Τετάρτη 23 Μαρτίου 2011

Επίκουρου προσφώνησις...


Ας στοχαστούμε πάνω στα αποσπάσματα της σοφίας του Επίκουρου κι ας μη θεωρήσουμε τα λεγόμενά του απλοϊκά και αυτονόητα…

Μέσα στα απλά λόγια και πράγματα κρύβονται συχνά οι πιο μεγάλες αλήθειες…

1. «Γεγόναμεν άπαξ, δις δε ουκ έστι γενέσθαι…συ δε ουκ ων της αύριον κύριος αναβάλλη το χαίρον, ο δε βίος μελλησμώ παραπόλλυται και εις έκαστος ημών ασχολούμενος αποθνήσκει.»

«Γεννηθήκαμε μια φορά και δε γίνεται να γεννηθούμε και δεύτερη…Όμως εσύ, που δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις την ευτυχία σου και η ζωή σπαταλιέται στις αναβολές και ο καθένας μας γεμάτος ασχολίες πεθαίνει.»

2. «Ου βιαστέον την φύσιν αλλά πειστέον. Πείσομεν δε τας αναγκαίας επιθυμίας εκπληρούντες, τας τε φυσικάς αν μη βλάπτωσι, τας δε βλαβεράς πικρώς ελέγχοντες.»

«Δε χρειάζεται να βιάζουμε τη φύση αλλά να την υπακούμε. Και θα την υπακούσουμε ικανοποιώντας τις αναγκαίες επιθυμίες κι όσες φυσικές δε βλάπτουν και διώχνοντας με σκληρότητα τις βλαβερές.»

3. «Προς μεν τάλλα δυνατόν ασφάλειαν πορίσασθαι, χάριν δε θανάτου πάντες άνθρωποι πόλιν ατείχιστον οικούμεν.»

«Μπορούμε να εξασφαλιστούμε ως προς όλα τα άλλα, όμως εξαιτίας του θανάτου όλοι οι άνθρωποι ζούμε σε μια πόλη ανοχύρωτη.»


4. «Σαρκός φωνή το μη πεινήν, το μη διψήν, το μη ριγούν. Ταύτα γαρ έχων τις και ελπίζων έξειν καν Διί υπέρ ευδαιμονίας μαχέσαιτο.»

«Η σάρκα φωνάζει να μην πεινά, να μη διψά και να μην κρυώνει. Γιατί όποιος έχει αυτά και ελπίζει να τα διατηρήσει, μπορεί να ανταγωνιστεί στην ευτυχία ακόμα και τον Δία.»

5. «Ουχ ούτως χρείαν έχομεν της χρείας παρά των φίλων ως της πίστεως της περί της χρείας.»

«Δεν έχουμε τόσο ανάγκη τις υπηρεσίες των φίλων όσο την πίστη πως μπορούμε να τις χρησιμοποιήσουμε.»

6. «Γελάν άμα δει και φιλοσοφείν και οικονομείν και τοις λοιποίς οικειώμασι χρήσθαι και μηδαμή λήγειν τας εκ της ορθής φιλοσοφίας φωνάς αφιέντας.»

«Πρέπει ταυτόχρονα να γελάμε και να φιλοσοφούμε και να μεριμνούμε για τα του οίκου και να χρησιμοποιούμε τις υπόλοιπες ικανότητές μας και να μη σταματάμε ποτέ να κηρύττουμε τα λόγια της ορθής φιλοσοφίας.»

7. «Ο σοφός εις τα αναγκαία συγκριθείς μάλλον επίσταται μεταδιδόναι ή μεταλαμβάνειν. Τηλικούτον αυταρκείας εύρε θησαυρόν.»

«Ο σοφός σε σχέση με τα αναγκαία της ζωής γνωρίζει πιο πολύ να δίνει παρά να παίρνει. Τέτοιο θησαυρό έχει βρει στην αυτάρκεια.»

8. «Τας φαύλας συνηθείας ώσπερ άνδρας πονηρούς πολύν χρόνον μέγα βλάψαντας τελείως εκδιώκομεν.»

«Τις κακές συνήθειες τις διώχνουμε ολότελα από κοντά μας, σαν πονηρούς ανθρώπους που για πολύ καιρό μας έκαναν μεγάλο κακό.»

9. «Πειράσθαι την υστέραν της προτέρας κρείττω ποιείν, έως αν εν οδώ ώμεν. Επειδάν δ’ επί πέρας έλθωμεν, ομαλώς ευφραίνεσθαι.»

«Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε το επόμενο ταξίδι καλύτερο από το προηγούμενο, όσο βρισκόμαστε ακόμη στο δρόμο. Κι όταν φτάσουμε στο τέρμα, ας χαρούμε χωρίς υπερβολή.»




10. «Ουδέν ικανόν ω ολίγον το ικανόν.»

«Τίποτα δεν είναι αρκετό γι’ αυτόν που και το αρκετό του φαίνεται λίγο.»

11. «Μηδέν σοι εν βίω πραχθείη ο φόβον παρέξει σοι ει γνωσθήσεται τω πλησίον.»

«Μην πράξεις τίποτα στη ζωή σου που θα σου δημιουργήσει φόβο, αν το μάθει ο πλησίον σου.»

12. «Προς πάσας τας επιθυμίας προσακτέον το επερώτημα τούτο: τι μοι γενήσεται αν τελεσθή το κατά επιθυμίας επιζητούμενον; Και τι εάν μη τελεσθή;»

«Σε όλες τις επιθυμίες πρέπει να θέσουμε το εξής ερώτημα: τι θα μου συμβεί αν πραγματοποιηθεί αυτό που ζητά η επιθυμία; Και τι αν δεν πραγματοποιηθεί;»

13. «Της αυταρκείας καρπός μέγιστος η ελευθερία.»

(αμετάφραστο)

14. «Ο ατάραχος εαυτώ και ετέρω αόχλητος.»

«Ο γαλήνιος δεν ταράσσεται ο ίδιος ούτε ταράζει τους άλλους»

15. «Ου λύειν την της ψυχής ταραχήν ουδέ την αξιόλογον απογεννά χαράν ούτε πλούτος υπάρχων ο μέγιστος ουθ’ η παρά τοις πολλοίς τιμή και περίβλεψις ούτ’ άλλο τι των παρά τας αδιορίστους αιτίας.»

«Ούτε τα μεγαλύτερα δυνατά πλούτη ούτε η τιμή κι ο θαυμασμός από το πλήθος ούτε οτιδήποτε άλλο, που έχει αιτία με ακαθόριστα όρια, μπορεί να κατευνάσει την ταραχή της ψυχής και να φέρει αληθινή χαρά.»

ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ, 14-81




Κυριακή 20 Μαρτίου 2011

Εξάρτηση...


Όσο θα αργοσταλάζει μέσα στις ασθενικές μας φλέβες

ο ορός της εξάρτησης,


τόσο η ώρα θα μακραίνει

που θα δειπνήσουμε με τους θεούς

στης Αλήθειας την τράπεζα…


Παρασκευή 4 Μαρτίου 2011

Ποτάμια...

Ποτάμια που προέρχονται από της γης τα βάθη

τέκνα πηγών, αδέρφια της βροχής

και του λευκού χιονιού,

κατηφορίζουν προς τη θάλασσα,

άλλα αργά, νωχελικά, στριφογυρίζουν


τη διαδρομή και το τοπίο απολαμβάνοντας

κι άλλα ασυγκράτητα, πολύβουα

κι ορμητικά μες στη βιασύνη τους


από μεγάλους καταρράκτες στα δέλτα της αιωνιότητας

χύνονται παφλάζοντας…


Συναντηθήκαμε, αδερφέ μου, στο μεσοστράτι της ζωής,

σαν τους διαβάτες που έσμιξαν και περπατήσανε παρέα λίγες ώρες,

συνοδοιπόροι ερχόμενοι από αλλού και για αλλού τραβώντας…




Κέρδος ή χάσιμο και για τους δυο μας τούτο το αντάμωμα

ποιος το γνωρίζει;…

Δεν έχω μάθει να μετράω με αριθμούς

την αγωνία, την ελπίδα και τον πόνο μου.




Μου φτάνει μόνο που ήσουν εδώ

για λίγες μέρες ή ώρες τι πειράζει,

που κοιταχτήκαμε ανθρώπινα, που σφίξαμε τα χέρια

και που στηρίξαμε ο ένας του άλλου τον καρπό

στο παραπάτημα…


Λόγια δεν έχω άλλα να σου πω,

καλό σου δρόμο,

σαν τα ποτάμια θ’ ανταμώσουμε ξανά σε κάποια θάλασσα,

για την παρέα στο ταξίδι

σ’ ευχαριστώ…


Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011

Προσκύνημα στον ιερό βράχο


Περπάτησα ξανά πάνω σε πέτρες άγιες,

βαπτίστηκα στης Αττικής τον ήλιο

κι έχτισα πάνω στο βράχο της ψυχής μου

ναό κι ακρόπολη…


Με το βλέμμα στραμμένο στο αιώνιο θαύμα

καθηλωμένος κι άναυδος

εκεί που σμίγουν λουσμένα μέσα σε μάρμαρο ιερό

τα έργα των θεών και των ανθρώπων,


λέπια τα ψεύδη πέσαν απ’ τα μάτια μου,

αποκατέστησα εντός μου την πολύτιμη αρμονία,

σαν άνθος πάλλευκο βλάστησε μέσα μου η αλήθεια…


Τόσο καιρό πού έψαχνα;…


Άλλο δεν έχει δρόμο να διαβεί

το Φως

παρά την Τέχνη…



Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου 2011

Ζωή Αιώνια


Αγάπης άρωμα κι άσβεστο Φως ήσουν Ψυχή μου. Παρθένα αναδύθηκες, σπίθα φωτιάς αθάνατη απ’ την Αιώνια Φλόγα. Μα μέθυσες απ’ το ίδιο τ’ άρωμά σου κι έφτιαξες κόσμο ψεύτικο, πρωτόγνωρο για σένα.

Πως μπόρεσες;


Μαγεύτηκες σαν Νάρκισσος, απ’ το καθρέπτισμα της μορφής σου στα κρυστάλλινα νερά της πηγής, και χάθηκες στη λήθη.


Πως μπόρεσες;




Άφησες την πλάνη της ύλης να σε παγιδέψει με λόγια ψεύτικα, να εισχωρήσει μέσα σου και να νοθέψει το μύρο σου. Τα κύματα της διττότητας διατάραξαν τη γαλήνη σου και έπνιξαν κάθε παλμό αγάπης και χαράς, κι έμεινες να δονείσαι πλέον αμυδρά και άρρυθμα. Αφέθηκες να σε παρασύρει το ρεύμα της χωριστικότητας και σε οδήγησε στη δίνη της απόγνωσης.


Τι κρίμα!


Έπνιξες τη θεία δόνηση σου, σκοτείνιασες το διάχυτο στην απεραντοσύνη θείο φως σου, ξεθύμανες το παραδείσιο άρωμά σου.


Άνθρωπος πλέον, περιπλανώμενος στη γη, τυφλός μες το σκοτάδι, κι απ’ το θρόνο που κάποτε κατείχες θα έβλεπες σήμερα την αντανάκλασή σου να έρπει δυστυχισμένη.


Πως μπόρεσες ;


Κλείσε τα άψυχα μάτια σου, που σε κόσμο ψεύτικο σ’ έχουν φέρει και σε λάθος ζωή σε οδηγούν και σκύψε στα βάθη της Ύπαρξής σου. Ξεσκέπασε την ψυχή σου, την αληθινή ζωή θαμμένη κάτω απ’ τη ζωή σου, που διψά, σταγόνα αυτή να ενωθεί με την αιώνια θάλασσα.

Άσε το φως του θησαυρού σου να ξεχυθεί ατέλειωτο, να δώσει ζωή στη ζωή σου που ψυχορραγεί.

Πες όχι στο θάνατο που αιώνες τον ακολουθείς κι άρχισε πάλι να ζεις.

Δες την αληθινή ζωή που τόσο ανόητα και μάταια προσπάθησες να σβήσεις μα οι κραδασμοί της ακόμα αργοδονούν την ύπαρξή σου.


Ζωή επλάσθης ο ίδιος, γίνε ξανά ζωή αιώνια.



Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Παρασκευή 4 Φεβρουαρίου 2011

Η ηρωική αντίληψις της ζωής

Στη σημερινή εποχή του κατήφορου, της ανευθυνότητας, του ψεύδους, της απάτης, της ατιμωρησίας και της ηθικής παρακμής, μορφές, όπως αυτή του σπουδαίου φιλολόγου και φιλοσόφου Ιωάννη Συκουτρή (1901-1937), έρχονται από τα βάθη του χρόνου, πάντα ζωντανές και πάντα επίκαιρες, για να μας θυμίσουν θεμελιώδεις αξίες και διδάγματα ζωής…

Παραθέτω αποσπάσματα από κείμενό του σχετικά με τον ηρωικό τρόπο ζωής, παρμένο από σειρά μαθημάτων του στην Ελευθέρα Σχολή Κοινωνικής Προνοίας. Αξίζει να δώσουμε προσοχή σε μερικές αρετές, που, αν υπήρχαν σήμερα σε μεγαλύτερο βαθμό και σε περισσότερους ανθρώπους, θα αρκούσαν ίσως για να αποφύγουμε το θλιβερό κατάντημα των ημερών μας…

[ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η σύνταξη και η ορθογραφία ακολουθεί το πρωτότυπο κείμενο.]

"…[Ο ηρωικός άνθρωπος]…αισθάνεται πως είναι διαλεγμένος από την Μοίραν ως αγωνιστής και ως μάρτυς – περισσότερον ως μάρτυς, αφού την επιτυχίαν δεν τη μετρεί με αποτελέσματ’ άμεσα, με αριθμούς και μεγέθη, δεν την μετρεί καν διόλου. Είναι το αλεξικέραυνον, που θα συγκεντρώση επάνω του (θα προσελκύση μάλλον εθελουσίως) όλας τας καταιγίδας και όλα τ’ αστροπελέκια, δια να προστατευθούν τα κατοικητήρια των ειρηνικών ανθρώπων. Αλλά θα το κάνη όχι από πνεύμ’ αλτρουισμού και εθελοθυσίας υπέρ των άλλων. Εις την ετοιμότητα του κινδύνου τον σύρει με ακαταμάχητον έλξιν η αισθητική, θα έλεγα, γοητεία του κινδύνου, η συναίσθησις ότ’ είναι προνόμιον των εκλεκτών (όχι καθήκον ή πράξις φιλανθρωπίας) να συντρίβωνται υπέρ των άλλων, υπό των άλλων – το εκλεκτότερον προνόμιον!

Ο ηρωικός άνθρωπος δεν είναι το άνθος, δεν είν’ ο καρπός – αυτά αντιπροσωπεύουν το παρόν και του παρόντος την ανεπιφύλακτον χαράν. Είναι ο σπόρος που θα ταφή και θα σαπίση, δια να αναφανή το άνθισμα και το κάρπισμα. Είν’ εκείνος που θάπτεται δια να εορτασθή η ανάστασις, και ανάστασις χωρίς ταφήν δεν υπάρχει.



Αλλ’ ο ηρωικός άνθρωπος δεν δείχνεται εις την συντριβήν του μόνον, ή και εις την ετοιμότητα έστω προς συντριβήν. Ειδεμή, η ηρωική αντίληψις θα ήτον ιδεώδες θανάτου μόνον, όχι μορφή ζωής – και τι ζωής! Ο ηρωικός άνθρωπος, και μόνον αυτός, ζη έντονα και πλούσια ολόκληρον την Ζωήν. Αλλά το να ζήση έντονα δεν σημαίνει δι’ αυτόν ό,τι συνήθως νοούμεν με την έκφρασιν αυτήν: να δοκιμάζη άφθονα και δυνατά τας απολαύσεις και τας ηδονάς της Ζωής.

Δεν τας αγνοεί βέβαια τας απολαύσεις της Ζωής ο ηρωικός άνθρωπος, αλλά τας δοκιμάζει τόσον, όσον χρειάζεται να τας ξεπεράση, τας γνωρίζει τόσον, ώστε να εννοή, ότι κατά βάθος παραλύουν μάλλον την δύναμιν του ανθρώπου, και ας του χαρίζουν την ψευδαισθησίαν της εντατικότητος και της πλησμονής. Έπειτα τας απολαύσεις αναζητεί εκείνος που ζητεί να πάρη από την Ζωήν, όχι εκείνος που έχει να της δώση – και σε πλουτίζει όχι το να παίρνης αλλά το να δίδης

…Πράγματι ο πόλεμος και ο κίνδυνος είναι το στοιχείον του, η απαραίτητος τροφή του. Ο πόλεμος, λέγω, και η νίκη, όχ’ η επιτυχία. Η επιτυχία δεν είναι πάντοτε νίκη. Είναι νίκη εξωτερική, εξωτερικός πλουτισμός εις επιτεύγματα και κέρδη…Αλλ’ ο ηρωικός ζητεί την νίκην εκείνου που χαίρεται το ότι επολέμησε, το ότι εκινδύνευσε, το ότι αντέστη, την νίκην ως ευκαιρίαν μόνον να ζήση εντόνους και αγωνιώδεις στιγμάς. Και παρόμοια νίκη συνυπάρχει κάλλιστα με την αποτυχίαν εις τους αντικειμενικούς σκοπούς, καθώς η αποτυχία των 300 εις τας Θερμοπύλας…

…Αλλ’ επιτυχία σημαίνει πραγματοποίησις σκοπού, που ευρίσκετ’ έξω μας, και εκείνος έχει μέσα του τον σκοπόν και το νόημα της υπάρξεώς του. Απέναντι αυτού τίποτε δεν μετρεί, ούτ’ η ζωή του ούτ’ η ευτυχία του…

…Οι πολλοί καμαρώνουν δι’ όσους κινδύνους απέφυγαν, όχι δι’ όσους υπεβλήθησαν. Περιγράφουν τας επιτυχίας που επραγματοποίησαν, και υπερηφανεύονται δια την εξυπνάδα των. Αλλά δια τον ηρωικόν άνθρωπον, το είδαμεν: η επιτυχία δεν αποτελεί ούτε κριτήριον ούτε ιδεώδες. Ιδεώδες του και κριτήριον: να ζήση δυνατός και ωραίος. Και είναι γενναιότερον και ωραιότερον ν’ αδικηθής παρά ν’ αδικήσης, να εξαπατηθής παρά να εξαπατήσης.

Άλλωστε προς τι να εξαπατήση; Εξαπατούν οι ετεροκεντρικοί, αυτοί που ασχολούνται διαρκώς με τους άλλους, δια να τους αντιγράφουν ή να τους φθονούν, ή και τα δύο μαζί…Ο ηρωικός όμως αποτελεί ο ίδιος κέντρον του εαυτού του, ελεύθερος εις την απομόνωσίν του, αριστοκρατικός με την απόστασιν εις την οποίαν κρατεί τους άλλους, απτόητος με το θάρρος της προσωπικής του γνώμης και της προσωπικής του ευθύνης, υπερήφανος μέσα εις το άβατον τέμενος της μοναξιάς του…

…Και όμως σπείρει άφθονα τα γεννήματα του νου του. Τα σπείρει, διότι δεν ημπορεί να κάνη διαφορετικά, όπως το δέντρον που τινάζει τους καρπούς του σαν ωριμάσουν, είτ’ ευρίσκοντ’ από κάτω είτε όχι αυτοί που θα τους είναι χρήσιμοι…



Υπερήφανος είναι, όχι εγωιστής. Δι’ αυτό σπαταλά τον εαυτόν του. Η ευτυχία του είναι να δαπανά, ακριβέστερον ακόμη: να δαπανάται. Ανεξάντλητος όπως είναι, δεν ξέρει αριθμητικήν. Είναι τόσον πλούσιος, ώστε θ’ αναπληρώση εύκολα (το ξέρει) κάθε ζημίαν. Προς τι λοιπόν να την υπολογίζη; Υπολογίζει ο πτωχός. Ο πλούσιος κλείνει τα μάτια, απλώνει το χέρι, και σκορπά…Όσα και να σκορπίση, πάντοτ’ εκ του περισσεύματος θα είναι.

Εκ του περισσεύματος αντλεί και η μεγαλοδωρία του ηρωικού ανθρώπου. Αφρόντιστα και αδίστακτα σπαταλά τα πλούτη του, την δραστηριότητά του, την υγείαν του, την ρωμαλεότητα της ψυχής και του νου του. Σκορπά την αγάπην του χωρίς ανταλλάγματα, έτοιμος να πληρώση εκείνους που θα θελήσουν να την δεχθούν. Σκορπά τας συγκινήσεις, τους ενθουσιασμούς και τη φλόγα, τα κάλλη και τα ρίγη της ψυχής του…

…Και είν’ η χαρά του να σκορπά: όλα τ’ αγαθά της γης τα εκτιμά όχι ως κτήματα, αλλ’ ως χρήματα (με την αρχαίαν σημασίαν της λέξεως, εκ του χρώμαι), ως δαπανήματα δηλαδή. Ή μάλλον πιστεύει πως αγαθά δεν είναι. Γίνονται αγαθά, αφ’ ης στιγμής και εφ’ όσον δαπανώνται.



Εις την εργασίαν του καθυποβάλλεται με ανεπιφύλακτον προθυμίαν. Την δέχεται αυτονόητα και χαρωπά, αφού είναι κάτι βαρύ και δύσκολον, αφού ζωή σημαίνει δι’ αυτόν δράσις και κάματος. Εργάζεται από την επιθυμίαν να χρησιμοποιή τας δυνάμεις του σώματος και της ψυχής εις έργα δύσκολα, εργάζετ’ αισθητικώς, καθώς ένας αθλητής…

…Η ζωή ενός ανθρώπου, καθώς αυτού που περιέγραψα, δεν ημπορεί παρά να είναι σύντομος…Σύντομος, διότι ο ηρωικός άνθρωπος περνά ολόκληρον την ζωήν του εις το πολυκίνδυνον μέτωπον του πολέμου. Σύντομος, διότι πάντοτε είναι, από την μοίραν του και μόνην οδηγούμενος, ερασιθάνατος.

Βαδίζει προς τον θάνατον όχι δια να αναπαυθή, όχι διότι εβαρέθηκε την ζωήν, όχι διότι εδειλίασεν ενώπιον αυτής, όχι από μαρασμόν και εξάντλησιν των δυνάμεών του. Ο ηρωικός άνθρωπος δεν υφίσταται τον θάνατον. Δι’ αυτόν και ο θάνατος ακόμη δεν είναι πάσχειν, είναι πράττειν. Είναι η τελευταία πράξις, με την οποίαν επισφραγίζει όλας του τας άλλας πράξεις. Τους δίδει αυτή το νόημα. Διότι και η Ζωή όλη είναι μία διαρκής αρχή, και η αρχή το νόημά της αντλεί από το τέλος, του οποίου είν’ η αρχή. Και είναι το τέλος ο θάνατος, αλλά και η τελείωσις.

Αλλ’ ο πληθωρισμός της ζωής είναι τόσος μέσα του, ώστε και ο θάνατός του δεν είν’ εκμηδένισις πλέον. Μεστώνει από περιεχόμενον, από ηθικήν αναγκαιότητα, πλημμυρίζει από την χαράν και την ωραιότητα μιας τελευταίας νίκης – παρόμοια με τον ήλιον, ο οποίος, κλίνων προς την δύσιν, ενδύεται την πορφυράν του μεγαλοπρέπειαν…"




Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2011

Όλα τα Μονοπάτια Ενώνονται πάνω στο Βουνό


Αγάπη ή Επίγνωση ;


Μετά από τον προβληματισμό που έθεσε ο καπετάν Φώτης και προσπαθώντας να επιλέξω το μέγιστο των χαρισμάτων (ανάγκη του νου μας είναι πάντα να επιλέγει) έπεσα πάνω σε μια ομιλία του Όσσο (ποιού άλλου;) που ξεδιάλυνε μέσα μου την απάντηση:


Η ψηλότερη κορυφή είναι το αποκορύφωμα όλων των αξιών: Αλήθεια, αγάπη, επίγνωση, αυθεντικότητα – συνολικά. Αυτές οι ποιότητες είναι αδιαχώριστες στην ψηλότερη κορυφή. Είναι διαχωρισμένες μόνο στις σκοτεινές κοιλάδες του ασυνείδητου μας. Είναι διαχωρισμένες μόνο όταν είναι μολυσμένες, ανακατεμένες με άλλα πράγματα. Τη στιγμή που γίνονται καθαρές, γίνονται ένα. Όσο πιο καθαρές, τόσο πιο κοντά έρχονται η μία με την άλλη.

Για παράδειγμα, κάθε αξία υπάρχει σε πολλά επίπεδα. Κάθε αξία είναι μια σκάλα με πολλά σκαλοπάτια. Η αγάπη είναι πόθος, το κατώτερο σκαλοπάτι – που αγγίζει την κόλαση – και η αγάπη είναι επίσης και προσευχή, το ανώτερο σκαλοπάτι, που αγγίζει τον παράδεισο. Και ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο υπάρχουν πολλά επίπεδα, που είναι ευδιάκριτα.

Στον πόθο, η αγάπη είναι μόνο ένα τοις εκατό. Τα ενενήντα εννέα τοις εκατό είναι άλλα πράγματα: ζήλιες, κτητικότητα, θυμός, σεξουαλικότητα, εγωισμοί. Είναι περισσότερο κάτι σωματικό, κάτι χημικό. Δεν υπάρχει τίποτα βαθύτερο από αυτό. Είναι πολύ επιφανειακό – ούτε καν επιδερμικό.





Όσο ψηλότερα πας, τόσο βαθύτερα γίνονται τα πράγματα. Αρχίζουν να έχουν καινούργιες διαστάσεις. Αυτό που ήταν μόνο σωματικό, αρχίζει να έχει και ψυχολογική διάσταση. Αυτό που ήταν απλώς βιολογικό, γίνεται και ψυχολογικό. Μοιραζόμαστε τη βιολογία με όλα τα ζώα, όχι όμως και την ψυχολογία.

Όταν η αγάπη πηγαίνει ακόμα ψηλότερα – η βαθύτερα, που είναι το ίδιο – τότε αρχίζει να έχει κάτι πνευματικό μέσα της. Γίνεται μεταφυσική. Μόνο ο Βούδας, ο Κρίσνα, ο Χριστός γνωρίζουν αυτή την ποιότητα της αγάπης.

Η αγάπη απλώνεται παντού και το ίδιο συμβαίνει και με άλλες αξίες. Όταν η αγάπη είναι εκατό τοις εκατό αγνή, δεν μπορείς να κάνεις κανένα διαχωρισμό ανάμεσα στην αγάπη και την συνειδητότητα. Τότε, δεν είναι πια δύο. Δεν μπορείς να κάνεις κανένα διαχωρισμό ούτε ανάμεσα στην αγάπη και τον Θεό. Δεν είναι πλέον δύο. Γι’ αυτό και η δήλωση του Ιησού ότι ο Θεός είναι αγάπη. Τα κάνει συνώνυμα. Υπάρχει μεγάλη ενόραση σ’ αυτό.




Στην περιφέρεια, το κάθε τι εμφανίζεται διαχωρισμένο από το κάθε τι άλλο. Στην περιφέρεια η ύπαρξη έχει πολλές μορφές. Όσο πιο κοντά στο κέντρο έρχεσαι, η πολλαπλότητα αρχίζει να λιώνει, να διαλύεται και αρχίζει να εμφανίζεται το ενιαίο. Το κάθε τι είναι ένα.

Δεν υπάρχει τίποτα ανώτερο και τίποτα κατώτερο. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχουν δύο αξίες. Υπάρχουν δύο μονοπάτια, που οδηγούν από την κοιλάδα στην κορυφή.

Το ένα μονοπάτι είναι η επίγνωση, ο διαλογισμός, το μονοπάτι του Ζεν. Το άλλο είναι το μονοπάτι της αφοσίωσης, των μπάκτι, των Σούφι. Αυτά τα δύο μονοπάτια είναι διαχωρισμένα όταν αρχίζεις το ταξίδι. Πρέπει να επιλέξεις. Όποιο κι αν επιλέξεις πρόκειται να σε οδηγήσει στην ίδια κορυφή.

Και όσο φτάνεις πιο κοντά στην κορυφή, θα εκπλαγείς: Οι ταξιδιώτες του άλλου μονοπατιού έρχονται πιο κοντά σ’ εσένα. Σιγά – σιγά, τα μονοπάτια αρχίζουν να ενώνονται. Μέχρι να φτάσεις στην κορυφή, έχουν γίνει ένα.




Ο άνθρωπος που ακολουθεί το μονοπάτι της επίγνωσης, βρίσκει αγάπη σαν συνέπεια της επίγνωσης του, σαν υποπροϊόν, σαν σκιά. Και εκείνος που ακολουθεί το μονοπάτι της αγάπης βρίσκει επίγνωση σαν συνέπεια, σαν υποπροϊόν, σαν σκιά της αγάπης. Είναι οι δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος.

Και να θυμάσαι: Αν η επίγνωσή σου στερείται αγάπης, τότε είναι ακόμα ακάθαρτη. Δεν έχει ακόμα γνωρίσει το εκατό τοις εκατό καθαρότητας. Δεν είναι ακόμα αληθινή επίγνωση. Δεν είναι καθαρό φως.

Πρέπει να υπάρχουν θύλακες σκοταδιού μέσα σου που δουλεύουν ακόμα, λειτουργούν, σε επηρεάζουν, κυριαρχούν πάνω σου. Αν η αγάπη σου είναι χωρίς επίγνωση, τότε δεν είναι ακόμα αγάπη. Πρέπει να είναι κάτι κατώτερο, κάτι πιο κοντά στον πόθο, παρά στην προσευχή.




Άφησέ το λοιπόν, να είναι το κριτήριο: Αν ακολουθείς το μονοπάτι της επίγνωσης, ας είναι η αγάπη το κριτήριο.

Όταν η επίγνωσή σου ξαφνικά ανθίσει μέσα στην αγάπη, ξέρεις απόλυτα ότι η επίγνωση έχει συμβεί, το σαμάντι έχει επιτευχθεί.

Αν ακολουθείς το μονοπάτι της αγάπης, τότε άφησε την επίγνωση να λειτουργήσει σαν κριτήριο, σαν λύδια λίθος. Όταν ξαφνικά, από το πουθενά, στο ίδιο το κέντρο της αγάπης σου, αρχίζει να εμφανίζεται μια φλόγα επίγνωσης, τότε ξέρεις…

Γλέντα το! Έχεις φτάσει στο σπίτι.



Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2011

Άγγελοι ή δαίμονες;...


...Δεν πιστεύω στην κόλαση ούτε στον παράδεισο, έτσι όπως μας τον παρουσιάζουν οι επίσημες θρησκείες...Μέσα μας είναι και τα δύο και κάθε στιγμή επιλέγουμε το άσπρο ή το μαύρο...

...Και το ερώτημα του τίτλου είναι ασφαλώς ρητορικό...Δεν είμαστε ούτε 100% άγγελοι ούτε 100% δαίμονες...Μέσα μας εμπεριέχουμε και τη θεία / αγγελική φύση, που στρέφεται προς το πνεύμα και την κατώτερη / δαιμονική, που παρασύρεται από τις απολαύσεις του υλισμού και ξεχνά την αληθινή της υπόσταση...

...Όσο για τον όρο "θανάσιμα αμαρτήματα", χρησιμοποίησα τον συμβατικό όρο που υιοθέτησε η χριστιανική εκκλησία, χωρίς να ασπάζομαι την άποψη πως η επιλογή τους οδηγεί στο θάνατο και την αιώνια φριχτή τιμωρία...Απλώς, όταν ξεχνιόμαστε και επιλέγουμε το αμάρτημα αντί για την αρετή, καθυστερούμε την πνευματική μας ανάπτυξη, "αστοχούμε" [σύμφωνα με την αρχαιοελληνική σημασία της "αμαρτίας", από το "αμαρτάνω"=χάνω το στόχο] και συσσωρεύουμε αρνητικό κάρμα, που μας βασανίζει και μετατρέπει τη ζωή μας σε πραγματική "κόλαση"...

...Αντίθετα, όταν διατηρούμε την επίγνωσή μας και επιλέγουμε συνειδητά την ταπεινοφροσύνη αντί για την αλαζονεία, την ελεημοσύνη / γενναιοδωρία αντί για την απληστία, την εγκράτεια αντί για τη λαγνεία, τη νηστεία αντί για τη λαιμαργία, την πραότητα και τη στγχώρεση αντί για την οργή, το ζήλο αντί για την οκνηρία και την αγάπη αντί για το φθόνο, τότε εγκαθιδρύουμε μέσα μας την ασύγκριτη πνευματική γαλήνη, που αντιστοιχεί στον "παράδεισο"...


ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΑΡΕΤΗ

Αλαζονεία Ταπεινοφροσύνη

Απληστία Ελεημοσύνη

Λαγνεία Εγκράτεια

Λαιμαργία Νηστεία

Οργή Πραότητα

Οκνηρία Ζήλος

Φθόνος Αγάπη


ΕΣΥ;;;….

Τι θα επιλέξεις;;;…

Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2011

Πόσο εύθραυστοι είμαστε...



«Ποίημα για κάθε άνθρωπο»

(John Wood, 1974)

Θα σας παρουσιάσω αργά-αργά

πτυχές του εαυτού μου,

αν έχετε υπομονή και είστε τρυφεροί.

Θα ανοίξω συρτάρια

που συνήθως μένουν κλειστά


και θα βγάλω από εκεί τόπους και ανθρώπους και πράγματα,

ήχους και οσμές, έρωτες και απογοητεύσεις, ελπίδες και λύπες,

κομμάτια εδώ κι εκεί μιας ζωής τριάντα χρόνων

που αιχμαλώτισα στις φούχτες μου

και αφού βρέθηκαν στα χέρια μου

εξόρυξαν το δρόμο προς τη μνήμη μου,

εισέβαλαν στην καρδιά μου

- εσείς κι εγώ δεν θα τα δούμε ποτέ –

είναι ο εαυτός μου.



Αν δεν τα πάρετε στα σοβαρά,

αρνηθείτε τη σημασία τους

ή αν, χειρότερα, τα κρίνετε,

θα αρχίσω ήσυχα, αργά-αργά να τα τυλίγω

σε μικρά βελούδινα πανάκια,

όπως τα παλιά ασημένια και χρυσά κοσμήματα,


θα τα τοποθετήσω σε μία μικρή ξύλινη μπιζουτιέρα

και θα την κλειδώσω…


[ Πόσες φορές έχουν οι άνθρωποι γύρω μας προσπαθήσει να μας προσφέρουν μικρά πολύτιμα κομμάτια από το θησαυρό της ψυχής τους κι εμείς είτε γελάσαμε μαζί τους είτε αδιαφορήσαμε είτε ακόμα τους επιτεθήκαμε, με αποτέλεσμα να τους τρομάξουμε και να “κλειδώσουν” πάλι την καρδιά τους…

Μήπως θα έπρεπε να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί;…

Άλλωστε, είμαστε όλοι τόσο εύθραυστοι…

Ο Sting κάτι ξέρει…]