Το Πάσχα πέρα από όλα όσα γνωρίζουμε

Το Πάσχα πέρα από όλα όσα γνωρίζουμε, θα μπορούσε να είναι μια εσωτερική πνευματική κατάσταση, μέσα από την οποία κάθε ανθρώπινη υπόσταση κάποια στιγμή είναι αναγκασμένη να διέλθει για να φτάσει στη λύτρωση. Αρχίζουμε να κατανοούμε πλέον, ιδιαίτερα την εποχή που διανύουμε, πως το Πάσχα θα το βιώσουμε οι ίδιοι, πως θα περάσουμε όλα τα πάθη του Χριστού μέχρι να φτάσουμε στο τελικό στάδιο που είναι η Ανάστασή μας.

Η εορτή του Πάσχα είναι ένας συμβολισμός που έχει σχέση με την όλη πορεία του ανθρώπου, μέχρι να φτάσει στον προορισμό του, που δεν είναι άλλος από την ένωσή του με τη Μία Θεία Ουσία, τη Συμπαντική Θεότητα, της οποίας εκδήλωση και μόριο είναι ο ίδιος

Η κατάσταση του Πάσχα στον άνθρωπο αρχίζει από τη στιγμή που το Θείο Φως αρχίζει να επενεργεί πάνω στη διάνοιά του. Η Πνευματική Υπόσταση υποδουλώθηκε στο πέρασμα των αιώνων στην ύλη και παρέδωσε τα ηνία σ’ αυτήν. Έτσι έχουμε την κατάσταση δουλείας του Ισραηλίτικου λαού από τον Αιγυπτιακό. Ίσως δυστυχώς, έναν αντίστοιχο παραλληλισμό να μπορούμε να κάνουμε κι εμείς οι Έλληνες σήμερα που με την απώλεια των πνευματικών και ηθικών αξιών μας και με τις κακές επιλογές προσώπων, παραδώσαμε τα ηνία της χώρας μας σε ξένα χέρια.

Στο σημείο όμως αυτό έρχεται η κλήση του Φωτός, έντονη πλέον κι αποφασιστική, γιατί πάντα υπήρχαν κλήσεις αλλά ματαιώθηκαν, εφόσον η διάνοια είχε στα χέρια της όλες τις δυνάμεις, αδρανοποιώντας έτσι με όλα τα μέσα τα κέντρα, τα οποία ήταν κατάλληλα να συλλάβουν και να ενεργοποιήσουν αυτή την θεία έκχυση φωτός.

Η κρούση τώρα γίνεται έντονη, τόσο έντονη που κάθε περιθώριο αδυναμίας, εξασθένησης ή άγνοιας εξαλείφεται. Γίνεται σεισμός, επέρχεται κλονισμός στην έως τώρα κοιμώμενη και αδύναμη, έτοιμη να σβηστεί και να χαθεί συνείδηση. Η δόνηση συγκλονίζει και δημιουργεί ρήγμα βαθύ, εκεί που άλλοτε υπήρχε το συμπαγές πέτρωμα της συνήθειας και αφήνει να ελευθερωθεί η αχνή σπίθα ελπίδας, που είχε καταχωρηθεί σε μέρη άδυτα και σκοτεινά, προσμένοντας κάπου-κάπου λίγο οξυγόνο για να διατηρηθεί μέχρι τη στιγμή που θα της έδιναν τη δύναμη να φουντώσει και πάλι.

Αυτή η δόνηση, που είναι εντεταλμένη και προορισμένη για το σκοπό αυτό, κατευθύνεται από την Αέναη Πηγή προς όλες τις ψυχές και κρούει κάθε ψυχή. Και η κρούση αυτή δεν είναι απλή. Επιφέρει δόνηση ανάλογη, ώστε να προκαλέσει το απαραίτητο ρήγμα, αυτό που χρειάζεται για να επιτρέψει στην κρυμμένη φλόγα να εξέλθει και να ενδυναμωθεί. Είναι η Θεία Φωνή άνωθεν που καλεί το λαό της, τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, να ξυπνήσει. Είναι η Θεία Φωνή, το σπέρμα μέσα στον άνθρωπο, που απαντά στο κάλεσμα και αιτεί βοήθεια και στήριξη για να ενδυναμωθεί, για να μπορέσει να σπάσει τα δεσμά, να περπατήσει την Οδό και να ενωθεί με τη Μια Θεία Πηγή.

Είναι η Θεία καταβολή, η Θεία Υπόσταση σε κάθε άνθρωπο, που ξυπνά και έντονα διαμαρτύρεται για την έως τώρα δουλεία κι έντονα επιθυμεί να ελευθερωθεί, να σπάσει κάθε φραγμό δουλείας και υποταγής στους δεσμώτες, και να υπαχθεί στη Θεία Ουσία του.

Αγαπητοί μου συνοδοιπόροι

Καλή Λευτεριά

Και

Καλή Ανάσταση

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Ερωτικές Δονήσεις

Ήλιε, που κάθε πρωινό

απ’ τα παραθυρόφυλλα δειλά

γλυκοχαϊδεύεις το γυμνό, ανέγγιχτο κορμί της,

καθώς αργολικνίζεται στα μεταξένια της σεντόνια,

πάρε αν θες τα μάτια μου να δεις πως τη θαυμάζω

και τότε είμαι σίγουρος διπλά θα την φωτίζεις

Μα ίσως τα μάτια μόνα τους ποτέ να μη μπορέσουν

δίχως της καρδιάς την συνδρομή

ούτε της άφατης ομορφιάς

την λάμψη να αντικρύσουν,

μήτε της αγνής αγάπης

τους θείους αναπαλμούς να αντέξουν.

Γι’ αυτό αν θέλεις Ήλιε μου

αλώβητο σε ένταση τον θαυμασμό να νοιώσεις

πάρε μαζί με τη ματιά και την αθώα καρδιά μου

που ο έρωτας τη δόνησε στα πιο ισχυρά του ρίχτερ

και μ’ ύψωσε απλό θνητό,

ισόθεο στην τάξη.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Επίκουρου προσφώνησις...

Ας στοχαστούμε πάνω στα αποσπάσματα της σοφίας του Επίκουρου κι ας μη θεωρήσουμε τα λεγόμενά του απλοϊκά και αυτονόητα…

Μέσα στα απλά λόγια και πράγματα κρύβονται συχνά οι πιο μεγάλες αλήθειες…

1. «Γεγόναμεν άπαξ, δις δε ουκ έστι γενέσθαι…συ δε ουκ ων της αύριον κύριος αναβάλλη το χαίρον, ο δε βίος μελλησμώ παραπόλλυται και εις έκαστος ημών ασχολούμενος αποθνήσκει.»

«Γεννηθήκαμε μια φορά και δε γίνεται να γεννηθούμε και δεύτερη…Όμως εσύ, που δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις την ευτυχία σου και η ζωή σπαταλιέται στις αναβολές και ο καθένας μας γεμάτος ασχολίες πεθαίνει.»

2. «Ου βιαστέον την φύσιν αλλά πειστέον. Πείσομεν δε τας αναγκαίας επιθυμίας εκπληρούντες, τας τε φυσικάς αν μη βλάπτωσι, τας δε βλαβεράς πικρώς ελέγχοντες.»

«Δε χρειάζεται να βιάζουμε τη φύση αλλά να την υπακούμε. Και θα την υπακούσουμε ικανοποιώντας τις αναγκαίες επιθυμίες κι όσες φυσικές δε βλάπτουν και διώχνοντας με σκληρότητα τις βλαβερές.»

3. «Προς μεν τάλλα δυνατόν ασφάλειαν πορίσασθαι, χάριν δε θανάτου πάντες άνθρωποι πόλιν ατείχιστον οικούμεν.»

«Μπορούμε να εξασφαλιστούμε ως προς όλα τα άλλα, όμως εξαιτίας του θανάτου όλοι οι άνθρωποι ζούμε σε μια πόλη ανοχύρωτη.»

4. «Σαρκός φωνή το μη πεινήν, το μη διψήν, το μη ριγούν. Ταύτα γαρ έχων τις και ελπίζων έξειν καν Διί υπέρ ευδαιμονίας μαχέσαιτο.»

«Η σάρκα φωνάζει να μην πεινά, να μη διψά και να μην κρυώνει. Γιατί όποιος έχει αυτά και ελπίζει να τα διατηρήσει, μπορεί να ανταγωνιστεί στην ευτυχία ακόμα και τον Δία.»

5. «Ουχ ούτως χρείαν έχομεν της χρείας παρά των φίλων ως της πίστεως της περί της χρείας.»

«Δεν έχουμε τόσο ανάγκη τις υπηρεσίες των φίλων όσο την πίστη πως μπορούμε να τις χρησιμοποιήσουμε.»

6. «Γελάν άμα δει και φιλοσοφείν και οικονομείν και τοις λοιποίς οικειώμασι χρήσθαι και μηδαμή λήγειν τας εκ της ορθής φιλοσοφίας φωνάς αφιέντας.»

«Πρέπει ταυτόχρονα να γελάμε και να φιλοσοφούμε και να μεριμνούμε για τα του οίκου και να χρησιμοποιούμε τις υπόλοιπες ικανότητές μας και να μη σταματάμε ποτέ να κηρύττουμε τα λόγια της ορθής φιλοσοφίας.»

7. «Ο σοφός εις τα αναγκαία συγκριθείς μάλλον επίσταται μεταδιδόναι ή μεταλαμβάνειν. Τηλικούτον αυταρκείας εύρε θησαυρόν.»

«Ο σοφός σε σχέση με τα αναγκαία της ζωής γνωρίζει πιο πολύ να δίνει παρά να παίρνει. Τέτοιο θησαυρό έχει βρει στην αυτάρκεια.»

8. «Τας φαύλας συνηθείας ώσπερ άνδρας πονηρούς πολύν χρόνον μέγα βλάψαντας τελείως εκδιώκομεν.»

«Τις κακές συνήθειες τις διώχνουμε ολότελα από κοντά μας, σαν πονηρούς ανθρώπους που για πολύ καιρό μας έκαναν μεγάλο κακό.»

9. «Πειράσθαι την υστέραν της προτέρας κρείττω ποιείν, έως αν εν οδώ ώμεν. Επειδάν δ’ επί πέρας έλθωμεν, ομαλώς ευφραίνεσθαι.»

«Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε το επόμενο ταξίδι καλύτερο από το προηγούμενο, όσο βρισκόμαστε ακόμη στο δρόμο. Κι όταν φτάσουμε στο τέρμα, ας χαρούμε χωρίς υπερβολή.»

10. «Ουδέν ικανόν ω ολίγον το ικανόν.»

«Τίποτα δεν είναι αρκετό γι’ αυτόν που και το αρκετό του φαίνεται λίγο.»

11. «Μηδέν σοι εν βίω πραχθείη ο φόβον παρέξει σοι ει γνωσθήσεται τω πλησίον.»

«Μην πράξεις τίποτα στη ζωή σου που θα σου δημιουργήσει φόβο, αν το μάθει ο πλησίον σου.»

12. «Προς πάσας τας επιθυμίας προσακτέον το επερώτημα τούτο: τι μοι γενήσεται αν τελεσθή το κατά επιθυμίας επιζητούμενον; Και τι εάν μη τελεσθή;»

«Σε όλες τις επιθυμίες πρέπει να θέσουμε το εξής ερώτημα: τι θα μου συμβεί αν πραγματοποιηθεί αυτό που ζητά η επιθυμία; Και τι αν δεν πραγματοποιηθεί;»

13. «Της αυταρκείας καρπός μέγιστος η ελευθερία.»

(αμετάφραστο)

14. «Ο ατάραχος εαυτώ και ετέρω αόχλητος.»

«Ο γαλήνιος δεν ταράσσεται ο ίδιος ούτε ταράζει τους άλλους»

15. «Ου λύειν την της ψυχής ταραχήν ουδέ την αξιόλογον απογεννά χαράν ούτε πλούτος υπάρχων ο μέγιστος ουθ’ η παρά τοις πολλοίς τιμή και περίβλεψις ούτ’ άλλο τι των παρά τας αδιορίστους αιτίας.»

«Ούτε τα μεγαλύτερα δυνατά πλούτη ούτε η τιμή κι ο θαυμασμός από το πλήθος ούτε οτιδήποτε άλλο, που έχει αιτία με ακαθόριστα όρια, μπορεί να κατευνάσει την ταραχή της ψυχής και να φέρει αληθινή χαρά.»

ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ, 14-81

Εξάρτηση...

Όσο θα αργοσταλάζει μέσα στις ασθενικές μας φλέβες

ο ορός της εξάρτησης,

τόσο η ώρα θα μακραίνει

που θα δειπνήσουμε με τους θεούς

στης Αλήθειας την τράπεζα…

Ποτάμια...

Ποτάμια που προέρχονται από της γης τα βάθη

τέκνα πηγών, αδέρφια της βροχής

και του λευκού χιονιού,

κατηφορίζουν προς τη θάλασσα,

άλλα αργά, νωχελικά, στριφογυρίζουν

τη διαδρομή και το τοπίο απολαμβάνοντας

κι άλλα ασυγκράτητα, πολύβουα

κι ορμητικά μες στη βιασύνη τους

από μεγάλους καταρράκτες στα δέλτα της αιωνιότητας

χύνονται παφλάζοντας…

Συναντηθήκαμε, αδερφέ μου, στο μεσοστράτι της ζωής,

σαν τους διαβάτες που έσμιξαν και περπατήσανε παρέα λίγες ώρες,

συνοδοιπόροι ερχόμενοι από αλλού και για αλλού τραβώντας…

Κέρδος ή χάσιμο και για τους δυο μας τούτο το αντάμωμα

ποιος το γνωρίζει;…

Δεν έχω μάθει να μετράω με αριθμούς

την αγωνία, την ελπίδα και τον πόνο μου.

Μου φτάνει μόνο που ήσουν εδώ

για λίγες μέρες ή ώρες τι πειράζει,

που κοιταχτήκαμε ανθρώπινα, που σφίξαμε τα χέρια

και που στηρίξαμε ο ένας του άλλου τον καρπό

στο παραπάτημα…

Λόγια δεν έχω άλλα να σου πω,

καλό σου δρόμο,

σαν τα ποτάμια θ’ ανταμώσουμε ξανά σε κάποια θάλασσα,

για την παρέα στο ταξίδι

σ’ ευχαριστώ…