Άγιο Καθήκον...

Φρόντισε να ‘ναι πάντα η ζωή σου συνυφασμένη με την Αλήθεια

κι όταν μπροστά στο δρόμο σου προβάλλει το Άγιο Καθήκον

και απαιτήσει το αίμα σου,

να μη σκεφτείς, μη φοβηθείς, να μη διστάσεις,

μονάχα στήσε ένα χορό

κι αποχαιρέτησε όσα αγάπησες με δακρυσμένο γέλιο

κι έπειτα ρίξου στη φωτιά

κραδαίνοντας σαν ξίφος τον σταυρό σου…

 

Άγγελος Αγάπης...

Κλείνω τα μάτια

και με τα χρώματα που ανθίζουν στην ψυχή σου

στήνω της μνήμης γέφυρα, να με γυρίσει ο καιρός πίσω δυο χρόνους

εκεί στο κεντρικότερο σημείο της πόλης που αγαπήσαμε,

εκεί μες στην κατάμεστη πλατεία που πρωτοσμίξανε τα διψασμένα χείλη μας

και με προσκάλεσε το βλέμμα σου

να κατοικήσω μες στης καρδούλας σου τα δώματα...

Ποιος είμαι αλήθεια; Τι έκανα, τι πέτυχα μεγάλο,

ν' αξίζω και να μου χρωστά τέτοια η ζωή χαρά,

πόσο καλός και δίκαιος υπήρξα,

πόσους βοήθησα ή έσωσα ανθρώπους

για να μου στείλει ο Θεός, τιμή και ευλογία,

έναν απ' τους αγγέλους Του,

σύντροφος και συνοδοιπόρος να μου σταθεί;...

Τώρα που πιάνω ολόγυρα σήματα στους αιθέρες

και μυστικά καλέσματα τα σπλάχνα μου δονούνε,

τώρα που ξεφυτρώνουνε δειλά και πλαταγίζουν

φτερά πάνω στους ώμους μου μ' ανυπομονησία,

πλάσμα γλυκό και τρίσχαρο, μορφή μου λατρεμένη,

αγαπημένη ύπαρξη Εσύ, κοντά μου μείνε,

να με γεμίζεις δύναμη όταν λιγοψυχάω,

απ' το μοσχάτο στόμα σου νέκταρ ζωής να πίνω,

μες στης αγάπης σου το Φως να λούζεται η ψυχή μου,

να ξαποσταίνω απ' τον καπνό και τη βουή της μάχης,

να δένεις τις λαβωματιές, να κλείνεις τις πληγές μου,

να μου θυμίζεις σαν ξεχνώ την Ανθρωπιά, το Δίκιο,

να μ' οδηγείς ερωτικά στην πιο βαθιά μου ουσία

και να με σπρώχνεις με στοργή ξανά προς την ευθύνη...

Ματωμένο γέλιο

Φύλακα, φρόντισε το γράμμα μου αυτό
να φτάσει σίγουρα στα χέρια των αφεντικών σου…
Μέσα στο φάκελο δεν έβαλα άλλο τίποτα
παρά εκείνο που πάνω απ’ όλα τους τρομάζει:


το ματωμένο γέλιο μου
που θ’ αντηχεί σαν τιμωρία
και θα σκορπίζει από τα βλέφαρα τον ύπνο τους.

Τούτη την ώρα που γιορτάζω ξεψυχώντας,
είναι το γέλιο μου μποτίλια με βενζίνη
και το πετώ μαζί με το στουπί των στίχων μου
εύφλεκτο μίγμα εκρηκτικό
πάνω στις πένθιμες τζαμαρίες της πλάνης σας…

Μοιάζετε ανείπωτα γελοίοι αν θεωρείτε
ότι μπορούν πέντ’ έξι κάγκελα
να φυλακίσουν την ψυχή μου,

ότι μπορούν τα ρόπαλα, οι χειροπέδες και οι σφαίρες σας
να βλάψουν κάτι περισσότερο
από το σάρκινο περίβλημα που φιλοξένησε προσωρινά
το αιώνιο κι αδάμαστο πνεύμα μου…

(Πήγαινε τώρα, ανθρωποφύλακα, άφησέ με,
άλλωστε πλέον εδώ μέσα δεν υπάρχει τίποτα
για να φυλάξεις…)

Είλωτες

Με τους μικρούς συμβιβασμούς και τις υποχωρήσεις
τα δάχτυλά μας έσκαψαν βαθιά τη μαύρη γη,
ωραίους λάκκους φτιάξαμε, να μπουν οι ψευδαισθήσεις
κι ανοίξαμε το δρόμο μας προς την υποταγή.

Εξαρτημένοι, υποτελείς, τους έχουμε επιτρέψει
σταδιακά τις τύχες μας να ορίζουν οι ληστές
κι αυτοί γελώντας της ντροπής τις δάφνες έχουν δρέψει
και διαφεντεύουν τις ψυχές των δούλων τις πιστές.

Η μαζική μας ύπνωση θα μπει στην ιστορία,
κοιτάμε ό,τι κερδίσαμε να βγαίνει στο σφυρί,
πρωταθλητές στο βόλεμα και στην αδιαφορία
σαν ντροπιασμένοι είλωτες, ραγιάδες θλιβεροί.

Κι εσύ, ανύποπτε αδερφέ, ακόμα καμαρώνεις
μες στην πλαστή σου ευμάρεια μ’ αφέλεια θαυμαστή,
καυχιέσαι, εθελοτυφλείς κι ανίδεος ξαπλώνεις
κι έχουν στον κήπο σου στρατιές κοράκων μαζευτεί.

Ένα κελί πιο άνετο – δε λέω – σου ‘χουν χτίσει
και τα δεσμά σου στόλισαν μ’ ασήμι σκαλιστό
και σ’ έχουν κάνει, αδερφέ, αυτοί που σ’ έχουν γδύσει,
για το ψωμί που σου πετούν να λες «ευχαριστώ».

Ενδοσκόπηση

Μη γελαστείς από την πρώτη εντύπωση

απ' την εμφάνισή μου

από τα λόγια και τις γνώμες των ανθρώπων

ούτε από τις υπερβολές που συνοδεύουν τ' όνομά μου

και που συχνά, προτού εμφανιστώ,

σπεύδουν εκείνες να με προϋπαντήσουν...

Ένας συνηθισμένος ανθρωπάκος της σειράς θα αποδειχτώ,

ένας παλιάτσος κάθιδρος που αγκομαχάει

να απαλλαγεί από τις μέτριες επιδόσεις του

πότε δειλός κι αστείος

πότε του μέσου όρου ήρωας

στην τεχνητή μου ασφάλεια αναπαυμένος,

πότε ανάξιος εραστής της μάταιης δόξας

μα πάντα σίγουρος για το αλάθητο των πεποιθήσεών μου

και την αναμφισβήτητη αξία μου

που - όπου να 'ναι, δε μπορεί - θα αναγνωριστεί

από εχθρούς και φίλους...

(Ελπίζω μόνο να προλάβω μ' ένα κερί ασθενικό

κάθε δωμάτιο της πλάνης να φωτίσω

πριν κάθε δυνατότητα μετάνοιας

μου αφαιρεθεί...)

Όταν με δεις...

Όταν με δεις γαντζωμένο

πάνω στο μαύρο συρματόπλεγμα,

όταν με δεις μελανιασμένο

να τρέμω μέσα σε κελί υγρό

όταν με δεις αιμόφυρτο στην άσφαλτο

ή κρεμασμένο στην αγχόνη του ληστή

μην κλάψεις, μη με λυπηθείς

κι ούτε να πεις πως άδικα υπέφερα...

Λυπήσου μόνο αν με δεις

γελώντας να φωτογραφίζομαι

πλάι στον τύραννο και τον χαφιέ

και να ντραπείς όταν με δεις να σκύβω το κεφάλι

και της γλοιώδους ικεσίας λόγια αναίσχυντα να μηρυκάζω

κι όταν σου πούνε πως με είδανε ν' αργοπεθαίνω

μ' ένα τηλεκοντρόλ στα σάπια δάχτυλά μου,

κλάψε πικρά και βρίσε με
για τη ζωή που μάταια σπατάλησα
μέσα στα ψεύδη και τους συμβιβασμούς...

Βεβαιότητες...

Λατρεύω αυτό το ξάφνιασμα στο βλέμμα σου...

Ξέρω, απορείς που δεν ανταποδίδω τα χτυπήματα,

στις προσβολές σου εγώ δεν αποκρίνομαι,


τα μάτια χαμηλώνω, σφίγγοντας τα δόντια

και μέσα στο μυαλό μου ξεσπώ σε γέλιο ακράτητο...



Με τρέφει μόνο η προσδοκία της εικόνας σου

να ικετεύεις για έλεος

κείνη την ώρα που θα κοιτάς ανήμπορος τις βεβαιότητες

και τις γελοίες αυταπάτες σου να ανατρέπονται

και να σωριάζονται μπροστά στα πόδια σου




με μέγα κρότο...

Της πείνας

Σαρανταπέντε μάστορες κι εξήντα μαθητάδες

ολημερίς εχτίζανε τ' αρχόντου το παλάτι

εχτίζαν και πονούσανε κι όλο μοιρολογούσαν

μέσα στον ήλιο, στη βροχή και μες στο ξεροβόρι.

Δεν τους πονούσε το μυστρί μήτε το πηλοφόρι

μήτε ο ήλιος κι η βροχή μήτε το ξεροβόρι

μον' του αρχόντου οι προσβολές και οι πικρές κουβέντες

κι όλο την πείνα βρίζανε και τηνε καταριόνταν:

"Ανάθεμά σε, πείνα μου και μυριανάθεμά σε

που μου φλογίζεις την κοιλιά και το μυαλό θολώνεις

και μ' έμαθες να μην κοιτώ στα μάτια τους ανθρώπους,

στη γη δειλά να περπατώ και με σκυφτούς τους ώμους,

να λιβανίζω δουλικά τους θρόνους της κατάντιας

αντίς ορθός να σηκωθώ, τον ήλιο ν' αντικρίσω,

να διώξω τσ' αφεντοληστές και τους αρχοντοκλέφτες!"...

Ερωτικές Δονήσεις

Ήλιε, που κάθε πρωινό

απ’ τα παραθυρόφυλλα δειλά

γλυκοχαϊδεύεις το γυμνό, ανέγγιχτο κορμί της,

καθώς αργολικνίζεται στα μεταξένια της σεντόνια,

πάρε αν θες τα μάτια μου να δεις πως τη θαυμάζω

και τότε είμαι σίγουρος διπλά θα την φωτίζεις

Μα ίσως τα μάτια μόνα τους ποτέ να μη μπορέσουν

δίχως της καρδιάς την συνδρομή

ούτε της άφατης ομορφιάς

την λάμψη να αντικρύσουν,

μήτε της αγνής αγάπης

τους θείους αναπαλμούς να αντέξουν.

Γι’ αυτό αν θέλεις Ήλιε μου

αλώβητο σε ένταση τον θαυμασμό να νοιώσεις

πάρε μαζί με τη ματιά και την αθώα καρδιά μου

που ο έρωτας τη δόνησε στα πιο ισχυρά του ρίχτερ

και μ’ ύψωσε απλό θνητό,

ισόθεο στην τάξη.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...