάτσου...

( Απολαύστε το πρώτο τραγούδι της συναυλίας...)

...και την Κυριακή, πάλι γενέθλια, το αποχαιρετιστήριο τραπέζι και η υπόσχεση να ξαναβρεθούμε σύντομα...

(...κλείνουμε με ένα οπτικοακουστικό αφιέρωμα στο Πήλιο με τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη...

Προσέξτε στο 2:27-2:30 την πλατεία της Μακρινίτσας χιονισμένη, με την εκκλησία και τη βρύση λευκοντυμένες σαν νυφούλες...)

Καλή αντάμωση και πάλι...

Οι άγγελοι του Πηλίου...

Το σημερινό οχτάωρο στη δουλειά πέρασε με μεγάλη δυσκολία, ενώ το ρολόι έμοιαζε να παίζει με την υπομονή μου...
Δεν υπήρχε τρόπος να συγκεντρωθώ και ήταν αξιοπερίεργο το πώς ολοκλήρωσα τη βάρδια χωρίς να κάνω κάποιο σοβαρό λάθος ή να ξεχάσω κάποια σημαντική εργασία...
Ο νους μου είχε ξεχαστεί 300 χλμ. μακριά, σε υψόμετρο 750 μ., κάτω από την ευεργετική δροσιά των υπεραιωνόβιων πλατανιών και η ψυχή μου, λουσμένη ακόμα στο φως, σε νερά τρεχούμενα και σε ποτάμια αγάπης και θετικής ενέργειας, στέναζε εγκλωβισμένη και προσπαθούσε να προσαρμοστεί ξανά στις ενοχλητικές συνθήκες μιας ανιαρής καθημερινότητας...

Τη μια στιγμή έπιανα τον εαυτό μου να χαμογελάει με νοσταλγία, όπως όταν θυμόμαστε αγαπημένα πρόσωπα και ευτυχισμένες στιγμές παλαιότερων εποχών και την άλλη τα μάτια μου υγραίνονταν και προσπαθούσα να κρύψω τη συγκίνησή μου από τους συναδέλφους και τον προϊστάμενο...

Όπως ήδη είπαν στις δικές τους αναρτήσεις και τα σχόλια οι φίλοι μου, ο πλούτος της υπέροχης γλώσσας μας δεν επαρκεί για να περιγραφούν τα συναισθήματα και οι δονήσεις που έκαναν τις καρδιές μας να σκιρτήσουν από χαρά, ενθουσιασμό και αγάπη, κατά τη διάρκεια του αξέχαστου Σαβ/κου στη Μακρινίτσα!

Καθόμουν και παρατηρούσα σιωπηλός μια παρέα παιδιών ερωτευμένων με τη ζωή να επιστρέφουν και να ξαναθυμούνται τις βάσεις της φιλίας και της ανθρωπιάς μας:
την απλή, ανεπιτήδευτη και ουσιαστική ανθρώπινη επαφή, τον όμορφο και ευγενικό διάλογο, τη φλύαρη σιωπή, τη μεγάλη και ζεστή αγκαλιά, το γέλιο το ανυπόκριτο, το δόσιμο το απλόχερο, το δάκρυ που καθαρίζει και λυτρώνει την ψυχή και ένιωθα πληρότητα και ευτυχία, ένιωθα ικανοποίηση και ανακούφιση και αισθανόμουν ότι ζούσα στιγμές που θα σημαδέψουν την ύπαρξη και τη μετέπειτα ζωή μου...

Θα πει κανείς: "Υπερβολές και λόγια ενθουσιασμού και συναισθηματικής φόρτισης..."

Όχι, φίλοι μου, δεν υπερβάλλω...
Ίσως για κάποιους το διήμερο αυτό να ήταν απλώς μια όμορφη εκδρομή και ένα σύντομο ευχάριστο διάλειμμα, όπως και μια ευκαιρία για γνωριμία με ενδιαφέροντες ανθρώπους...Κι αυτό καλό είναι, κανένα πρόβλημα!

Για μένα ήταν μια εμπειρία που με γέμισε ελπίδες και κινητοποίησε δυνάμεις δημιουργίας μέσα μου...
Γαλήνεψα και μαλάκωσα και το πιο σημαντικό, αισθάνθηκα πως έγιναν λιγότερο σαφή τα περιγράμματα και τα όρια μου...
Σαν να γλιστρούσαν στον χώρο και να περνούσαν αιωρούμενα μόρια και υποατομικά σωματίδια του ενός στον άλλο, μια αίσθηση αφάνταστης οικειότητας και συγχώνευσης, που θα μπορούσε ίσως να παρομοιαστεί μονάχα με το σκίρτημα το ερωτικό...

Ναι, φίλοι μου αγαπημένοι, αδέρφια μου απ' όλη την Ελλάδα, όσο κι αν ακούγεται αλλόκοτο και ίσως υπερβολικό, αυτές οι 2 μέρες στη μαγευτική Μακρινίτσα ήταν αρκετές για να σας "ερωτευτώ" ξανά ( αφού σας είχα ερωτευτεί εδώ και μήνες με έρωτα του διαδικτύου...)

Ερωτεύτηκα τον Δημήτρη και τον Γιάννη από την Ξάνθη, τον Βαγγέλη, την Φιλαρέτη, τον Γιάννη από τα Τρίκαλα, ερωτεύτηκα την Πέλα, τη Νανά και την Ελπίδα, τη Βίκυ, τον Νίκο και τα παιδάκια τους, ερωτεύτηκα την Ελένη και τον Κώστα, τον Τάσο , τη Σαββίνα και τη Στέλλα κι ακόμα τους νέους φίλους, τον Νίκο και τη Χριστίνα από τον Βόλο...

Σας ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου, γιατί ξυπνήσατε μέσα μου την επιθυμία να γίνω καλύτερος άνθρωπος...
Νιώθω τυχερός και ευλογημένος που σας γνώρισα από κοντά και θα είναι πραγματική τιμή να λέω πως ανήκω στους φίλους σας...

( Επειδή ακόμα δεν έχει ετοιμαστεί το φωτογραφικό υλικό, σας στέλνω 2 αγαπημένα τραγούδια από τον Παντελή Θαλασσσινό και τον Ορφέα Περίδη...
Προσέξτε τα λόγια..."Καλύτερα να μη μιλάς, κακές αν κάνεις σκέψεις, μα αν συλλογάσαι όμορφα, είναι χρυσές οι λέξεις...Καλύτερα να μη μιλάς, αν δεν πολυκατέχεις, μα αν ξέρεις, μην κρατάς κρυφό τον θησαυρό που έχεις..." λέει ο Παντελής και ο Ορφέας αποκρίνεται:
"Λένε πως μες στους ουρανούς οι άγγελοι πετάνε, μα εγώ τους βλέπω ζωντανούς στη γη να περπατάνε...")

Αχ, και να ήξεραν οι κάτοικοι της Μακρινίτσας πόσοι άγγελοι περπάτησαν αυτές τις μέρες στην πλατεία και στα καλντερίμια του όμορφου χωριού τους...

>

Έχετε όλοι πολλούς χαιρετισμούς και φιλιά από τη...γοργόνα μου!

Ο ρυθμός των κοσμικών ηφαιστείων...

"Ο έρωτας είναι κυρίαρχο στοιχείο της ζωής και αποτελεί ένα πρόβλημα ασύνορο...ανήκει στο γένος εκείνων των ολίγων και ηγεμονικών φαινομένων, που δεν ορίζονται...είναι φαινόμενο ρευστό, ένα διαρκώς συντελούμενο γεγονός. Σαν κατάσταση ηρεμεί μόνο μέσα στο κράτος της μεταβολής. Η μορφή του σχηματίζεται στη ροή, τη στατική ηρεμία του επιδαψιλεύει η αλλαγή και εάν ησυχάσει, στειρεύει..."

Έτσι αρχίζει το τρίτο κεφάλαιο του δεύτερου μέρους της διδακτορικής διατριβής του Δημήτρη Λιαντίνη, Έξυπνον Ενύπνιον: Οι ελεγείες του Duino του Ρίλκε.
Σχολιάζοντας ερμηνευτικά την ποίηση του Γερμανού ποιητή, ο Λιαντίνης αφιερώνει μερικές εξαιρετικές σελίδες στο καταλυτικό φαινόμενο του έρωτα (ή "ίμερου", που είναι το συνώνυμο του ερωτικού πόθου στα αρχαία ελληνικά).
Ας απολαύσουμε τον ποιητικό λόγο του καθηγητή και φιλοσόφου:

"Ο έρωτας είναι ο ισόρροπος ρυθμός των κοσμικών ηφαιστείων και γι' αυτό δεν υποτάσσεται, ούτε περιχωρείται σε ανθρώπινα συστήματα και συντάγματα...Ο έρωτας είναι ο αμφιθαλής αδελφός του θανάτου .Των δύο αντιπάλων η άσπονδη φιλία οργανώνει το παιχνίδι της αναγκαιότητας και ο διάλογος της αμοιβαίας φθοράς τους ανανεώνει το μυστήριο της ζωής...Ο ίμερος υποδηλώνει κυρίως την αντιφατική σύσταση της ερωτικής ορμής: Στέρηση και κορεσμός, λαχτάρα και αποστροφή, Πόρος και Πενία...και κυρίως ο πόνος . Ο ίμερος στον Όμηρο είναι γείτονας του θρήνου..."


"Ο έρωτας κυριαρχεί στη γυναικεία φύση κατά τον τρόπο που ο στρατηγός ηγεμονεύει στα πεδία του πολέμου .Το αντίστοιχο της ερωτευμένης γυναίκας από την έποψη της ανδρείας είναι ο ήρωας, αλλά τα μεγάλα του κατορθώματα υστερούν μπροστά στα θαυμάσια έργα εκείνης .Εάν το ερωτικό φαινόμενο είναι περιορισμένο, τα όριά του συμπίπτουν με τα πέρατα της γυναικείας ψυχής .Εάν όμως ο ίμερος διανοίγεται και ξεφεύγει στην απλωσιά της απεριόριστης έκτασης, η περιοχή αυτή συμπίπτει με τον άγνωστο χώρο της θηλυκής απειρότητας...Τα μεγάλα έργα του ανθρώπου, που καθρεφτίζουν την ανεξάντλητη δυνατότητα της ανδρικής φύσης, δεν ημπορούν να υπομείνουν τη δοκιμασία της σύγκρισης με τα ερωτικά έργα της γυναίκας, εφ' όσον είναι αληθινά...Η γυναίκα είναι η ευνοημένη της ερωτικής εκλογής, οι δεσμοί της με τον ίμερο είναι πολύ πιο οικείοι και ισχυροί από τους δεσμούς του άντρα και η μετοχή της στο ερωτικό αγαθό τής χορηγεί ηγεμονικά προνόμια...Τον ποιητή [Ρίλκε] συνέχει η σταθερή πεποίθηση ότι τα ερωτικά έργα της γυναίκας αντιπροσωπεύουν την ανώτερη επίδοση του ανθρώπου και ότι ουδέποτε θα μπορέσουμε να τα υμνήσουμε άξια..."
Ας δούμε στη συνέχεια την ιδανική δημιουργική αλληλεπίδραση των δύο φύλων:
"Η δειλή εμφάνιση και η είσοδος της γυναίκας στις παρθενικές λαγκαδιές του άντρα θα αποτελέσει την "πυρή αφορμή", που θα αφυπνίσει την ανδρική φύση, θα αναταράξει τα κινούμενα πλήθη του σκότους και θα κεντρίσει τις δυνάμεις που περιμένουν...Η γυναικεία δειλία θα μετριάσει την ανδρική θρασύτητα. Ο χαλινός θα μεταμορφώσει το άγριο ζώο σε υπερήφανο άτι. Η θωπεία θα απαλύνει τη σκληράδα. Η ομορφιά θα κοσμήσει την αταξία. Η γυναίκα, συνοδοιπόρος του άντρα στην οδυνηρή του πορεία, εμπνεύστρια, φρουρός και οδηγήτρια, θα μεταλλάξει την οργή καταστροφής σε πνοή δημιουργίας...ανοίγει τις πύλες της ανδρικής ψυχής, αποσφραγίζει τους καταρράκτες του ίμερου, φέρνει τον άντρα σε φωτισμό και τον διδάσκει τους αναβαθμούς του έρωτα...Ταυτόχρονα όμως κατευθύνει την ερωτική του ορμή, καθοδηγεί την πορεία, εξευγενίζει το ήθος και ημερώνει την πράξη του...Η αγάπη της συνενώνει τη γνώση και την πράξη στη μεγαλειώση σύνθεση, που ανεβάζει τον άντρα προς τα πάνω..."

Και πριν κλείσει το κεφάλαιο, κάνει λόγο για τη διάκριση ανάμεσα στον αναυθεντικό και τον αυθεντικό έρωτα:
Τι είναι ο κίβδηλος και αναυθεντικός έρωτας;... Στον βωμό της ασφάλειας, της κατοχής και της ιδιοκτησίας, "ο ίμερος δεν είναι πλέον κοσμικό φαινόμενο, που γεωμετρείται κατά τον φυσικό λόγο, αλλά ανθρώπινο θεσμοθέτημα, που ρυθμίζεται από τον ανθρώπινο νου."
Η ηθική προσποίηση και η συμβιβαστική συνθήκη της νομοθετημένης συμβίωσης δημιουργεί αποκλίσεις από την κύρια ροή του φυσικού ίμερου.
"Οι αποκλίσεις αυτές, ασήμαντες αρχικά, ενισχύονται και δυναμώνουν βαθμιαία και εξελίσσονται σε πανίσχυρες διαστροφές, που παραμορφώνουν τη φυσική μορφή του ίμερου। Τέτοια μυσαρά παρασαρκώματα είναι η ερωτική ιδιοτέλεια, η ερωτική μονομέρεια και ο ερωτικός φόβος.


Ιδιοτελή χαρακτήρα αποκτά ο ερωτικός δεσμός εξ αιτίας της ροπής των εραστών να συσσωρεύουν ο ένας στο πρόσωπο του άλλου ολόκληρο το νόημα του κόσμου...Η ερωτική διάθεση αυτού του είδους θεμελιώνει την απολυτοποίηση του ερωτικού αντικειμένου, το οποίο δεν είναι πια μέρος του κόσμου, αλλά το κέντρο περιφοράς του κόσμου...Η προσωποπάγεια της ερωτικής διάθεσης οδηγεί αναπότρεπτα στο φυσικά αδύνατο...Η ερωτική πράξη πλέον γίνεται δράμα σατυρικό και παριστάνεται, όχι στο διονυσιακό θέατρο, αλλά στο κοινωνικό δεσμωτήριο..."

Ερωτική μονομέρεια υπάρχει όταν "η υπερτροφία της ερωτικής παρουσίας συντελείται σε βάρος της ερωτικής απουσίας" και όταν ο άνθρωπος έχει την τάση "να επιζητεί ασίγαστα την ηδονή και σταθερά να αποφεύγει την οδύνη", πράγμα που διαστρέφει το ήθος του φυσικού ίμερου.
Η τάση αυτή πηγάζει από τον ερωτικό φόβο του ανθρώπου "να αντικρύσει ίσια και να αντικρούσει τίμια την ερωτική οδύνη, στην οποία είναι ακάλυπτος και εκτεθειμένος, καθώς η σημαία στους τέσσερις ανέμους."

Η συνταγή του αυθεντικού έρωτα είναι "να λυτρωθούμε από τον ερωτικό σύντροφο, χωρίς να ελαττωθεί το μέτρο της αγάπης μας γι' αυτόν...Ο αυθεντικός έρωτας προϋποθέτει την υποταγή στην αρχή της κοσμικής αντίφασης...Είναι ανιδιοτελής, πολυεδρικός και ακηλίδωτος στη συνθετική του ολότητα. Διαρκεί και δημιουργεί γιατί οντολογικά δοκιμάζεται πάνω στη φυσική τάξη και ηθικά διαλέγεται με τον πόνο του κόσμου.Κάθε βίωμα που ζουν οι ερωτικοί σύντροφοι του ιδανικού ζεύγους περιέχει αναγκαία το σωτήριο στοιχείο του αντίθετου ποιού. Χαίρονται τους εαρινούς ανθούς, μόνο γιατί γνωρίζουν τους σπόρους του φθινοπώρου।.Μελαγχολούν την ώρα του λυκόφωτος, γιατί έζησαν το λυκαυγές της μέρας .Εάν ήταν πολύκαρπο το χθες, θα το χρειασθούν στο ερειπωμένο αύριο.Υποφέρουν τον χωρισμό τους, γιατί θυμούνται τον ερχομό που τον γέννησε...Υπάρχουν μέσα στην αβεβαιότητα, στην αμηχανία, στο άγνωστο...Οι ερωτικοί σύντροφοι τραγουδούν, γιατί έχουν αποθέματα σιωπής."

Λύτρωση

Βρεθήκαμε χθες, στον ίδιο χώρο, σε μια εκδήλωση. Με τον άνθρωπο από τον οποίον είχα δεχθεί μια αδικαιολόγητη συκοφαντική επίθεση. Είχα γράψει σχετικά στο άρθρο «Ο Παράδεισος» στο Ξάνθη Φιλοσοφείν :

.

http://nekthl.blogspot.com/2010/02/blog-post_05.html

Μερικές ψυχρές ματιές και απόσταση ασφαλείας. Έτσι για να μη τρακάρουμε. Όλοι οι κοινοί μας φίλοι είχαν δώσει δίκιο σε μένα. Μέσα μου ακούστηκε η γνωστή φωνή : Μπορείς να συγχωρήσεις ; Μπορείς να ξεχάσεις ; Μπορείς να πεις «δεν πειράζει» ; Μπορείς να πεις «άνθρωποι είμαστε, όλοι κάνουμε λάθη»; Μπορείς να τον αγκαλιάσεις ;

Οι απόπειρες να αδιαφορήσω για τα ερωτήματα απέτυχαν παταγωδώς. Η φωνή δυνάμωνε συνεχώς. «Μπορείς να τον αγκαλιάσεις» ;

Και ξαφνικά η εικόνα από το παραμύθι του Paulo Coelho : Στην κόλαση παραμένουν όσοι είναι ικανοί να εγκαταλείψουν τους φίλους τους … Και η αφύπνιση. Αυτό που λέει ο Coelho ισχύει και για τις δύο πλευρές … και για κείνον… και για μένα !

Δεν το άντεξα άλλο αυτό. Είπα θα το ξεριζώσω αυτό το αγκάθι που μου έκαιγε το στήθος. Δε θα μείνω άλλο στην κόλαση. Πήρα φόρα κι έπεσα πάνω του ! Και τον αγκάλιασα σφιχτά. Πρόλαβα να πω λίγα λόγια :

.

«Θέλω να ξέρεις, πως ποτέ δεν είχα τίποτα μαζί σου μέχρι τώρα κι ούτε πρόκειται εσκεμμένα να γίνει οτιδήποτε από μέρος μου στο μέλλον. Σε βλέπω ακόμα σαν αδελφό μου. Για όσα λάθη πιθανόν να έχω κάνει θεώρησε το μια στιγμή ασυνειδησίας από μέρος μου.»

Αυτό που ακολούθησε από κει και πέρα είναι δύσκολο με λόγια να το περιγράψω. Ένα θαύμα ! Ένας γνωστός στο τέλος μου είπε : «αν δεν το έβλεπα με τα μάτια μου, δύσκολα θα το πίστευα αυτό που έγινε»

Μετά την πρώτη έκπληξη από την σφιχτή αγκαλιά μου, που δεν του άφηνε και πολλά περιθώρια να αντιδράσει, και ακούγοντας τα λόγια μου ο φίλος μου κατέρρευσε στην κυριολεξία. Έπεσε πάνω στον ώμο μου και αδιαφορώντας για τον υπόλοιπο κόσμο ξέσπασε σε ένα απίστευτο κλάμα, που όμοιο του δεν έχω ξανακούσει, με λυγμούς και αναφιλητά. Ενώ είναι μεγαλύτερός μου, ένοιωσα ότι είχα ένα μωρό στην αγκαλιά μου και του ψιθύριζα συνεχώς «ηρέμησε» και έπερνα πάντα την ίδια απάντηση «συγγνώμη». Μείναμε για πέντε λεπτά αγκαλιασμένοι και ξεκομμένοι από το υπόλοιπο περιβάλλον. Για μια στιγμή σήκωσα τα μάτια και είδα γύρω μου πρόσωπα σαστισμένα και βουρκωμένα από τη συγκίνηση. Ζήτησα ένα ποτήρι νερό και τον βοήθησα να καθίσει. Καιρό είχα να δακρύσω. Ήταν τα δάκρυα της ανακούφισης από το αγκάθι που βγήκε. Και μας πονούσε και τους δύο αφόρητα.

Η ζωή είναι γεμάτη μαγικές στιγμές. Η ζωή μας δίνει συνεχώς μαθήματα αφύπνισης. Αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε. Κάθε μέρα ας προσπαθώ να δώσω στον εαυτό μου την ευκαιρία της αγάπης , ό,τι κι αν συμβεί. Αν υπάρχει μια λέξη που θα μπορούσε πραγματικά να περιλάβει την λέξη αγάπη είναι η λέξη "ζωή". Η αγάπη είναι ζωή σε όλες τις μορφές της. Κι αν χάσεις την αγάπη, χάνεις τη ζωή.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό ...