Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

Ποιμένες


Είμαι θυμωμένος! Θέλω να φωνάξω και να διαμαρτυρηθώ!
Με αφορμή κάποια εργασιακά προβλήματα ( επικείμενες απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα, απεργιακές κινητοποιήσεις κ.τ.λ. ), ξαναγυρίζει η σκέψη μου στα γνωστά θέματα της αδικίας, της ανισότητας, της χειραγώγησης, της εκμετάλλευσης και γενικά της κοροϊδίας που μας πουλάνε με απροκάλυπτο κυνισμό και προκλητικό θράσσος όλοι όσοι διαφεντεύουν τις ζωές μας.

Ίσως δεν
είναι και τόσο..."εσωτερικό" το θέμα, όταν όμως επηρεάζει την ψυχική σου γαλήνη, σίγουρα αποκτά και εσωτερικές προεκτάσεις. Το ζήτημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Δεν είναι μόνο η ανασφάλεια ενός μετέωρου και άγνωστου εργασιακού μέλλοντος με μηδαμινές πιθανότητες συνταξιοδότησης. Δεν είναι μόνο η κοινωνικοπολιτική διάσταση με το χάσμα ανάμεσα σε "πατρίκιους" και "πληβείους", ανάμεσα σε προνομιούχους και βιοπαλαιστές, ούτε φυσικά σκοπεύω να ντύσω τη διαμαρτυρία μου με ρούχα οποιουδήποτε πολιτικού χρώματος ή ιδεολογίας.



Εκείνο που πιο πολύ με πνίγει και με πονάει είναι η παθητική αποδοχή των όσων μας επιβάλλουν και η μοιρολατρική παραίτηση από οποιαδήποτε προοπτική αντίστασης. Μας αναγκάζουν να σκύβουμε το κεφάλι, μας αποβλακώνουν με τα τηλε-σκουπίδια και την παραπληροφόρηση, μας φορτώνουν και μας χρεώνουν με "θυσίες" που πρέπει τάχα να υποστούμε, την ώρα που οι πραγματικοί υπεύθυνοι και ένοχοι πίνουν σαμπάνιες στην υγειά των θυμάτων και επιχειρούν να μας στερήσουν κάθε εναπομείναν δικαίωμα και κάθε ίχνος αξιοπρέπειας και περηφάνιας.

Δεν ξέρω πώς ακούγονται όλα αυτά, ίσως ν
α μοιάζουν γενικόλογες αοριστίες και θεατρικά "κατηγορώ" προς πάσα κατεύθυνση. Μπορεί κάποιος να ρωτήσει: "Και τι προτείνεις, ρε φίλε; Πώς φαντάζεσαι την αντίσταση και τον αγώνα;" Δεν έχω συγκεκριμένες προτάσεις, ούτε έτοιμο σχέδιο επιχειρήσεων.
Σε πρώτη φάση, ήθελα να φωνάξω ότι κουράστηκα να κατευθύνουν άλλοι τη ζωή μου, να αποφασίζουν για ό, τι με αφορά, να επιλέγουν το αν θα εργαστώ, το πού και με ποιες συνθήκες θα εργαστώ, το πόσα ψίχουλα θα μου πετάξουν και αν φτάνουν αυτά για να περάσω τον μήνα μου χωρίς δανεικά, να επιλέγουν και να ελέγχουν το βιοτικό μου επίπεδο, την εκπαίδευση, την ενημέρωση, τη διασκέδαση και κάθε πεδίο της ζωής μου.


Αν πρέπει οπωσδήποτε να προτείνω κάποια λύση, θα αρχίσω πρώτα από την προσωπική αφύπνιση καθένα από μας. Είναι επιτακτική ανάγκη να συνειδητοποιήσω ότι είμαι υπόδουλος, δέσμιος, είλωτας. Ο πιο σκλάβος από όλους είναι αυτός που δεν έχει συναίσθηση της σκλαβιάς του! Να κάνω πρώτα τη διάγνωση της ασθένειας και ύστερα να ψάξω για την αγωγή και τη θεραπεία.
Να ψάξω, να στοχαστώ σοβαρά, να παρατηρήσω ενδοσκοπικά τη ζωή μου σαν αντικειμενικός θεατής, να ασκήσω ένα είδος "κοινωνικού διαλογισμού" που θα μου επιτρέψει να αναθεωρήσω αγκυλωμένες πεποιθήσεις και στοιχειωμένα στερεότυπα, που με παραπλανούν και με αποκοιμίζουν.


Κι έπειτα, να σηκώσω το κεφάλι ψηλά, να κοιτάξω δίπλα μου και γύρω μου, για να βρω και τους χιλιάδες άλλους που έχουν την ίδια ανάγκη αυτεξάρτησης και αυτονομίας και να ενώσω τις προσπάθειές μου μαζί τους.
Όπως λέει και ο φίλος Βαγγέλης (Επίκουρος) στην τελευταία του ανάρτηση στο "Ξάνθη Φιλοσοφείν", "...να αντισταθούμε ομαδικά και συγκροτημένα σε αυτή την κατηφόρα...", να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα κεκτημένα δικαιώματά μας
, να ξαναπάρουμε πίσω τη ζωή που μας κλέβουν καθημερινά!


Αγαπημένοι φίλοι, συγχωρέστε μου το αγανακτισμένο ύφος και τον μανιφεστικό τόνο του γραπτού. Δε λέω να πάρουμε τα όπλα και να βγούμε στους δρόμους. Ούτε παριστάνω τον γενναίο επικριτή των πάντων. Τα λέω πρώτα στον εαυτό μου, που το πιο συχνά βυθίζεται στο λήθαργο, κοιμάται, δειλιάζει, αδιαφορεί, παραιτείται και εφησυχάζει, γυρνώντας στο άλλο πλευρό.

Θα αφήσω την ποίηση να ολοκληρώσει όσα δε μπορώ να εκφράσω με άλλο τρόπο.

( Ένα ποίημα που έγραψα πριν από 10 χρόνια, αφιερωμένο σε κάθε είδους εξουσία. )

"Ποιμένες"

Αυτοανακηρυχθήκατε ‘‘ποιμένες’’ κι ‘‘οδηγοί’’.

Με βοσκοράβδι ξύλινο χτυπώντας μας,

μια με σχοινιά σφιχτοπλεγμένα μας τραβάτε

και μια μας σπρώχνετε μπροστά

με τις βουκέντρες.

Κοπάδι εμείς φιλήσυχο,

αμνοί και βόδια,

οδοιπορούμε μουγκανίζοντας

πάντα με μάτια υπάκουα

γεμάτα ευγνωμοσύνη

εμπιστοσύνη

πίστη τυφλή έχοντάς σας

σε νέα βοσκοτόπια μακρινά για να μας πάτε.

Λύκους στο δρόμο δε θα συναντήσουμε

κανείς δε θα μας βλάψει

του ταξιδιού τις απειλές τις εξαλείψατε

και μόνο απαιτείτε

υποταγή

και σύνεση

και πειθαρχία.


Μπορείτε πλέον να καυχιέστε

να επαίρεστε.

Γερά πολύ μας έχετε δεμένους

απ’ της ανάγκης τον χαλκά

με τα λουριά της πείνας.

Του τρόμου μας αφέντες και προστάτες μας,

ευχαριστούμε…


10 σχόλια:

Διαβάτης είπε...

Δυστυχώς οδεύουμε , σε μια δύσκολη εποχή , με μια δύσκολη πορεία .
Ο αγώνας μας θέλει αντοχές πολλές , αλλά ας μην χάνουμε την ειρήνη της ψυχής μας.

Την καλημέρα μου από τη Μεγαλόνησο

Αργυρούλα

Fotis είπε...

Καλησπέρα, Αργυρούλα και καλωσόρισες στο "σπιτικό" μας!

Έχεις δίκιο, ούτε και σε μένα αρέσει να θυμώνω και να διαταράσσω την ψυχική μου γαλήνη.
Το παλεύω και δοκιμάζομαι.
Σε γενικές γραμμές, όσοι με ξέρουν θα με χαρακτήριζαν άνθρωπο ήρεμο, πράο και φιλήσυχο, χωρίς εκρήξεις και ξεσπάσματα.

Είναι όμως κάποιες φορές που επιβάλλεται να υψώσεις τον τόνο της φωνής και να καταγγείλεις όσους εκμεταλλεύονται την καλοσύνη σου και ξεπουλάνε αναίσχυντα ακόμα και τα πιο θεμελιώδη και αυτονόητα δικαιώματά σου!

Άλλωστε, σου θυμίζω πως και ο ίδιος ο γλυκύς και πράος Ιησούς αναποδογύρισε αγανακτισμένος τους πάγκους των εμπόρων μπροστά στον ναό, μην αντέχοντας το θέαμα.

Καλό βράδυ, φίλη μου

delta είπε...

Ο Αριστοτέλης είπε :
«Θεωρώ πιο γενναίο εκείνον που κυριαρχεί στα πάθη του από εκείνον που κυριαρχεί στους εχθρούς του. Η δυσκολότερη νίκη είναι εκείνη ενάντια στον ίδιο σου τον εαυτό.»

Πόσο «εσωτερικά» ελεύθεροι είμαστε αλήθεια σήμερα ; Γιατί είναι ανούσιο να μιλάμε για ελευθερία αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι την στερούμαστε. Ο Σπινόζα είπε σχετικά : «είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι έχουμε την εντύπωση ότι είμαστε ελεύθεροι, είναι πλάνη όμως αυτό που προέρχεται από το γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε τις αιτίες, που μας ωθούν να ενεργούμε έτσι ή αλλιώς.»

Απεργία ναι. Γιατί όχι ; Ας τη συνδυάσουμε όμως και με νηστεία. Νηστεία από την τηλεόραση και όλα τα σκουπίδια που τόσο απλόχερα μας προσφέρουν χωρίς να έχουμε ούτε την ευκαιρία να τα αρνηθούμε. Η επαφή του μοντέρνου ανθρώπου με την κοινωνία και τον κόσμο δεν γίνεται πια εμπειρικά αλλά μέσω της δύναμης της εικόνας, της τηλεόρασης. Και μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις. Κλείστε την και βγείτε από το καβούκι σας. Επικοινωνήστε αληθινά με τους ανθρώπους. Αγγίξτε τους !

Νηστεία επίσης στις αρνητικές σκέψεις. Η μεταμόρφωση μέσω της αλλαγής της σκέψης μας είναι δυνατή. Από την σκέψη ξεκινούν τα πάντα. Ας επαναπροσδιορίσουμε λοιπόν τη ζωή μας.

Έχετε ποτέ σκεφτεί γιατί δουλεύουμε ακατάπαυστα και θα δουλεύουμε όλη μας την ζωή; Πολύ απλά για να ζήσουμε όχι μια άνετη ζωή αλλά για να έχουμε πολλά επειδή θέλουμε πολλά. Γιατί άραγε θέλουμε πολλά ;

Fotis είπε...

Δεν έχεις άδικο, Δημήτρη!

Επαναπροσδιορισμός των αναγκών και των επιθυμιών μας, αλλαγή νοοτροπίας, άρνηση της πλύσης εγκεφάλου, θετική σκέψη, αυτοστοχασμός, διαλογισμός, επιδίωξη της εσωτερικής ελευθερίας, αλλά και παράλληλη αγωνιστική αντίδραση στο οργανωμένο σχέδιο καταστρατήγησης των κεκτημένων εργασιακών μας δικαιωμάτων!

Η αλλαγή νοοτροπίας και η ενδοσκόπηση είναι διαδικασίες που πρέπει να έχουν διάρκεια και συνέχεια και συντελούνται σταδιακά και σε βάθος χρόνου.

Η λαϊκή αντίδραση όμως απέναντι στην επίθεση που δεχόμαστε οφείλει να είναι άμεση και συγκεκριμένη, γιατί σε λίγο θα πρόκειται όχι για θέμα καλοπέρασης, άνεσης ή έστω αξιοπρεπούς διαβίωσης, αλλά για θέμα επιβίωσης!

Την καλημέρα μου, φίλε!

IANIS είπε...

Καλημερα Φωτη μου,

Τα πραγματα είναι απλα , οσον αφορα την συγχρονη νεοελληνικη πραγματικοτητα. Αρκει να αναλογιστουμε ποτε ο νεοελληνας αντεδρασε και βγηκε στο δρομο να διαμαρτυρηθει για κατι που δεν του αρεσε και ηθελε να το αλλαξει. Η απαντηση είναι : ποτε!

Κάθε κινητοποιηση του , γινοταν παντα για καποιο νομοσχεδιο που σκοπευε ν’αλλαξει την παγιωμενη και εφησυχασμενη ζωη του. Όταν όμως δεν δυσανασχετεις γι’αυτό που συμβαινει στην καθημερινοτητα σου και αντιδρας μονο οταν προσπαθουν να σου το αλλαξουν, σημαινει ότι εισαι ευχαριστημενος μ’αυτό που ζεις

Ριχνοντας μια πολιτικοκοινωνικη ματια στα τελευταια 30 χρονια της νεοελληνικης ιστοριας, ευκολα διαπιστωνει κανεις ότι μαζικη εξοδο στους δρομους 50000 και πλεον ατομων, υπηρξε μονο στην περιπτωση του Παοκ για την παραγραφη των χρεων του, με τον Βγενοπουλο όταν καταφερε να βγαλει 30 χιλιαδες κοσμο στον δρομο σ’ένα απογευμα για τον Παναθηναικο και στο φανταστικο προβλημα της Μακεδονιας.

Η απλη παρατηρηση ολων αυτων των συμβαντων σημαινει κατι…

Αν δεν δημιουργηθει μια κρισιμη μαζα συνειδητοποιημενων ατομων που με πληρη επιγνωση αναγνωριζουν ότι ’’τα ως εχουν’’ πρεπει να γκρεμιστουν για ν’ανατειλει το καινουργιο, η κατασταση θα συνεχιζει να κυμαινεται σε επιπεδα…πατου.

Fotis είπε...

Καλησπέρα, Γιάννη μου!

Καιρό έχουμε να τα πούμε.
Τώρα, να σου πω ότι διαφωνώ με όσα λες, δε γίνεται!

Κι εγώ δε μπορώ να περηφανευτώ ότι βγήκα ποτέ να φωνάξω για όσα με ενοχλούν και με στενοχωρούν στην καθημερινότητά μας.
Στην ουσία, αντέδρασα μόνο τώρα που ένιωσα ότι πλήττονται κάποια πάγια συμφέροντα, όπως πολύ σωστά το έθεσες.

Δεν ξέρω αν θα βγει κάτι. Θα συνεχίσω να ψάχνω, να αμφισβητώ και να ελπίζω πως κάποια στιγμή θα συγκεντρωθεί αυτή η κρίσιμη μάζα, προτού βέβαια είναι πολύ αργά για να ανατραπεί αυτή η κατάσταση.

Να είσαι καλά, φίλε!
Ευχαριστώ για τις σκέψεις σου.
Καληνύχτα!

Μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

Το να αρχίσεις να γνωρίζεις τον εαυτό σου είναι η πρώτη και η θεμελιώδης επανάσταση!

Κι όταν αρχίσεις έστω και λίγο να αφυπνίζεσαι εσωτερικά τότε αργά ή γρήγορα θα διαπιστώσεις πάνω σε τι στηρίζονται και τι στηρίζουν όλοι οι "ποιμένες" του κόσμου...
Η εξουσία τους είναι χτισμένη στο βαθύ σκοτάδι του εγώ.

Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος έλεγε στον Σμαραγδένιο Πίνακα: "όπως μέσα έτσι κι έξω"

Καλή σου μέρα Φώτη μου!!!

Fotis είπε...

Καλησπέρα, Ελένη!

Αυτό το ρημάδι το Εγώ πρέπει να μειώσουμε, να γίνουμε λοιπόν "εσωτερικοί επαναστάτες"...με αιτία!

Να είσαι καλά, κορίτσι μου!
Καλό βράδυ!

(Αν και θα τα πούμε στα δικά σου τα στέκια!)

ΒΑΣΙΛΗΣ είπε...

Τι να πω ρε παιδιά είναι συγκηνιτικό που υπάρχουν τόσο αφυπνισμένες ψυχές...σε όλους ένα μεγάλο μπράβο.Όταν όλο και πιο πολύ ανακαλύπτω ότι υπάρχουν πολλές τέτοιες φωνές,σας λέω μη φωβάστε τίποτα,όλα είναι υπέροχα...το μέλλον λαμπρό!!

Fotis είπε...

Φίλε Βασίλη, έστω και με 2 βδομάδες καθυστέρηση, σ' ευχαριστώ πολύ για το πέρασμα και τα καλά σου λόγια.

Δεν ξέρω αν είμαστε αφυπνισμένοι...
Μου φτάνει να ξέρω πως δεν κοιμόμαστε.
Πιο πολύ για κάτι ενδιάμεσο μου μοιάζει, το παλεύουμε όσο μπορούμε.

Να είσαι καλά!