Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

Δημοτικό


">

Τρία πουλάκια κάθονταν ψηλά σε μαύρο πύργο,

το ‘να κοιτάει τη Ζάκυνθο, του Σολωμού το λόφο,

τ’ άλλο τις χιονοσκέπαστες κορφές του Ταϋγέτου,

το τρίτο το πικρότερο τ’ Αχέροντα τα μέρη

που ‘ναι τα μαύρα τα νερά κι οι πύλες του θανάτου.

Δεν κελαηδούσαν σαν πουλιά μηδέ σαν χελιδόνια

μον’ κελαηδούσαν κι έλεγαν ανθρωπινή κουβέντα:



«Για ιδές θάμα κι αντίθαμα που γίνεται στον κόσμο,

με δυο φτερούγες χρυσαφιές στους ώμους φυτρωμένες

να γελοπαίζει ο Χάροντας στους ουρανούς πετώντας

κι απ’ τη φαρέτρα να τραβά βέλη φαρμακεμένα

και να δοξεύγει τους θνητούς, στο χώμα να τους ρίχνει.


Κι όποιος δεχτεί τη σαϊτιά τα μάτια του θολώνουν

και η ψυχή του πνίγεται σε βουερό σκοτάδι

κι εκεί προσμένει ο Έρωτας στου ποταμού την όχθη

μέσα στη βάρκα του σκυφτός κρατώντας το δρεπάνι,

δίνει η ψυχή τον οβολό και την κερδίζει ο Άδης!»…



9 σχόλια:

ΚΑΛΥΨΩ είπε...

Φωτηηηη
αντε με τους θανατους
(και με τους Ερωτες)..

τι θα ελεγες για μια σταλα..
ΑΓΑΠΗ..

ΦΙΛΙΑ!!..:)

Fotis είπε...

Στέλλα μου,

δεν καταλαβαίνω γιατί είστε οι περισσότεροι τόσο αρνητικοί στο άκουσμα και μόνο του θανάτου...

Άλλωστε, σκοπός μου στο συγκεκριμένο ποίημα ήταν να δείξω πόσο συγγενείς δυνάμεις είναι ο Έρωτας και ο Θάνατος, σε σημείο αλληλοσυμπλήρωσης...

Υπάρχει και κρητική μαντινάδα που λέει:
"Ο Έρωτας κι ο Θάνατος ίδια σπαθιά κρατούνε
κι οι δυο με τρόπο ξαφνικό κι ύπουλο σε χτυπούνε.

Ο Έρωτας είναι ζωή και θάνατος ομάδι
τη μια σε πάει στ'τσ' ουρανούς, την άλλη μες στον Άδη!"

Φιλιά και...χαλαρώστε και ξεπεράστε τις φοβίες σας!...

Ευρύνοος είπε...

Γειά σου Φώτη με τα τραγούδια σου!!

Περάστε απο τον Τρελό παρακαλώ, έχετε πρόσκληση..

καλησπέρα :)

Fotis είπε...

Τάσο μου,

μπήκα και είδα το παιχνίδι σου και μπορώ να πω πως τα πράγματα που αγαπάς τα αγαπάω κι εγώ!

Μόνο που δεν έχω πολύ χρόνο για να καθήσω να φτιάξω δική μου λίστα!
(Αφού και στο δικό μου το ιστολόγιο μπαίνω κάθε δυο τρεις μέρες!)

Σε χαιρετώ!

epikuros είπε...

Τους φίλους μου που αγαπώ
προσέχω μη τους χάσω
γιαυτό και το μπλογκάκι τους
έρχομαι να θαυμάσω.
Φώτη μου φιλιά στην γοργόνα και που θα πάει, θα την στρώσουμε την ριμάδα την ζωή.

Φιλιά

Fotis είπε...

Καλέ μου Βαγγέλη,

σε σκέφτομαι πάντα με αγάπη.

Ναι, αδερφέ, θα τη στρώσουμε, θέλει αγώνα προσωπικό και ομαδικό, όμως παρά τη μαυρίλα γύρω μας, κάτι μέσα μου με κρατάει αμετανόητα αισιόδοξο.

Πολλά φιλιά!

ΚΑΛΥΨΩ είπε...

ξερεις..
νομιζω πως δεν ειναι πως φοβομαστε τον θανατο...
απλα κουραστηκαμε να ζουμε πολλους
καθε μερα..:):):)

φιλια πολλα και στους δυο σας..!

Ιωάννα Λουλάκη είπε...

"κι εκεί προσμένει ο Έρωτας στου ποταμού την όχθη"...
εκεί θέλω να είμαι...

Μπράβο! Το απόλαυσα!..

Fotis είπε...

Καλημέρα, Στέλλα!

Καλημέρα, Ιωάννα!

Πολλά φιλιά!