Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2009

Προσευχή...




Στάθηκα ασάλευτος
με τα μάτια του νου μου κλειστά
και ορθάνοιχτα διάπλατα
της ψυχής μου τα μάτια
με ανάσα αργή το κορμί μετουσίωσα
σ' ένα βότσαλο άυλο
σιωπηλά να βυθίζε
ται
στης Πνοής Σου
την αρχέγονη
λίμνη.

Σαν το γιο που επέστρεψε
εμπειρίες γεμ
άτος
Σου ζητώ καλωσόρισμα
και φιλί ευλογίας.

Σε προσμένω διαυγής
διψασμένος
να σμίξεις
σα βροχή από φως
με το μαύρο μου χώμα.



Στην εγκάρσια τομή της καθόδου μου
στους ισθμούς
στον πυρήνα της ύπαρξης
ταπεινά και αγόγγυστα
ρυμουλκώ
τη ζωή μου

κοντά Σου.

Σα λουλούδι νιογέννητο
σ
αν το θάνατο άστρου
κοινωνώ κάθε κύτταρο
αρμονίας στο Σύμπαν
κι είμαι ήλιος αυτόφωτος
ανατέλλω και δύω

στα νερά
της Μορφής Σου
τ' απύθμενα.



Στους βωμούς των αιθέρων Σου
στους ναούς της Γαλήνης
εξαγνίζω του πνεύματος
το μονάκριβο σκεύος
να υψωθώ μες στα χέρια Σου
Δισκοπότηρο ξέχειλο

από Πίστη
Σοφία
κι Αγάπη.

(Θα χριστώ
Εραστής της Ολότητας
των πλασμάτων Διάκονος
κι Αγωγός

της πανίερης
Χάρης...)




7 σχόλια:

firestarter είπε...

Καλημερα Ανθρωπινε Αγγελε :)

delta είπε...

Δεν υπάρχουν λόγια ...

Fotis είπε...

Καλοί μου φίλοι, Κώστα και Δημήτρη,
νιώθω την παρουσία και τη θετική σας ενέργεια να δονούν τον αέρα ανάμεσα στην Πάτρα, την Κόρινθο και την Ξάνθη!
Να είστε καλά...

ΑΝΘΗ είπε...

Ζω σημαίνει παλεύω, δοκιμάζομαι, πέφτω, σηκώνομαι, πεθαίνω, ανασταίνομαι! Παραθέτω το ''Παράπονο΄΄ του Ο. Ελύτη, σε μουσική Δ. Παπαδημητρίου.

Εδώ στου δρόμου τα μισά,
έφτασε η ώρα να το πω,
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ,
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.

Στ' αληθινά στα ψεύτικα,
το λέω και τ' ομολογώ.
Σα να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει,
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα 'ναι αργά,
δεύτερη ζωή δεν έχει.

Καλή συνέχεια, συνοδοιπόρε, στο δικό σου εσωτερικό μονοπάτι ζωής!

Fotis είπε...

Φίλη Ανθή,
θα συμφωνήσω και με σένα και με...τον Οδυσσέα! Όντως, "δεύτερη ζωή δεν έχει", γι' αυτό οφείλουμε αυτή που έχουμε να τη ζούμε όσο πιο συνειδητά γίνεται, παλεύοντας και μαθαίνοντας από τα λάθη μας.
Να είσαι καλά! Εύχομαι και σε σένα καλές διαδρομές προς τη βαθύτερη ουσία σου!

vlaxos είπε...

Οι κραδασμοί του λόγου σου Φώτη με άγγιξαν εδώ στην Ξάνθη. Τι ομορφότερο από μία προσευχή-ύμνο. Σαν να ακούω να ψιθυρίζεις τα λόγια…και βλέπω την αύρα σου να λάμπει…να είσαι πάντα καλά!

Fotis είπε...

Καλησπέρα, φίλε vlaxo (θα προτιμούσα να σε αποκαλώ με το πραγματικό σου όνομα).
Ακόμα μια φωνή από την Ξάνθη λοιπόν;...Τι γίνεται μ' αυτή την πόλη; Μάλλον, θα με κάνετε να μετακινηθώ βορειότερα!
Έχω διακρίνει κι εγώ την ευαισθησία και τη λεπτότητα της ψυχής σου από τα σχόλιά σου στο "Ξάνθη Φιλοσοφείν" και σε κάποια άλλα blogs. Χαίρομαι που μπόρεσαν οι στίχοι μου να σε αγγίξουν και να σε επηρεάσουν θετικά.
Έχεις δίκιο! Τα λόγια της προσευχής πρέπει να λέγονται ή εντελώς σιωπηλά ή έστω ψιθυριστά...
Να είσαι καλά, φίλε!